29 czerwca (wtorek) godz 18:00

Kino Obserwatorium (dawne Pałacowe)

ul Wojska Polskiego 90, Szczecin

wstęp wolny

Po projekcji zapraszamy na dyskusję z udziałem Ewy Jasiewicz – jednej z bohaterek filmu, naocznego świadka izraelskiego ataku na Strefę Gazy, przeprowadzonego na przełomie grudnia i stycznia 2008/09 roku pod kryptonimem “Operacja Płynny Ołów” oraz Przemysława Wielgosza – redaktora naczelnego Le Monde Diplomatique – edycja polska

Żołnierze wkroczyli na jeden ze statków i otworzyli ogień. Zginęło 19 osób, w tym 15 obywateli Turcji, ponad 60 jest rannych.

Międzynarodowy konwój sześciu statków wypłynął w niedzielę wieczorem z Cypru, z zamiarem przełamania oblężenia strefy Gazy i dostarczenia najbardziej potrzebnych zapasów. Na pokładach statków byli działacze na rzecz praw człowieka oraz organizacji humanitarnych.

Do napaści doszło na wodach międzynarodowych.

W związku z atakiem dziś w Warszawie pod ambasadą Izraela (ul. Ludwika Krzywickiego 24) odbędzie się o godzinie 15.30 protest.

Potrzebne wsparcie i solidarność! dzwońcie do mediów, dziennikarzy, polityków – TERAZ!!!!

W trakcie ataku wojsk izraelskich przeprowadzonego pod kryptonimem “Operacja Płynny Ołów” według różnych szacunków organizacji pozarządowych zginęło od 1387 do 1417 osób, według danych natomiast władz izraelskich 1166 osób.
15 września 2009 roku misja Goldstone’a wydała ponad 500 stronicowy raport podsumowujący jej prace . Raport ten został odrzucony przez Kongres Stanów Zjednoczonych stosunkiem głosów 344 do 36.

Ogółem za przyjęciem raportu przez Zgromadzenie Ogólne ONZ opowiedziało się 114 państw, 44 kraje wstrzymały się od głosu, 18 głosowało przeciw – wśród nich Stany Zjednoczone, Czechy, Niemcy, Węgry, Włochy, Hiszpania, Słowacja, Polska oraz Ukraina

Ogólny opis tez i konkluzji zawartych w raporcie Goldstone`a:

Raport Goldstone`a wyraźnie stwierdza iż izraelska operacja “Płynny ołów” przeprowadzona na przełomie grudnia i stycznia ubiegłego roku w Strefie Gazy stanowiła kontinuum polityki państwa Izrael w stosunku do Strefy Gazy i Terytoriów Okupowanych, opartej na pogwałceniu międzynarodowego prawa humanitarnego, międzynarodowego prawa karnego oraz praw człowieka.

Według obserwatorów misji ONZ atak na Strefę Gazy był wyrazem zastosowania zasady zbiorowej odpowiedzialności przez władze Izraela w stosunku do jej mieszkańców za ich poparcie dla Hamasu w wyborach w 2006 roku. Konkluzje takie obserwatorzy ONZ wysunęli na podstawie rozmów przeprowadzanych z izraelskimi żołnierzami biorącymi czynny udział w operacji “Płynny ołów” oraz wysokimi rangą urzędnikami politycznymi i wojskowymi.

W momencie ataku wojsk izraelskich 27 grudnia 2008 roku Strefa Gazy od ponad 3 lat objęta była blokadą ekonomiczną, ograniczającą przepływ ludzi, dóbr, usług i towarów. Blokadą objęte zostały produkty tzw pierwszej potrzeby jak: żywność, środki medyczne, paliwo, książki, materiały szkolne, cement i inne materiały budowlane. Celem blokady było rzekome doprowadzenie do izolacji i osłabienia Hamasu, po jego zwycięstwie wyborczym w 2006 roku. Skutki 3 letniej blokady ekonomicznej zostały spotęgowane poprzez zawieszenie pomocy humanitarnej i międzynarodowej, co pogorszyło i tak już fatalną sytuację mieszkańców terytorium. W wyniku omawianej operacji militarnej doszło do zrujnowania gospodarki regionu, służby zdrowia oraz uzależnienia jej mieszkańców od pomocy donatorów międzynarodowych. Postępująca izolacja obszaru oraz oddzielnie Strefy Gazy od Zachodniego Brzegu Jordanu stanowi celową kontynuację polityki Izraela budowania checkpointów, muru, kolonii osadników żydowskich, rozbiórki domów, zagarniania ziemi – nielegalnych z punktu widzenia prawa międzynarodowego.

Kulminacją polityki nieustannej kontroli nad oddolnym, palestyńskim procesem demokratycznym, polegającej na więzieniu i przetrzymywaniu wybranych przedstawicieli palestyńskich organizacji politycznych i członków rządu, był zmasowany atak na gmachy państwowe legalnie wybranych władz Strefy Gazy.

Izraelczycy i Palestyńczycy, z którymi spotkali się delegaci misji ONZ podkreślali, że operacja “Płynny ołów” przeprowadzona na przełomie grudnia i stycznia ubiegłego roku różniła się zasadniczo od poprzednich działań zbrojnych stosowanych przez władze Izraela – był to jeden z bardziej okrutnych i bezwzględnych ataków militarnych przeprowadzonych na przestrzeni ostatnich kilku lat.

Delegacja ONZ złożyła pierwszą wizytę w Strefie Gazy w czerwcu 2009 roku – 5 miesięcy po zakończeniu działań zbrojnych. Członkowie delegacji przerażeni byli skalą izraelskiego ataku, ilością zbombardowanych domów, fabryk, studni, szkół, szpitali, posterunków policji i budynków instytucji publicznych, a także sytuacją rodzin żyjących wśród gruzów, bez możliwości odbudowy zniszczonych domów ze względu na trwająca blokadę i brak podstawowych środków budowlanych jak cement czy szkło.

Czas rozpoczęcia ataku nie był przypadkowy. O godzinie 11:30 większość dzieci w Strefie Gazy udawała się do szkoły, a ulice wypełnione były tłumem cywilów – atak o tej porze dnia obliczony był na spowodowanie jak największych strat w ludności cywilnej.

Wybrana strategia, przeprowadzenie ataku oraz jego skutki wskazują, iż celem architektów operacji “Płynny ołów” było nie tylko zabicie przywódców i członków Hamasu (stanowiącego legalnie wybrany rząd, pochodzący z demokratycznego nadania) oraz Brygad Al Kassama, ale również zniszczenie budynków i infrastruktury publicznej i społecznej.

Według obserwatorów ONZ ewidentny jest fakt, że niszczenie magazynów żywności, systemów instalacji sanitarnych, rurociągów, fabryk i domów mieszkalnych jest rezultatem przemyślanej i planowanej polityki izraelskich sił zbrojnych. Celem było nie tylko zniszczenie gospodarcze, ale również świadome pogwałcenie godności ludzkiej na co wskazuje praktyka używania żywych tarcz, bezprawnych zatrzymań i przesłuchań, dewastowania domów, umieszczania nieprzyzwoitych i rasistowskich napisów – graffiti na ścianach budynków, co składa się na całościowy obraz upokarzania mieszkańców Strefy Gazy.

Jednym z opisywanych przez Goldstone`a aktów agresji było zniszczenie przez czołgi i buldożery armii izraelskiej fermy kurzej posiadającej ponad 31 tysięcy kur, dostarczającej ponad 10% jaj na rynek Gazy.

Innym jest zbombardowanie 9 stycznia 2009 roku młynu braci Hamada, zaopatrującego całą Gazę w mąkę (po 9 miesiącach od ataku młyn był nadal nieczynny). Inny przykład niszczenia infrastruktury przemysłowej to permanentne ostrzeliwanie przez siły izraelskie statków i kutrów rybackich, czego skutkiem jest spadek o 2/3 dostaw ryb w porównaniu z rokiem 2007.

Ekspertyzy prawne i analizy wskazują, że wszystkie ataki militarne były szczegółowo zaplanowane na każdym etapie, a rząd Izraela celowo zatwierdził nieproporcjonalny odwet wojskowy w celu zbiorowego ukarania, upokorzenia i sterroryzowania ludności cywilnej Strefy Gazy. Uczestnicy misji ONZ z niepokojem przyjęli oświadczenia i wypowiedzi wysokich rangą oficjeli administracji publicznej i wojskowej Izraela, uzasadniające ataki na ludność cywilną koniecznością osiągnięcia celów politycznych i wojskowych. Według członków misji ONZ takie stwierdzenia podważają normy prawa międzynarodowego, są niezgodne z duchem Karty ONZ i dlatego zasługują na całkowite potępienie ze strony społeczności międzynarodowej. Według delegatów misji ONZ odpowiedzialność za wszystkie naruszenia i pogwałcenia międzynarodowego prawa humanitarnego i praw człowieka ponoszą architekci operacji militarnej “Płynny ołów”.

Okupacja, przetrwanie i społeczeństwo obywatelskie

Członkowie delegacji zespołu ONZ za podstawowy czynnik leżący u podłoża łamania prawa międzynarodowego i rezolucji ONZ uznali bezprawne kontynuowanie blokady i okupację Strefy Gazy i Zachodniego Brzegu Jordanu, co według nich nie ma nic wspólnego z taktyką tłumienia oporu przez rząd Izraela. Członkowie misji ONZ stwierdzili również, że warunkiem wstępnym wznowienia procesu pokojowego jest zakończenie okupacji. Autorzy raportu Goldstone`a uważają za niezwykle ważne wszelkie działania i akcje podejmowane przez społeczeństwo obywatelskie oraz palestyńskie organizacje pozarządowe, a także poszczególne osoby: ratowników medycznych, pracowników NGO`sów, lekarzy, kierowców karetek pogotowia, dziennikarzy, aktywistów praw człowieka, którzy z narażeniem życia pomagają cywilom palestyńskim. Delegaci ONZ w swoim raporcie składają hołd wszystkim, którzy przyczynili się do złagodzenia cierpienia ludności palestyńskiej i powstania Raportu Goldstone`a, dokumentującego przebieg i skutki operacji militarnej “Płynny ołów”.

Ataki rakietowe i moździerzowe na terytorium Izraela

Misja ONZ stwierdza, że palestyńskie grupy zbrojne od 2001 roku dokonują ataków rakietowych i moździerzowych na terytorium Izraela. Ataki te skutkują traumą psychiczną wśród mieszkańców miast najbardziej narażonych jak Sderot przy granicy ze Strefą Gazy, gdzie jeszcze w 2007 roku na zespół stresu pourazowego cierpiało 28% dorosłych i od 72 do 94% dzieci. W trakcie wojny w Strefie Gazy palestyńskie grupy zbrojne, prowadząc ostrzał południowego Izraela złamały międzynarodowe prawo humanitarne.

Główne tezy orzeczeń prawnych zawartych w raporcie Goldstone`a

Czyny popełnione przez Izrael w trakcie operacji militarnej “Płynny ołów” między 27 grudnia 2008 roku a 18 stycznia 2009 r

Brak zabezpieczenia ludności cywilnej w momencie rozpoczęcia ataku

W wielu przypadkach Izrael celowo nie zabezpieczył ludności cywilnej przed atakami swoich sił zbrojnych, co stanowi pogwałcenie Protokołu Dodatkowego Konwencji Genewskiej. Takim oczywistym przypadkiem była kanonada białego fosforu i atak na siedzibę UNRWA w Strefie Gazy. Z kolei zamierzony atak na szpital Al Quds z użyciem materiałów wybuchowych, pocisków rozpryskowych i białego fosforu jest pogwałceniem art. 18 i 19 Czwartej Konwencji Genewskiej. Również praktyka wystrzeliwania pocisków w celach “ostrzeżenia ludności Strefy Gazy” przed nadchodzącym atakiem jest de facto aktem napaści a nie ostrzeżeniem. Brak ostrzeżenia ludności cywilnej przed atakiem militarnym to pogwałcenie art. 57 Pierwszego Protokołu Dodatkowego do Konwencji Genewskich

Liczne przypadki związane z masakrą ludności cywilnej

Ataki wojsk izraelskich na cywilów oraz infrastrukturę cywilną (domy, szkoły, meczety, szpitale) stanowią pogwałcenie międzynarodowego prawa humanitarnego. We wszystkich zbadanych przypadkach delegacja ONZ stwierdziła celowe i planowe ataki na cywilów, stanowiące pogwałcenie artykułu 51 Drugiej Konwencji Genewskiej oraz 27-go Czwartej Konwencji Genewskiej, a także artykułów 6 i 7 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych. Poza tym, władze Izraela pogwałciły art .10 Drugiego Protokołu Dodatkowego odmawiając w sposób dowolny i celowy prawa wjazdu do Strefy Gazy organizacjom humanitarnym i pomocowym w celu niesienia niezbędnej pomocy medycznej. Delegacja ONZ zbadała co najmniej jeden przypadek celowego ataku zbiorowego, w wyniku którego śmierć poniosło 35 palestyńskich cywilów – co stanowi pogwałcenie art. 6 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych – czyli prawa do życia. Poza tym władze Izraela nie potrafiły zachować zasady proporcjonalności, rozmyślnie atakując w trakcie pierwszych godzin trwania operacji “Płynny ołów” komisariaty i posterunki policji, zabijając 99 policjantów w ciągu kilku pierwszych godzin trwania ataku. Według Raportu Goldstone`a – ataki te naruszały zwyczajowe prawo międzynarodowe – a szczególnie art. 6 – Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (jak wskazują delegaci misji policjanci nie byli członkami żadnych palestyńskich grup zbrojnych)

Żywe tarcze

Delegacja ONZ udokumentowała liczne przypadki, w których izraelskie siły zbrojne używały palestyńskich mieszkańców jako żywych tarcz, co jest praktyką zakazaną przez międzynarodowe prawo humanitarne. Stanowi ponadto naruszenie prawa do życia, chronionego wspomnianym już artykułem 6 ICCPR ( Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych) – a także zakazu okrutnego i nieludzkiego traktowania ustanowionym w artykule 7 tegoż paktu. Torturowanie i przesłuchiwanie pod groźbą kary śmierci stanowi naruszenie art. 31 Czwartej Konwencji Genewskiej.

Areszt

Pobicia, stałe upokarzanie i poniżanie, a także bezterminowe przetrzymywanie w uwłaczających warunkach nielegalnie zatrzymanych palestyńskich cywili stanowi naruszenie art. 27 Czwartej Konwencji Genewskiej, jak również artykułów 7 i 10 ICCPR(Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych), zakazujących bezterminowego przetrzymywania bez procesu oraz tortur. Delegacja zbadała również liczne przypadki celowego upokarzania kobiet palestyńskich, co jest naruszeniem prawa zwyczajowego. Masowe areszty cywilów i ich bezterminowe przetrzymywanie jest stosowaniem kary zbiorowej odpowiedzialności i naruszeniem artykułu 33 Czwartej Konwencji Genewskiej oraz artykułu 50 Przepisów Haskich.

Niszczenie własności

Delegacja ONZ stwierdziła, że atak na budynek Palestyńskiej Rady Ustawodawczej, oraz główne więzienie w Strefie Gazy stanowiły zamierzone napaści na infrastrukturę cywilną. Izraelskie Siły Zbrojne bezprawnie i samowolnie atakowały i niszczyły magazyny żywności, obiekty przetwórstwa spożywczego (w tym młyny, szklarnie), infrastrukturę wody pitnej, gospodarstwa rolne. Według delegacji ONZ ataki te miały na celu uniemożliwienie zaopatrzenia ludności cywilnej w niezbędne artykuły spożywcze (pogwałcenie art. 54 Pierwszego Protokołu Dodatkowego). Ponadto w raporcie Goldstone`a stwierdzono, że izraelskie siły zbrojne bezprawnie i samowolnie niszczyły prywatne domy mieszkalne, studnie oraz zbiorniki wodne. Według delegacji ONZ polityka blokady Strefy Gazy realizowana przez władze Izraela, a w szczególności zamknięcia i ograniczenia nakładane na przejściach granicznych w okresie poprzedzającym ataki militarne stanowią pogwałcenie zobowiązania Izraela jako okupanta do zapewnienia podstawowych produktów do przetrwania ludności cywilnej – zawartych w postanowieniach Czwartej Konwencji Genewskiej. Działania te doprowadziły do gwałtownego pogorszenia sytuacji ekonomicznej i społecznej Palestyńczyków w Strefie Gazy. Ponadto stwierdzono, że wbrew informacjom podawanym przez władze Izraela, kraj ten nie dopuścił organizacji pomocowych, przesyłek medycznych i szpitalnych, artykułów spożywczych, odzieży do Strefy Gazy w celu zminimalizowania skutków operacji wojskowych, co jest naruszeniem artykułu 23 Czwartej Konwencji Genewskiej. Oprócz powyższych ogólnych wniosków, delegacja ONZ uważa również, że Izrael naruszył swoje szczególne obowiązki wynikające z Konwencji o Prawach Dziecka oraz Konwencji w sprawie Eliminacji Wszelkich Form Dyskryminacji Kobiet, w tym zasady zapewnienia bezpieczeństwa, swobody przemieszczania się, ochrony życia i zdrowia cywili. Misja stwierdza, że warunki wynikające z umyślnego działania wojsk izraelskich i deklarowanej polityki rządu w odniesieniu do Strefy Gazy przed, podczas i po operacji wojskowej, łącznie wskazują na zamiar wymierzenia kary zbiorowej odpowiedzialności na jej mieszkańcach.

Działania stosowane przez Izrael w Strefie Gazy trwające od 27 grudnia 2008 do 18 stycznia 2009

Izraelska Operacja militarna “Płynny ołów” obejmowała dwa główne etapy:

- etap powietrze – powietrze
- etap powietrze – ziemia

trwające od 27 grudnia 2008 do 18 stycznia 2009 roku. Ofensywa izraelska rozpoczęła się tygodniowym atakiem lotniczym, trwającym od 27 grudnia do 3 stycznia 2009. W okresie od 3 do 18 stycznia 2009 roku lotnictwo nadal odgrywało ważną rolę przy wspieraniu sił lądowych. 3 stycznia zaś rozpoczęła się inwazja lądowa.

Na podstawie szeroko zakrojonych badań terenowych oraz danych organizacji pozarządowych ustalono ogólną liczbę ofiar śmiertelnych w Strefie Gazy. Według różnych danych oscyluje ona między 1387 a 1417. Według władz Strefy Gazy liczba ofiar śmiertelnych wyniosła 1444 osoby, rząd Izraela mówi o 1166 osobach. Po stronie izraelskiej zginęły 4 osoby – 3 cywili i jeden żołnierz. Ponadto 9 izraelskich żołnierzy zginęło w czasie ataku na terenie Strefy Gazy, 4 z nich poniosło śmierć w wyniku ostrzału własnych jednostek.

Ataki wojsk izraelskich na budynki rządowe i publiczne w Strefie Gazy

Wojska izraelskie 27 grudnia 2008 roku w ciągu pierwszych godzin operacji militarnej zaatakowały sześć obiektów policyjnych. W wyniku ataku śmierć poniosło 99 policjantów i 9 cywili.

Całkowita liczba zabitych policjantów (240 osób) stanowi ponad 1/6 wszystkich palestyńskich ofiar. Delegacja ONZ nie znalazła żadnych dowodów na potwierdzenie izraelskich zarzutów o wykorzystywanie obiektów szpitalnych przez palestyńskie grupy zbrojne, oraz karetek do transportu żołnierzy lub do innych celów wojskowych. Delegacja ONZ uznała atak z 15 stycznia 2009 roku na siedzibę UNRWA za nieuzasadniony, stanowiący pogwałcenie prawa międzynarodowego. Budynek stanowił schronienie dla ok. 600-700 cywili i mieścił ogromny magazyn paliwa. Mimo pełnej świadomości zagrożenia jakie wywołał atak na siedzibę UNRWA wojsko izraelskie przez następne godziny kontynuowało ostrzał. Niekontrolowane ataki sił izraelskich spowodowały utratę życia i szkody dla ludności cywilnej.

Celowe ataki na ludność cywilną

Delegacja ONZ zbadała 11 wypadków, w których siły izraelskie dokonały bezpośrednich ataków na ludność cywilną ze skutkiem śmiertelnym.

Niszczenie infrastruktury cywilnej

W wyniku celowego zniszczenia oczyszczalni ścieków ponad 200 tys. metrów sześciennych nieoczyszczonych ścieków wydostało się do sąsiadujących gruntów. Atak na oczyszczalnie składającą się z dwóch studni wody, pompowni, generatorów, magazynów paliw, jednostek chlorujących zbiornik, budynków i sprzętu był celowy i przeprowadzony z premedytacją. Raport Goldstone`a stwierdza wyraźnie, iż nie było żadnych wojskowych korzyści, które można by uzyskać, niszcząc studnie i oczyszczalnie ścieków. Nie ma mowy również o tym, aby obiekty te były wykorzystywane przez palestyńskie grupy zbrojne.

W wyniku połączenia wyników badań terenowych ze zdjęciami UNOSAT i zeznaniami żołnierzy izraelskich delegacja ONZ stwierdza, że 19 izraelskich jednostek wojskowych oprócz rozległych zniszczeń budynków mieszkalnych prowadziło regularne kampanie niszczenia budynków cywilnych w ciągu ostatnich 3 dni poprzedzających zakończenie działań militarnych.

W trakcie omawianej operacji prowadzono masowe aresztowania mieszkańców Strefy Gazy. We wszystkich przypadkach zbadanych przez delegację ONZ zebrane fakty wskazują, że żaden z cywilów nie należał do palestyńskich grup zbrojnych i nie stanowił zagrożenia dla żołnierzy izraelskich. Cywile, w tym kobiety i dzieci byli przetrzymywani w poniżających warunkach, pozbawiani żywności, wody i dostępu do urządzeń sanitarnych.

Wpływ operacji wojskowych oraz blokady ekonomicznej na sytuację humanitarną mieszkańców Strefy Gazy.

W momencie rozpoczęcia operacji “Płynny ołów” Strefa Gazy od ponad 3 lat objęta była blokadą ekonomiczną. Restrykcyjne zakazy importu i eksportu doprowadziły do zrujnowania sektora przemysłowego i produkcji rolnej na tym obszarze. Znacznie wzrósł wskaźnik bezrobocia oraz procent ludności żyjącej w głębokim ubóstwie. Jeszcze przed rozpoczęciem operacji wojskowych 80% wody dystrybuowanej w Strefie Gazy nie spełniało norm WHO dla wody pitnej. W tej sytuacji zniszczenie przez IDF oczyszczalni ścieków skutkujące ujściem nieoczyszczonych substancji do gruntów i morza stanowi kolejne ogromne zagrożenie dla zdrowia mieszkańców Strefy Gazy.

Według danych UNDP IDF dokonały całkowitego zniszczenia ponad 3354 domów a poważnie uszkodziły ponad 11.112, zniszczyły również ponad 280 szkół i przedszkoli.

Sytuacja kobiet.

Szczególnymi ofiarami operacji militarnej “Płynny ołów” i polityki Izraela są kobiety. W obliczu licznych aresztowań i bezprawnych zatrzymań mężczyzn i chłopców, odpowiedzialność kobiet za gospodarstwa domowe i dzieci często zmusza je do ukrywania własnych cierpień, co nie jest uwzględniane w żadnych badaniach i statystykach.

Z faktów do których dotarła delegacja ONZ jasno wynika, że w niektórych przypadkach w pełni uprawnione jest stwierdzenie oskarżające rząd Izraela o popełnienie zbrodni przeciwko ludzkości.
Wydarzenia w Gazie i na Zachodnim Brzegu Jordanu, są ze sobą ściśle powiązane w ramach jednej polityki.

Nielegalne przetrzymywanie palestyńskich więźniów politycznych w izraelskich więzieniach

Szacuje się, że od początku okupacji, około 700 tys. palestyńskich mężczyzn, kobiet i dzieci zostało zatrzymanych przez Izrael. Według szacunków na dzień 1 czerwca 2009 roku liczba palestyńskich więźniów politycznych osadzonych w izraelskich więzieniach wynosiła 8100 osób, w tym 60 kobiet i 390 dzieci.

Podczas izraelskich operacji wojskowych w Strefie Gazy, liczba dzieci zatrzymanych przez Izrael wzrosła w porównaniu do tego samego okresu w 2008 roku. Wiele dzieci zostało zatrzymanych na ulicy i / lub w trakcie demonstracji na Zachodnim Brzegu podczas operacji w Strefie Gazy. Liczba zatrzymanych dzieci w pierwszych miesiącach po zakończeniu operacji “Płynny ołów” nadal wzrastała wraz z licznymi doniesieniami o nadużyciach przez izraelskie siły bezpieczeństwa.

Represje w Izraelu

Delegacja ONZ dotarła do materiałów i raportów, a także świadków opisujących represje wobec dysydentów, refusników i obrońców praw człowieka w Izraelu, a także politykę ograniczania prawa powszechnego dostępu do informacji. Represjom poddane były osoby krytycznie oceniające operacje izraelską w Gazie. Mimo powszechnego społecznego przyzwolenia na atak militarny w Strefie Gazy, w Izraelu organizowano również liczne demonstracje i protesty, w trakcie których aresztowano około 715 osób.

Według delegatów misji operacja “Płynny ołów” była “celowo nieproporcjonalnym atakiem zmierzającym do ukarania, upokorzenia i sterroryzowania cywilnej populacji, radykalnego zmniejszenia jej lokalnych zdolności gospodarczych do zapewnienia pracy i utrzymania samej siebie, oraz narzucenia jej coraz większego poczucia zależności i bezbronności.”

Przedstawiając swój raport, misja Goldstone’a wezwała rząd izraelski i palestyński Hamas do przeprowadzenia rzetelnego śledztwa wyjaśniającego stawiane zarzuty, a do Rady Bezpieczeństwa ONZ zaapelowała by w przypadku braku takich działań po 6 miesiącach skierowała sprawę do ICC (Międzynarodowego Trybunału Karnego). Śledztwa wszczęte i prowadzone przez władze Izraela autorzy raportu uznali za niewystarczające, w związku z tym, że bazują jedynie na zeznaniach izraelskich żołnierzy biorących udział w kampanii militarnej i pozostają utajnione.

Oprócz raportu ONZ Richarda Goldstone`a swoje niezależne raporty opublikowały takie organizacje jak :

- Amnesty International ( zarzut zabicia setek nieuzbrojonych Palestyńczyków i zniszczenie ponad 3 tysięcy domów w Strefie Gazy, pogwałcenie międzynarodowego prawa wojny, w trakcie operacji “Płynny ołów”)

- Human Rights Watch (zarzut wielokrotnego ostrzelania Palestyńczyków niosących białe flagi i zabójstwo 11 z nich, przeprowadzenie ponad 40 ataków samolotów bezzałogowych i zabójstwo w związku z tym ponad 80 palestyńskich cywili, pogwałcenie międzynarodowego prawa humanitarnego)

- B`Tselem (zarzut zabicia 773 cywili, w tym 320 niepełnoletnich i 109 kobiet powyżej 18 roku życia)

- Breaking the Silence ( relacje żołnierzy uczestniczących w Operacji “Płynny ołów”, zarzut bezwzględnego i rozmyślnego użycia siły oraz praktyka używania Palestyńczyków jako “żywych tarcz”)

opracowano na podstawie raportu Richarda Goldstone`a “Human Rights in Palestine and other occupied arab territories. Report of the United Nations Fact Finding Mission on the Gaza Conflict”.

Opracowanie Aneta Jerska

Rok produkcji: 2009
Reżyseria: Alberto Arce, Muhammad Rujailah

Wstrząsający dokument Alberto Arce i Mohammmada Rujailaha, który zabiera nas wprost do serca konfliktu izraelsko-palestyńskiego, na kilka dni po wygaśnięciu rozejmu między Izraelem i Hamasem w grudniu 2008 roku.

Skupiając się na codziennym życiu Palestyńczyków pod oblężeniem, Zastrzelić Gazę dekonstruuje kolonialne mity represyjnej polityki Izraela: twórcy filmu jako jedni z nielicznych cudzoziemców przedostają się do oblężonej Strefy mimo izraelskiej blokady zagranicznych mediów i organizacji humanitarnych. Tym samym ich naoczne świadectwo zdarzeń z operacji Płynny Ołów jawi się jako bezcenne wobec odpowiednio sfabrykowanych informacji, które świat konsumował z musu przez dwadzieścia jeden dni oblężenia.

Alberto Arce: zdecydowaliśmy, że dołączymy do ekipy karetek pogotowia, konfrontując się w wyobraźni z tymi dziennikarzami, którzy piszą raporty chroniąc się na tyłach wojsk. Każdy może wybrać stronę, z której zdaje relację.
http://toshootanelephant.com/

Pobierz film

Art.51.7 I Protokołu dodatkowego do Konwencji Genewskich z 8 czerwca 1977 roku

“Obecność lub ruch ludności cywilnej albo osób cywilnych nie powinny być wykorzystywane do
ochrony przed operacjami wojskowymi pewnych punktów lub pewnych stref, zwłaszcza do prób ochrony celów wojskowych przed atakami albo do maskowania, ułatwienia lub utrudnienia operacji wojskowych. Strony konfliktu nie powinny kierować ruchu ludności cywilnej lub osób cywilnych tak, by stanowiło to próbę ochrony celów wojskowych przed atakami lub osłaniania operacji wojskowych.”

Rezolucja 194 (z 11 grudnia 1948 r.). Uchodźcy którzy tego pragną powinni móc „powrócić do swoich domów najszybciej, jak będzie to możliwe i żyć w pokoju obok swoich sąsiadów”, pozostałym należy wypłacić odszkodowania „w ramach rekompensaty”. Utworzenie Komisji Narodów Zjednoczonych do Spraw Pojednania w Palestynie.

Rezolucja 302 (z 8 grudnia 1949 r.). Utworzenie Agencji Narodów Zjednoczonych dla Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie (UNRWA) .

Przyjęte przez Radę Bezpieczeństwa

Rezolucja 236 (z 11 czerwca 1967 r.). [W przeddzień Wojny Sześciodniowej] Rada Bezpieczeństwa żąda zawieszenia broni i natychmiastowego zaprzestania wszelkich akcji zbrojnych w ramach konfliktu między Izraelem a Egiptem, Jordanią i Syrią.

Rezolucja 237 (z 14 czerwca 1967 r.). Rada Bezpieczeństwa wzywa Izrael, by zapewnił „gwarancje, dostatek i bezpieczeństwo mieszkańcom stref, w których prowadzone były operacje wojskowe” oraz umożliwił powrót uchodźcom.

Rezolucja 242 (z 22 listopada 1967 r.). Rada Bezpieczeństwa potępia „zajmowanie terytorium drogą działań wojennych” i żąda „wycofania izraelskich sił zbrojnych z terytoriów okupowanych”. Potwierdza „nienaruszalność granic i polityczną suwerenność” wszystkich państw w regionie.

Rezolucja 250 (z 27 kwietnia 1968 r.). Rada Bezpieczeństwa sugeruje Izraelowi, by zrezygnował z organizacji defilady wojskowej planowanej na 2 maja 1968 r. w Jerozolimie, uznając, że zwiększy ona „napięcie w regionie”.

Rezolucja 251 (z 2 maja 1968 r.). Rada Bezpieczeństwa wyraża ubolewanie nad faktem przeprowadzenia defilady wojskowej w Jerozolimie „wbrew” rezolucji 250.

Rezolucja 250 (z 27 kwiecień 1968 r.). Rada Bezpieczeństwa uznaje za „nieważne” wszystkie podejmowane przez Izrael krok, w tym „wywłaszczenie ziemi i nieruchomości”, których celem jest „zmiana statusu Jerozolimy” i wzywa Izrael, by powstrzymał się przed podejmowaniem takich kroków.

Rezolucja 267 (z 3 czerwca 1969 roku). Rada Bezpieczeństwa potępia „wszelkie podejmowane [przez Izrael] kroki mające zmienić status Jerozolimy”.

Rezolucja 340 (z 25 października 1973 r.). [W następstwie wojny Jom Kipur] utworzenie Drugich Doraźnych Sił Narodów Zjednoczonych (UNEF-II), których zadaniem będzie „czuwanie nad przestrzeganiem zawieszenia broni między siłami egipskimi a izraelskimi” oraz zapewnienie „przegrupowania” tychże wojsk.

Rezolucja 446 (z 22 marca 1979 r.). Rada Bezpieczeństwa żąda zaprzestania „izraelskich praktyk mających na celu utworzenie osiedli żydowskich na terytoriach palestyńskich oraz innych terytoriach arabskich okupowanych od 1967 r.”, uznaje, że owe praktyki „w świetle prawa są nieważne” oraz domaga się od Izraela przestrzegania Konwencji Genewskiej dotyczącej ochrony ludności cywilnej w czasie wojny.

Rezolucja 468 (z 8 maja 1980 r.). Rada Bezpieczeństwa uznaje za „nielegalne” wysiedlenie palestyńskich notabli z miast Hebron i Halhul przez izraelskie władze wojskowe oraz wzywa do cofnięcia tej decyzji.

Rezolucja 592 (z 8 grudnia 1986 r.). Rada Bezpieczeństwa zwraca uwagę, że Konwencja Genewska dotycząca ochrony ludności cywilnej w czasie wojny „ma zastosowanie również na palestyńskich i innych arabskich terytoriach okupowanych przez Izrael od 1967 r.”. Potępia „wojsko izraelskie, które otworzyło ogień do studentów” [Uniwersytetu Bir Zejt], zabijając i raniąc.

Rezolucja 605 (z 22 grudnia 1987 r.). Rada Bezpieczeństwa potępia poczynania Izraela, które „stanowią pogwałcenie praw człowieka wobec ludności palestyńskiej na terytoriach okupowanych, a w szczególności używanie ostrej broni, zabijanie i zadawanie ran palestyńskim cywilom”.

Rezolucja 607 (z 5 stycznia 1988 r.). Rada Bezpieczeństwa wzywa Izrael, by „zaprzestał wysiedlania palestyńskiej ludności cywilnej na terytoriach okupowanych” i przypomina mu, że zobowiązany jest do przestrzegania zasad ustalonych w Konwencji Genewskiej.

Rezolucja 608 (z 14 stycznia 1988 r.). Rada Bezpieczeństwa wzywa Izrael do „unieważnienia nakazów wysiedlenia wydanych wobec palestyńskiej ludności cywilnej oraz umożliwienia natychmiastowego i bezpiecznego powrotu” wszystkim osobom dotychczas wysiedlonym.

Rezolucja 636 (z 6 lipca 1989 r.). Rada Bezpieczeństwa wzywa Izrael, by zgodnie z jej wcześniejszymi rezolucjami oraz ustaleniami Konwencji Genewskiej „natychmiast wstrzymał wysiedlanie kolejnych palestyńskich cywilów” oraz umożliwił powrót osobom dotychczas wysiedlonym.

Rezolucja 641 (z 30 sierpnia 1989 r.). Rada Bezpieczeństwa wyraża „ubolewanie z powodu faktu, że Izrael, jako państwo okupujące, dokonuje nieprzerwanie wysiedleń palestyńskiej ludności cywilnej” i wzywa go, by umożliwił powrót wszystkim wysiedlonym.

Rezolucja 672 (z 12 października 1990 r.). [Po zakłóceniu spokoju Wzgórza Świątynnego] Rada Bezpieczeństwa potępia „akty przemocy dokonane przez wojsko izraelskie” [na terenie Haram asz-Szarif i w innych świętych miejscach Jerozolimy] i wzywa Izrael do „skrupulatnego wywiązywania się ze spadających nań obowiązków prawnych i odpowiedzialności” wobec ludności cywilnej terytoriów okupowanych.

Rezolucja 673 (z 24 października 1990 r.). Rada Bezpieczeństwa potępia fakt, że Izrael odmówił zastosowania się do rezolucji 672.

Rezolucja 681 (z 20 grudnia 1990 r.). Rada Bezpieczeństwa wzywa Izrael do respektowania Konwencji Genewskiej.

Rezolucja 694 (z 24 maja 1991 r.). Rada Bezpieczeństwa uznaje, że cztery kolejne przypadki wysiedlenia palestyńskich cywilów w maju 1991 r. dokonane przez wojsko izraelskie stanowią pogwałcenie Konwencji Genewskiej.

Rezolucja 799 (z 18 grudnia 1992 r.). Rada Bezpieczeństwa potępia kolejną falę wysiedleń w grudniu 1992 r., podkreślając, że praktyki te są sprzeczne ze zobowiązaniami międzynarodowymi, jakie nakłada na Izrael Konwencja Genewska. Rada potwierdza niezależność i integralność terytorialną Libanu.

Rezolucja 904 (z 18 marca 1994 r.). [W następstwie masakry w Hebronie] Rada Bezpieczeństwa wzywa Izrael do zastosowania niezbędnych środków „w celu zapobieżenia sprzecznym z prawem aktom przemocy dokonywanych przez żydowskich osadników” wobec palestyńskiej ludności cywilnej.

Rezolucja 1322 (z 7 października 2000 r.). [W następstwie wybuchu drugiej intifady] Rada Bezpieczeństwa wyraża ubolewanie z powodu eskalacji przemocy i potępia „używanie niewspółmiernej siły przeciwko Palestyńczykom”. Domaga się, by Izrael wypełnił zobowiązania, jakie nakłada nań Konwencja Genewska.

Rezolucja 1397 (z 12 marca 2002 r.). Rada Bezpieczeństwa żąda „natychmiastowego wstrzymania wszelkich aktów przemocy, w tym aktów terroru, prowokacji, podburzania i niszczenia” i wzywa Izraelczyków i Palestyńczyków do współdziałania, celem ponownego podjęcia negocjacji.

Rezolucja 1402 (z 30 marca 2002 r.). Rada Bezpieczeństwa wzywa do natychmiastowego zawieszenia broni oraz „wycofania oddziałów izraelskich z palestyńskich miast”.

Rezolucja 1405 (z 19 kwietnia 2002 r.). Rada Bezpieczeństwa oświadcza, że „istnieje pilna potrzeba, by organizacje medyczne i humanitarne miały swobodny dostęp do palestyńskiej ludności cywilnej”.

Rezolucja 1435 (z 24 września 2002 r.). Rada Bezpieczeństwa domaga się „jak najszybszego wycofania izraelskich wojsk okupacyjnych z palestyńskich miast” oraz żąda, by Izrael niezwłocznie wstrzymał operacje mające na celu „niszczenie palestyńskiej infrastruktury cywilnej”. Domaga się również, by władze Autonomii Palestyńskiej „pociągnęły do odpowiedzialności karnej osoby zaangażowane w organizowanie aktów terrorystycznych”.

Rezolucja 1515 (z 19 listopada 2003 r.). Rada Bezpieczeństwa potwierdza swoje „poparcie dla wizji regionu, w którym oba państwa, Izrael i Palestyna, będą istniały obok siebie w ramach bezpiecznych i uznanych granic”, a co za tym idzie domaga się, aby obie strony konfliktu przyjęły na siebie zobowiązania wynikające z „mapy drogowej”.

Rezolucja 1544 (z 19 maja 2004 r.). Rada Bezpieczeństwa domaga się od Izraela przestrzegania „zobowiązań, które nakłada nań międzynarodowe prawo humanitarne”, a w szczególności „nałożonych na niego zobowiązań, by powstrzymał się od niszczenia domów mieszkalnych”.

Rezolucja 1850 (z 16 grudnia 2008 r.). Rada Bezpieczeństwa wyraża poparcie dla negocjacji zapoczątkowanych w Annapolis i zobowiązuje strony konfliktu do „powstrzymania się od podejmowania jakichkolwiek kroków, które mogłyby podważyć zaufanie” oraz do „niepoddawania w wątpliwość kwestii wchodzących w zakres negocjacji”.

Rezolucja 1860 (z 8 stycznia 2009 r.). [Po rozpoczęciu ofensywy armii izraelskiej w Strefie Gazy] Rada Bezpieczeństwa żąda „natychmiastowego ogłoszenia trwałego i w całości respektowanego zawieszenia broni, którego następstwem będzie całkowite wycofanie wojsk izraelskich ze Strefy Gazy. Domaga się umożliwienia organizacjom medycznym i humanitarnym swobodnego dostępu do Strefy Gazy. 

Prezydent Rosji Putin miał tak dość zarzutów wobec sposobu, w jaki potraktował straszliwy dramat w Biesłanie, że krzyknął do zagranicznych dziennikarzy: „Dlaczego nie zapytacie Osamy ben Ladena? Czemu nie zaprosicie go do Brukseli albo Białego Domu? Możecie sobie „negocjować”, jasne…” I dodał ze swoją miną kagiebisty: „nikt nie ma moralnego prawa wymagać od nas rozmawiania z zabójcami dzieci!”

Pan Putin nie należy do osób, które muszą powtarzać dwa razy. Na szczęście dla niego istnieje jeszcze miejsce gdzie nie sięgnie go żadna krytyka: Izrael. Zaraz po tragedii premier Ariel Szaron gorąco przyjmował rosyjskiego ministra spraw zagranicznych Siergieja Ławrowa, który przyjechał zacieśniać więzy w walce z terroryzmem. „Terroryzm nie ma żadnego usprawiedliwienia. Najwyższy czas, by wolny świat, racjonalny i humanistyczny, zjednoczył się w walce z tą epidemią” – mówił Szaron.

Trudno się temu sprzeciwić. Istota terroryzmu to mierzenie w niewinnych dla celów politycznych, które są im całkowicie obce. Pozbawione wszelkiej podstawy moralnej preteksty, którymi kryminaliści posłużyli się w walce o sprawiedliwość,  prowadzą prosto do barbarzyństwa w Biesłanie: starannie przygotowanego planu zabicia setek dzieci w pierwszy dzień szkoły.

A jednak samo współczucie nie tłumaczy tej niesłychanej fali solidarności polityków izraelskich z Rosją. Poza sentencjami p. Szarona można było usłyszeć szefa dyplomacji Silvana Shaloma: powiedział, że „nie ma żadnej różnicy między terroryzmem w Beer Shevie** i w Biesłanie”. I jeszcze agencja AP cytuje anonimowego izraelskiego „wysokiego urzędnika” mówiącego, że Rosjanie „rozumieją już, że nie mają do czynienia z jakimś terroryzmem lokalnym, ale z ogólnoświatowym terroryzmem islamskim. Byłoby dobrze gdyby Rosjanie nas tym razem posłuchali.”

Jasne przesłanie: Rosja i Izrael uczestniczą w tej samej wojnie. Nie w wojnie przeciw Palestyńczykom żądającym prawa do swego państwa, ani w wojnie przeciw Czeczenom domagającym się niepodległości, tylko przeciw „światowemu terroryzmowi islamskiemu”. Izrael, głosem swego szefa rządu, nadaje sobie prawo definiowania praw tej wojny. Nie ma co się dziwić, że punkt po punkcie przypominają one prawa Szarona stosowane w bezlitosnej wojnie przeciw Intifadzie na terytoriach okupowanych.

Punkt wyjścia Szarona to przekonanie, że Palestyńczycy, niezależnie od żądań politycznych, są zainteresowani wyłącznie zniszczeniem Izraela. To coś więcej niż klasyczna odmowa jakichkolwiek negocjacji rządu z terrorystami – chodzi o przekonanie głęboko zakorzenione w nieustannej patologizacji nie tylko ekstremistów, ale „mentalności arabskiej” w ogóle.

Inne punkty są konsekwencją pierwszego. Przede wszystkim przemoc wobec Palestyńczyków jest aktem samoobrony, którego stawką jest przetrwanie całego państwa. Z kolei każdy, kto podważy absolutne prawo Izraela do wyeliminowania wroga, sam jest wrogiem Izraela.

To dotyczy ONZ, przywódców innych państw świata, dziennikarzy i działaczy pokojowych. Putin z pewnością dobrze to zapamiętał. Izrael nie pierwszy raz przyjął rolę Mentora.

Już trzy lata temu, 12 września 2001, ówczesny minister finansów Benjamin Netanyahu zapytany o wpływ wczorajszych zamachów na stosunki izraelsko-amerykańskie odpowiadał: „Świetny” „…Eee…. no tak naprawdę nie świetny, ale to rodzi natychmiastową solidarność”. Zamachy – tłumaczył (z trudem) p. Netaniahu, mogą tylko wzmocnić związki między naszymi narodami, gdyż „my (w Izraelu) walczymy z terroryzmem od dziesiątek lat, a teraz przyszła kolej na Stany Zjednoczone”, świeżo doświadczone masowym terrorystycznym krwotokiem.

Uważa się na ogół, że 11 września otworzył nową erę geopolityczną, naznaczoną czymś, co można nazwać „doktryną Busha”: wojny prewencyjne, ataki na „bazy terrorystów” (czytaj: całe kraje), wałkowanie, że wróg rozumie tylko siłę. Ale właściwie byłoby poprawniej określić tę zamrożoną wizję świata „doktryną Likudu”.

12 września, w dzień po zamachach, też coś się wydarzyło: Stany Zjednoczone – największe mocarstwo świata – przejęły i przeniosły na szczebel globalny „doktrynę Likudu”, która odnosiła się tylko do Palestyńczyków. Możecie to nazwać „likudyzacją świata”, to prawdziwe dziedzictwo zamachów z 11 września.

Pozwólcie, że będę całkiem jasna: nie chcę powiedzieć, że członkowie administracji Busha mieliby pracować dla Izraela kosztem Ameryki – nie chodzi o coraz głośniejszy zarzut „podwójnej lojalności”. Chcę powiedzieć, że 11 września 2001 George Bush poszukiwał filozofii politycznej, która mogłaby być przewodnikiem w jego nowej roli „prezydenta wojny”, to jest w zajęciu, do którego nikt nie mógł być gorzej przygotowany niż on. Tę filozofię znalazł w Doktrynie Likudu, którą dzielni likudnicy podali mu na srebrnej tacy, gotową do użycia, już złożoną: nie trzeba dalej myśleć.

Od tej chwili, w ciągu następnych trzech lat, Biały Dom Busha wprowadza w życie tę logikę tak systematycznie, że po plecach przenika zimno. Realizuje ją w najmniejszych szczegółach swojej światowej „wojny z terroryzmem”, z patologizacją i klasyfikacją „muzułmańskiej psyche” jako przypadku medycznego włącznie. Ta filozofia była wyznacznikiem w Afganistanie i Iraku, a może zostać  użyta w Iranie i Syrii.

Problem nie polega tylko na przekonaniu Busha, że Stany Zjednoczone powinny strzec Izrael przed wrogim światem arabskim. Chodzi o to, że powierzył Ameryce dokładnie tę samą rolę, którą odgrywał Izrael, kraj skonfrontowany z tą samą groźbą. W jego opowieściach Stany Zjednoczone biorą udział w nieskończonej bitwie o własne przetrwanie przeciw siłom oczywiście irracjonalnym, pragnącym co najmniej totalnej eksterminacji Amerykanów.

Teraz likudopodobny dyskurs rozchodzi się po Rosji. Według „The Guardiana” w czasie tego samego spotkania z prasą „prezydent Putin dał bardzo wyraźnie do zrozumienia, że w niepodległościowej walce Czeczenów widzi robotę czeczeńskich islamistów wspomaganych przez zagranicznych fundamentalistów, którzy chcą  destabilizacji całości południowej Rosji i nawet wywołania zamieszek wśród społeczności  muzułmańskich zamieszkałych w innych regionach kraju”. „Muzułmanie – powiedział – żyją nad Wołgą, w Tatarstanie i Baszkirii. Chodzi o rozbicie integralności terytorialnej Rosji”. Do tej pory tylko Izrael spodziewał się zepchnięcia do morza.

Nikt nie może zaprzeczyć, że nastąpił dramatyczny i niebezpieczny wzrost religijnego fundamentalizmu w krajach muzułmańskich. Problem polega na tym, że panowanie  Doktryny Likudu nie pozwala zrozumieć dlaczego tak się dzieje. Nie wolno nam zauważyć, że fundamentalizm rośnie w krajach zdewastowanych, w których cywilna infrastruktura została systematycznie zniszczona. To pozwoliło meczetom wziąć na siebie całą odpowiedzialność za organizację społeczną, od nauczania dzieci po wywóz śmieci.  To się stało w Gazie, w Groznym, w Sadr City.
P. Szaron twierdzi, że terroryzm nie zna „ni granic nic barier”. Ale tak wcale nie jest.

Wszędzie na świecie terroryzm kwitnie wewnątrz nielegalnych granic okupacji i dyktatury. Świetnie prosperuje za „:murami bezpieczeństwa” zbudowanymi przez imperialną władzę, dopóki nie przekroczy granic ponad tymi murami, by eksplodować u zaborców, okupantów i ich wspólników.

To nie Ariel Szaron dowodzi wojną z terroryzmem, ten wątpliwy honor należy do George’a Busha. Ale, po trzech latach od zamachów 11 września, to Szaron zasługuje na miano duchowego i intelektualnego guru tej militarnej katastrofy. Szaron to rodzaj Yody z palcem na spuście, pomocnik mocarnych Luke’ów Skywalkerów, którzy ćwiczą walkę Dobra ze Złem gdzie się tylko da.

Jeśli chcemy wiedzieć jak będzie wyglądać przyszłe zwycięstwo Doktryny Likudu wystarczy iść za guru do niego, do Izraela. To kraj sparaliżowany strachem, praktykujący politykę kastową, pozaprawne egzekucje i nielegalną kolonizację., zaciekle zaprzeczający popełnianym codziennie gwałtom. Otoczony przez wrogów, potrzebujący na gwałt przyjaciół, czyli „ludzi, którzy nie stawiają żadnych pytań”. W zamian oferuje tę samą moralną amnestię.

Taka (przeraźliwa) wizja naszej wspólnej przyszłości to jedyna lekcja, którą świat może zapamiętać z nauk takiego Mentora jak Ariel Szaron.

Naomi Klein
The Globe & Mail
09/09/2004

*Likud – partia premiera Izraela Ariela Szarona i byłego premiera  Benjamina Netanyahu;

**31 sierpnia 2004 dwójka palestyńskich zamachowców-samobójców wysadziła w powietrze dwa autobusy w Beer Shevie (południowy Izrael), zginęło 16 osób;

tłum: Jerzy Szygiel

Dlaczego we wszystkich swoich „dossier” nie odnoszą się do 5 tys. młodych ludzi i kobiet, których trzymano w ośrodkach internowaniaa, gdy tuż przed najazdem prezydenta Saddama Husajna na Iran w 1980 r. ich rodziny pochodzenia irańskiego wygnano przez granicę do Iranu?

Czy może dlatego, że tych 5 tys. młodych mężczyzn i kobiet wykorzystano do eksperymentów z czynnikami wojny chemicznej i biologicznej, których składniki dostarczyły USA?
Kilka miesięcy przez najazdem na Iran we wrześniu 1980 r. – najazdem, w którym dziesiątki tysięcy żołnierzy irańskich poniosły przerażającą śmierć od spowodowanych przez gaz oparzeń – Saddamowy minister spraw wewnętrznych wydał rozporządzenie nr 2884 z 10 kwietnia 1980 r., w którym stwierdzono, że „wszyscy młodzi ludzie w wieku od 18 do 28 lat nie podlegają deportacji i aż do odwołania muszą przebywać w ośrodkach internowania”.

Większość młodych mężczyzn i kobiet objętych tych rozporządzeniem, choć nie wszyscy, była Kurdami. Żadna z ich rodzin nigdy więcej nie ujrzała tych swoich ukochanych istot, ale z biegiem czasu dowiedziały się, że internowanych zabito podczas eksperymentów w ośrodkach wojny chemicznej i biologicznej w Iraku.
Wśród najstraszliwszych zbrodni wojennych popełnionych podczas drugiej wojny światowej były japońskie eksperymenty z chemikaliami i gazami na więźniach w Harbinie w okupowanych Chinach. Funkcjonariusze amerykański postarali się, aby główni winni uniknęli kary w zamian za rezultaty ich eksperymentów. Naziści przeprowadzali eksperymenty medyczne na Żydach w obozach masowej zagłady w Europie – niektórzy ich „lekarze” też uniknęli kary.

Jak zawsze w Iraku – i gdzie indziej na świecie – nie ma dowodów. Rodziny kurdyjskie, z którymi rozmawiał „Independent”, prosiły, aby nie ujawniać ich nazwisk, w rozpaczliwej nadziei, że ich synowie, mężowie i córki jeszcze mogą żyć. Wśród nich był ojciec młodego mężczyzny, którego zabrano z domu rodzinnego w Bagdadzie, oraz ojciec mężczyzny, którego rzekomo posłano na front podczas wojny irańsko-irackiej i który zginął jako „męczennik” w kilka miesięcy po swojej śmierci podczas eksperymentu medycznego.
Amerykański Departament Rolnictwa, zachęcany przez prezydenta Busha-ojca, posłał do Iraku próbki substancji chemicznych, które mogły chronić uprawy i produkty rolne, wraz z pestycydami, które następnie rozwinięto po to, aby służyły wojnie chemicznej, mimo wielokrotnych ostrzeżeń urzędników amerykańskich, że mogą zostać wykorzystane przeciwko istotom ludzkim.

Tuż przed wrześniową inwazją 1980 r. na Iran zaczęły się aresztowania. Według jednego z uchodźców irackich, z którymi przeprowadził wywiad „Independent”, „wyparowało” co najmniej 5 tys. „młodych Kurdów”.

Według pewnego dysydenta irackiego, którego odmowa przystąpienia do opozycji irackiej przemawia na jego korzyść w świetle tego, o czym za chwilę, duża, choć nieznana liczba młodych aresztantów mogła zginąć w rezultacie wykorzystania ich jako królików doświadczalnych do realizacji wdrażanych przez Saddama Husajna programów badań w różnych laboratoriach chemicznych, biologicznych i nuklearnych. Zgodnie z tym samym źródłem, naukowcy iraccy, którzy od tego czasu uciekli na Zachód, napomykali o programach testowania broni biologicznej, ale z oczywistych powodów odmawiali oskarżania samych siebie. Iracko-irańskie rodziny kurdyjskie, które uzyskały przerażające informacje o losie swoich krewnych, nie zgodziły się siedzieć cicho. Ojciec pięciu „zaginionych” chłopców uzyskał audiencję u wiceprezydenta Iraku, który miał mu powiedzieć, że jeden z jego synów został uwięziony z powodu opozycji wobec prezydenta Saddama, ale później „przejrzał na oczy”. Postanowił walczyć na wojnie z Iranem i poległ w walce, a jego ciało „zaginęło”.
Zdaniem kurdyjskiego uchodźcy z Iraku, mieszkającego w Libanie i postrzegającego „oficjalną”, tj. wspieraną przez Waszyngton opozycję iracką jako piątą kolumnę, wywiadom zachodnim od dawna znany był los 5 lub więcej tysięcy „internowanych”. „Teraz jest jasne”, mówi, „że podczas wojny z Iranem wielu młodych internowanych zabrano do tajnych laboratoriów w różnych punktach w Iraku i w niezliczonych warunkach i sytuacjach poddano silnym dawkom substancji chemicznych i biologicznych. Po każdym niepowodzeniu wojskowym na froncie, wywołującym panikę w Bagdadzie, eksperymenty te przyspieszano – co znaczy, że do laboratoriów trzeba było wysyłać więcej internowanych, na których testowano gaz nerwowy VX, gaz musztardowy, sarin, tabun, aflatoksyn, gangrenę gazową i wąglika.” We wczesnych stadiach wojny iracko-irańskiej wojska irańskie szturmowały autostradę prowadzącą z Bagdadu do Basry i niemal przecięły Irak na pół – ku wielkiemu zmartwieniu Waszyngtonu.
Jednak w żadnym z wielu oskarżeń wysuwanych przez Londyn i Waszyngton pod adresem reżimu Saddama Husajna nie wspomina się o zniknięciu 5 tys. młodych ludzi „internowanych” przez Irak tuż przed wybuchem wojny iracko-irańskiej.

Może to oczywiście odzwierciedlać zakłopotanie Zachodu z powodu poparcia, jakiego podczas tej wojny udzielał Irakowi. Albo może to być próba uniknięcia wszelkiego dochodzenia na temat tego, jak prezydent Saddam uzyskał środki do prowadzenia wojny chemicznej ze swoimi przeciwnikami.

Robert FISK

Tłum. Zbigniew Marcin Kowalewski

W stali wytłoczone są słowa: “The Peerless Handcuff Co. Springfield, Mass. Made in USA.” Jestem ciekaw, czy dyrektorzy tej firmy w Springfield wiedzieli, co robią, gdy sprzedawali te kajdanki.
W ciągu wielu lat używano ich do krępowania rąk więźniom przed przesłuchaniem. Nosili je dzień i noc, gdy ich kopano – kopano tak strasznie, że w przypadku Sulejmana Ramadana musiano później amputować ramię ofiary. Inny więzień był tak bardzo bity, że stracił władzę w nodze. Wczoraj w więzieniu Chiam znalazłem jego kulę – razem ze stosami listów, które więźniowie wysyłali za pośrednictwem Czerwonego Krzyża i których wysyłką strażnicy ze stworzonej przez Izrael milicji zwanej “Armią Libanu Południowego” – właśnie przestała istnieć – nigdy nie zawracali sobie głowy.
Co sprawia, że ludzie dopuszczają się takich czynów? Wśród więźniów – w ciągu dwóch dziesięcioleci istnienia więzienia w Chiam były ich tysiące – znajdowali się partyzanci, ich krewni, tuziny cywilów, których zbrodnią była niewinność, którzy nie chcieli kolaborować z Izraelczykami lub z Armią Libanu Południowego, odmówili wstąpienia do tej małej, ale morderczej milicji czy nie chcieli przekazać Izraelczykom informacji o armii libańskiej.
“Byłem przywiązany nago przez trzynaście dni”, powiedział mi Abdullah Attija, gdy spacerowaliśmy brudnym pasażem obok murów fortu z czasów francuskiej władzy powierniczej. “Założyli mi na głowę worek i oblewali dzień i noc zimną wodą.”

Kaptury jeszcze tam leżały – duże, jasnoniebieskie worki ze sztruksu, a w nich ręczniki – niektóre zakupione od żołnierzy norweskiego kontyngentu sił pokojowych ONZ, bo wyszyto na nich godło Narodów Zjednoczonych – podobnie jak drut, którym bito innych więźniów, w tym kobiety. Wielki, gruby drut oprawiony w niebieski plastik. Oprawcy byli sadystami, często durniami. W ich plugawych kwaterach leżały czasopisma pornograficzne, tanie komiksy i łamigłówki. Izrael postanowił nauczyć tych ludzi roboty, do której byli powołani.
Na oddziale kobiecym znaleźliśmy pamiątki po dziewczętach. Rysunek ryby z przywiązanym do niej sercem i malunek sześciu białych koni pędzących przez ciemne pole. Był tam obrazek ze św. Mikołajem wycięty z opakowania czekolady. I były nazwiska. “Zejna Kutasz, urodzona 3. IX. 79, aresztowana 7. V. 99, zwolniona 3. I. 2000.” Były nazwiska Rany Awady i Ismahan Ali Chalil, która miała zaledwie 19 lat, gdy Armia Libanu Południowego przywlokła ją w to potworne miejsce. “Jakże wieloma kroplami krwi zroszono naszą ziemię – i jak wiele z nich nie rozkwitło?”, napisała na ścianie. A obok słowa: “Pamiętajcie o mnie.”
Przedwcześnie postarzali ludzie, którzy gnili w Chiam, wrócili tam wczoraj, w chwili wyzwolenia katowni, aby na nowo przeżyć swoją udrękę.
Wydaje mi się, że zło zawsze jest banalne, a mimo to uderzyło mnie, jak ohydne to miejsce, jak brudne, śmierdzące – tak, jakby nikczemność jakoś przeżarła więzienie. Z umywalek cuchnęło, żywność gniła, podłogi w celach pokrywały odchody. Karcer dla mężczyzn to dziura w ziemi pod betonową przykrywą z otworem, przez który dochodziło powietrze. Obok złamana drewniana pałka policyjna. Napisano na niej długopisem “Pies Zorro”.
Było tam trochę ludzkich strażników. Jeden z byłych więźniów przypomniał nazwisko Tanniusa Nahary, milicjanta z Armii Libanu Południowego pochodzącego z Oleia, który chciał dostarczyć więźniom żywność i papierosy. Za to, że był dobry, zwolniono go i zagrożono wtrąceniem do więzienia, w którym pracował. Natomiast wszyscy okrutni strażnicy uciekli parę godzin wcześniej do Izraela.
Ibrahimowi Kalaszowi pozwalano kąpać się co czterdzieści dni. “Jeśli wylaliśmy wodę na podłogę, kazali nam ją zlizywać”, wspominał.
“Dziwicie się, że nie uciekaliśmy? Czterech to zrobiło. Jednemu się udało, drugiego zastrzelili, trzeciego schwytali, a czwarty wpadł na minę – stracił nogę i oko.” Wokół więzienia są pola minowe. “Przyszedł oficer izraelski i powiedział ludziom z Armii Libanu Południowego: «Zniszczcie wszelką zieleń»”, opowiadał Abdullah Attija. “Dlatego tam nie ma drzew – tylko wysoka trawa, a w ziemi miny.”
Pokoje, w których przesłuchiwano, były tak banalne, jak pracujący w nich ludzie. Na podłodze leżały rozrzucone karty do gry, słoiki, z których pito kawę, hełmy, nie wyprana odzież i sterta podkładek pod szklanki z piwem, na których widniał napis: “Duszpasterstwo Luterańskie na Bliskim Wschodzie”. Gassan Abu Aissa, dobrze znany kapuś – pracujący dla Armii Libanu Południowego i Izraelczyków, ale trzymany razem z więźniami – pozostawił nawet po sobie notatnik z dziecinnymi wierszami miłosnymi – chorobliwą skargą na beznadziejność namiętnego uczucia. Abu Ahlan, więzień, który był prawym człowiekiem, napisał na ścianie: “Liban jest nasz, a po nas będzie należał do naszych dzieci.” Przypuszczam, że to dlatego tacy jak on przyszli wczoraj do Chiam.
Abdullah Attija zaprowadził mnie na strażnicę i popatrzył stamtąd na ziemię i góry, których nigdy nie pozwalano mu obejrzeć, gdy był więźniem. “To miejsce”, rzekł, “należy na zawsze zachować jako świadka naszej historii.”

Robert Fisk

* Artykuł ten ukazał się 25 maja 2000 r. w dzienniku The Independent (Londyn).

Kombinacja tych dwóch faktów stanowi teraz największe niebezpieczeństwo dla świata i szczególnie dla Bliskiego Wschodu, narodów arabskich i przyszłości Izraela. Ów sojusz jest wrogiem pokojowych rozwiązań, wrogiem arabskich rządów, narodu palestyńskiego i izraelskiego obozu pokoju. Ta grupa nie marzy tylko o stworzeniu imperium amerykańskiego podobnego do imperium rzymskiego, ale też o mini-imperium izraelskim, pod kontrolą skrajnej, nacjonalistycznej prawicy i kolonistów. Chce zmiany rządów we wszystkich krajach arabskich. Stworzy nieustanny chaos w całym regionie, chaos o nieprzewidzialnych konsekwencjach.

Jej mentalny świat jest mieszaniną ideologicznego oszołomienia z brudnymi materialistycznymi interesami, amerykańskiego patriotyzmu i prawicowego syjonizmu. To niebezpieczna mikstura. Jest w niej coś z ducha Ariela Szarona, człowieka, który zawsze miał gigantyczne plany zmiany całości regionu, mieszankę twórczej wyobraźni (sic), zwykłego szowinizmu i prymitywnej wiary w brutalną siłę.

Kto wygrał?

Grupa neokonserwatystów. Grupa zwarta, prawie wszyscy jej członkowie są Żydami. Trzyma kluczowe stanowiska w administracji Busha jak też w ciałach doradczych, które odgrywają ważną rolę w formułowaniu polityki amerykańskiej w rządzie i artykułach redakcyjnych najbardziej wpływowych gazet. Przez wiele lat była to grupa marginalna, która radykalizowała prawicę we wszystkich dziedzinach. Walczyła między innymi przeciwko legalnemu przerywaniu ciąży, homoseksualistom i pornografii. Kiedy Beniamin Netaniahu objął władzę w Izraelu poradziła mu walkę z Arabami. Jej wielka chwila nadeszła wraz z zawaleniem się WTC. Amerykańska publiczność i politycy byli w szoku, kompletnie zdezorientowani, niezdolni do zrozumienia zmienionego świata. Neokonserwatyści byli jedyną grupą, która miała gotowe wytłumaczenie i nawet rozwiązanie.

Już w dziewięć dni po. William Kristol (syn założyciela grupy Irvinga Kristola) opublikował “List otwarty do prezydenta Busha”, wyjaśniający, że nie wystarczy zniszczyć siatkę Ossamy ben Ladena, że trzeba też “pozbawić władzy Saddama Husajna” i “ukarać” Syrię i Iran za popieranie libańskiego Hezbollahu. List opublikowano w Weekly Strandart, piśmie założonym przez Kristola za pieniądze ultraprawicowego magnata prasowego Ruperta Murdocha, który oferował dla sprawy” 10 milionów dolarów. Podpisało go 41 najbardziej wpływowych neokonserwatystów jak Norman Podhoretz, Żyd niegdyś lewicowy, który stał się ikoną skrajnej prawicy, wydawca prestiżowego Encounter Magazine, Frank Gaffney z Center for Security Studies, Robert Kagan, również z Weekly Standard, Charles Krauthammer z Washington Post i oczywiście Richard Perle.

Perle jest tu postacią kluczową. Do niedawna był szefem Defence Policy Board amerykańskiego departamentu obrony, do którego należą też Elliot Cohen i Devon Cross. Perle jest też dyrektorem izraelskiego Jerusalem Post, własności skrajnej, syjonistycznej prawicy. Jest kluczowym członkiem wpływowej grupy skrajnej prawicy American Enterprise Institute. Niedawno musiał zrezygnować ze swej posady w Pentagonie gdy ujawniono, że pewna prywatna korporacja obiecała mu milion dolarów za korzyści z jego wpływu na rząd.

Ten list był faktycznie początkiem wojny w Iraku. Został bardzo dobrze przyjęty przez administrację Busha, w której członkowie grupy zajmowali już decydujące posady. Paul Wolfowitz, ojciec wojny, jest numerem dwa departamentu obrony, w którym inny przyjaciel Perle’a Douglas Feith, kieruje Pentagon Planning Board. John Bolton jest podsekretarzem w departamencie stanu.

Elliot Abrams, odpowiedzialny za Bliski Wschód w Radzie Bezpieczeństwa Narodowego, był osobiście zamieszany w skandal Irangate (amerykańska broń dostarczna Iranowi za pośrednictwem Izraela w zamian za pieniądze z kokainy, którymi za swoją broń płacili contras w Nikaragui). Główny bohater tamtej afery, pułkownik Oliver North jest członkiem Jewish Institute for Natonal Security Affair (JINSA), głównej organizacji wpływów żydowskich w Stanach Zjednoczonych, tak jak Michael Ledeen, inny bohater skandalu.

Ledeen promuje wojnę totalną, nie tylko przeciwko Irakowi, ale też przeciwko innym wrogom Izraela Iranowi, Syrii, Arabii Saudyjskiej i Autonomii Palestyńskiej. Dov Zakhein jest audytorem Pentagonu. Większość tych ludzi, wraz z wiceprezydentem Dickiem Cheneyem i sekretarzem obrony Donaldem Rumsfeldem, jest zrzeszona w Project for the New American Century (Projekt na rzecz Nowego Amerykańskiego Wieku), który opublikował swój program w 2002 roku “utrzymania i rozszerzenia Amerykańskiego Pokoju”, który oznacza kontrolę całej planety.

Meyrav Wurmser (Meyrav to teraz bardzo modne imię w Izraelu) jest dyrektorką Center for Middle East Policy w Hudson Institute. Pisze do Jeruzalem Post i jest współzałożycielką izraelskiego MEMRI (Middle East Media Research Institute), który był autorem fałszerstw w irackim raporcie Tony’ego Blaira (skandal z lutego tego roku) i jest (według Guardiana) agendą Mossadu.

Mąż Meyrav, David Wurmser, jest szefem Badań Bliskowschodnich w American Enterprise Institute Perle’a. Do grupy należy też Dennis Ross, który przez lata zajmował się “procesem pokojowym” z ramienia administracji Stanów Zjednoczonych.

We wszystkich ważniejszych miediach są ludzie związani z grupą, jak William Safire z New York Times, człowiek kompletnie zahipnotyzowany przez Szarona, czy Charles Krauthammer z Washington Post. Inny przyjaciel Perle’a Robert Bradley jest wydawcą Wall Street Journal.

Przemówienia Busha czy Cheneya wydają się pochodzić prosto z ust Szarona gdyż ich redaktorzy Joseph Shattan, Mathew Scully i John McConnel to neokonserwatyści, tak jak dyrektor gabinetu Cheneya Lewis Libby. Olbrzymi wpływ tej w większości żydowskiej grupy wywodzi się ze ścisłego sojuszu z chrześcijańskimi fundamentalistami ze skrajnej prawicy, którzy kontrolują Partię Republikańską.

Głównymi gwiazdami są tam teleewangelista Jerry Falwell z Moral Majority, który dostał prywatny odrzutowiec od Menahema Begina, oraz Pat Robertson z Christian Coalition i Christian Broadcasting Network, które finansują Chrześcijańską Ambasadę J.W. van der Hoevena w Jerozolimie, grupę popierającą żydowską kolonizację ziem palestyńskich.

Obie grupy łączy fanatyczne oddanie ideologii izraelskiej skrajnej prawicy. Widzą oni wojnę w Iraku jako walkę Dzieci Światła (the Children of Light) , które symbolizują Amerykę i Izrael z Dziećmi Ciemności (the Children of Darkness) (Arabowie i muzułmanie). Żaden z tych faktów nie jest zresztą objęty tajemnicą. Na temat tej walki pisano w tuzinach artykułów w amerykańskiej i światowej prasie. Członkowie grupy są z siebie dumni.

Generał-syjonista

Człowiek, który symbolizuje to zwycięstwo to generał Jay Garner, wyznaczony na szefa administracji powojennego Iraku. To nie jest jakiś anonimowy generał wybrany przypadkiem. Garner jest partnerem ideologicznym Paula Wolfowitza i neokonserwatystów. Dwa lata temu, wraz z 26 innymi oficerami armii amerykańskiej podpisał list JINSA wychwalający armię izraelską za “spokojne zachowanie wobec morderczej przemocy Autonomii Palestyńskiej” co było nowością dla izraelskich środowisk pokojowych. Garner twierdził, że “silny Izrael jest atutem, na którym powinni oprzeć się amerykańscy politycy i planiści wojskowi”. W czasie pierwszej wojny w Zatoce wychwalał rakiety Patriot, które akurat wtedy poniosły raczej porażkę. Po zakończeniu służby w 1997 stał się (co za niespodzianka) handlarzem bronią, wyspecjalizowanym głównie w rakietach. Zebrał dużo kontraktów Pentagonu. W tym roku dostał kontrakty na półtora miliarda (!) dolarów i jeszcze umowę na instalację Patriotów w Izraelu. W konsekwencji nie może być lepszego kandydata na szefa irackiej administracji, szczególnie w momencie gdy szykują się miliardowe kontrakty na “odbudowę” Iraku, finansowane ze sprzedaży irackiej ropy.

Nowa Deklaracja Balfoura.

Ideologia grupy wzywająca do powstania światowego imperium amerykańskiego i Wielkiego Izraela przypomina nam coś z przeszłości. Deklaracja Balfoura z 1917 roku, która obiecywała Żydom ojczyznę-matkę w Palestynie miała dwóch rodziców. Matką był chrześcijański syjonizm (wśród jego największych głosicieli byli Lord Palmerston i Lord Shaftesbury, jeszcze na długo przed żydowskim ruchem syjonistycznym) a ojcem brytyjski imperializm. Idea syjonistyczna była potrzebna Brytyjczykom by oddalić francuską konkurencję w regionie i posiąść Palestynę konieczną do kontrolowania Kanału Sueskiego, najkrótszej drogi morskiej do Indii. To samo teraz się powtarza. W ubiegłym roku Perle zorganizował zebranie, na którym proponowano wojnę nie tylko przeciwko Irakowi, ale też Arabii Saudyjskiej i Egiptowi, by zabezpieczyć serce światowych rezerw ropy. Irak miałby być tylko “osią” tego przedsięwzięcia. Jednym z usprawiedliwień tego projektu miało być bezpieczeństwo Izraela.

Na pozór wszystko to jest dobre dla Izraela. Ameryka kontroluje świat, my kontrolujemy Amerykę. Nigdy przedtem Żydzi nie mieli takiego wpływu na centrum światowej władzy. Ale ta tendencja mnie niepokoi. Jesteśmy jak hazardziści, którzy stawiają cale swoje pieniądze i przyszłość na jednego konia. Dobrego konia, konia, który nie ma teraz żadnej konkurencji, ale tylko jednego.

Neokonserwatyści spowodują długi okres chaosu w świecie arabsko-muzułmańskim. Wojna w Iraku pokazała już, że ich znajomość arabskiej rzeczywistości jest bardzo ograniczona. Ich przewidywania polityczne nie trzymają się kupy, tylko brutalna siła ratuje ich interesy. Kiedyś Amerykanie się wycofają, ale my tu zostaniemy. Musimy współżyć z narodami arabskimi. Chaos w krajach arabskich wystawia nas na niebezpieczeństwo. Wolfowitz i spółka marzą być może o Bliskim Wschodzie demokratycznym (sic), liberalnym, syjonistycznym i zakochanym w Ameryce, ale rezultatem ich awantur będzie fanatyzm i fundamentalizm, które zagrożą naszej egzystencji.

Sojusz żydowskich neokonserwatystów z chrześcijańskimi fundamentalistami może w końcu wywołać sprzeciw w Waszyngtonie. I jeśli Bush zostanie pobity w najbliższych wyborach tak jak jego ojciec po pierwszej wojnie w Zatoce, cały ten gang zostanie przegoniony. Biblia uczy nas o losie królów Judei, którzy oparli się na ówczesnym mocarstwie Egipcie… Bush i jego klika neokonserwatystów to nie jest jakiś kruchy twór. Wprost przeciwnie, jest teraz bardzo silny. Ale czy naprawdę wszystko mamy postawić na niego?

Uri Avnery - jest centrolewicowym, izraelskiem dziennikarzem. Jest członkiem izraelskiego stowarzyszenia Gush Shalom ( www.gush-shalom.org ), grupującego zwolenników pokoju opartego na dekolonizacji i sprawiedliwości. Counterpunch 12 kwietnia 2003 roku.

tłum: Jerzy Szygiel