Kampania Solidarności z Palestyną » Refusnicy

Żołnierze izraelscy przerywają milczenie

aneta — Sat, 29 Oct 2011 08:22:19 +0000

„Powiem panu, kiedy naprawdę się przestraszyłem. To było w czasie interwencji w Gazie. Byliśmy w okopie, zbliżyły się dzieci i zaczęły rzucać kamieniami. Instrukcje mówią, że kiedy Palestyńczyk znajduje się w odległości rzutu kamieniem, może rzucić granatem. No to strzeliłem. Mógł mieć 12, może 15 lat. Myślę, że go nie zabiłem. Próbuję siebie do tego przekonać, żeby mieć spokojne sumienie, lepiej spać. Przeraziłem się, kiedy spanikowany poszedłem opowiedzieć przyjaciołom i rodzinie, że wycelowałem do kogoś i strzeliłem w nogę, w tyłek. Wszyscy byli bardzo zadowoleni: stałem się bohaterem, wszystko opowiedzieli w synagodze. Byłem w szoku” [1].

Primo Levi w swojej książce Czy to jest człowiek [2] przypomina powtarzający się sen z Auschwitz – potem dowiedział się, że wielu więźniów śniło ten sam koszmar. Wracał do domu, opowiadał horror obozu, ale nikt go nie słuchał: wszyscy wstawali od stołu i odchodzili. Chciał opowiedzieć swoją historię, jednak nikt go nie rozumiał. Gaza to nie Auschwitz, a żołnierze, którzy wypowiedzieli się w Occupation of the Territories nie są ocalonymi z Holokaustu. A jednak, jak Primo Levi, odczuwali przymus opowiedzenia swoich historii, niesłyszalnych dla ich otoczenia, które odczuwa je jako zagrożenie. Ich rozmówcy woleli je reinterpretować, przełożyć na terminy familiarne, umieścić w schematach znanych już z sytuacji w Gazie, na Zachodnim Brzegu, za murem, za nowymi punktami kontrolnymi bardziej podobnymi do międzynarodowych posterunków granicznych niż wojskowych blokad armii okupacyjnej. „Co rodzice tego żołnierza mieli mu powiedzieć?” – zastanawia się Awihai Stoler, były żołnierz, który zebrał część świadectw wykorzystanych w książce. „Nie martw się synku, zabiłeś dzieciaka, i co z tego? Rodzice wolą nie interesować się jego dylematami.”

Occupation of the Territories [3] jest zbiorem wypowiedzi żołnierzy i żołnierek służących w różnych jednostkach izraelskiego wojska na Zachodnim Brzegu Jordanu i w Strefie Gazy od początku wybuchu Drugiej Intifady w 2000 r. To, jak do tej pory, najbardziej kompletne dzieło na temat sposobów działania armii na terytoriach okupowanych. Nie ma tam żadnych rewelacji na temat decyzji podejmowanych na najwyższych szczeblach władzy czy za kulisami, tylko elementy codziennej, brutalnej rzeczywistości militarnej kontroli domów i pól Palestyńczyków, ich uliczek i dróg, ich własności i czasu, życia i śmierci każdego mieszkańca Zachodniego Brzegu i Gazy.

Według wiarygodnych źródeł w ciągu ostatnich 10 lat 40 do 60 tys. Izraelczyków dołączyło do jednostek bojowych [4]. Wywiady przeprowadzono tylko z 750. Jeśli przyjmiemy, że wszyscy ci żołnierze w którymś momencie byli na terytoriach okupowanych (oprócz być może lotników i marynarzy), okazuje się, że 1 do 2% z nich dostarczyło świadectw kompromitujących wojsko. Chodzi więc o poważną próbkę, dużo wyższą niż wymaganą dla sondaży czy badań uniwersyteckich. Każdy może oczywiście odrzucić wnioski autorów i twierdzić, że ścisła kontrola wszystkich aspektów życia ma żywotne znaczenie dla bezpieczeństwa Izraela, ale nikt nie może zaprzeczyć, że sprawy mają się tak, jak je opisano.

Grupa Szowrim Sztika („Przerwać Milczenie”) została założona w 2004 r. przez kilku żołnierzy, którzy służyli w Hebronie. Pragnęli pokazać okupację ze swego punktu widzenia. Z początku chcieli zebrać jak najwięcej szokujących historii. Ukazały się zdjęcia żołnierzy, którzy ucinali głowy Palestyńczykom zabitym w walce. Ale kiedy zaczęły napływać nowe świadectwa zrozumieli, że pokazywanie ekstremalnych przypadków okrucieństwa i barbarzyństwa nie ma sensu. „Żołnierz maltretujący starca na punkcie kontrolnym nas nie interesuje” – wyjaśnia Michael Menkin, jeden z założycieli grupy. „Wolimy mówić o rezerwiście, który stoi za nim, o normalnym żołnierzu.”

Żołnierze wspominają znęcanie się, bezsensowną przemoc lub arbitralne zabijanie o cechach zbrodni wojennych: chory psychicznie pobity do krwi; przechodnie wysłani na szczyt minaretu, by wywołać eksplozję podejrzanych obiektów, których nie mogą sięgnąć roboty. Można tam przeczytać opis morderstwa bezbronnego człowieka, którego jedyną zbrodnią było stanie na dachu („Dlaczego strzeliłem? Tylko z powodu nacisku, poddałem się namowom innych” – opowiada żołnierz). Albo opis morderstwa z premedytacją, właściwie egzekucji bezbronnych palestyńskich policjantów, by się zemścić za atak przeciw sąsiedniemu punktowi kontrolnemu. Rozkazy wysokiego oficera w sprawie zachowania wobec rannego lub zabitego domniemanego terrorysty leżącego na ziemi: „Podchodzicie do niego, wkładacie mu lufę między zęby i strzelacie.” Do tego liczne sceny kradzieży lub niszczenia mebli i samochodów.

„To nie jest horror show Cahalu. To historia pewnej generacji, konkretnie naszego pokolenia” – mówi Awihai Stoler. W ciągu trzech dziesięcioleci po wojnie z 1967 r. debatowano w Izraelu o konieczności lub monstrualności okupacji. Ale potem to słowo zniknęło. Dziś Izraelczycy nazywają terytoria palestyńskie „Judeą”, „Samarią”, „Zachodnim Brzegiem” lub „terytoriami”, ale nigdy „terytoriami okupowanymi”. Termin „okupacja” stał się niemal tabu, słowem w złym guście, którego nie należy wypowiadać publicznie. Sam miałem z tym do czynienia w pracy, kiedy w czasie programu telewizyjnego jeden z zaproszonych gości powiedział, że w społeczeństwie izraelskim przemoc rośnie „z powodu okupacji”. Moi koledzy z reżyserki byli totalnie spanikowani: „Powiedz prezenterowi, by kazał gościowi to odwołać” – błagali.

Wiele czynników wyjaśnia tę ewolucję. Przede wszystkim w oczach Izraelczyków zamachy samobójcze w czasie Drugiej Intifady dały armii wolną rękę, by „wykorzenić terroryzm”. Ponadto nieskończony i bezowocny „proces pokojowy” stał się rodzajem „tła muzycznego” sceny publicznej, na której panowały dwie sprzeczne opinie. Z jednej strony Izraelczycy nie odczuwali już potrzeby rozwiązania konfliktu, z drugiej uważali , że jest już uregulowany, bo przecież Izrael werbalnie zaakceptował oddanie części terytoriów, opowiedział się za koncepcją dwóch państw i samostanowieniem Palestyńczyków. „Historia terytoriów jest skończona” – pisał niedawno najbardziej wpływowy izraelski publicysta Nahum Barnea. Amerykański tygodnik Time we wrześniu 2010 r. nie bez kozery pytał na okładce „Dlaczego Izrael nie przejmuje się pokojem?”[5]

Jest jeszcze czynnik militarny. Od początku Drugiej Intifady i później po zbudowaniu muru separacyjnego kontrola wojskowa nad Palestyńczykami stała się bardziej metodyczna, systematyczna i „naukowa”. Occupation of the Territories analizuje te metody, obnaża żargon używany przez wojskowych. Grupa Przerwać Milczenie, próbuje na podstawie obrazu wyłaniającego się z zebranych świadectw znaleźć określenia bliższe rzeczywistości. Np. „środki prewencji przeciw terroryzmowi” na Zachodnim Brzegu i w Gazie to właściwie „terroryzowanie palestyńskiej ludności cywilnej”, „separacja” to „zabór i aneksja”, a „kontrola” to „okupacja”.

„Nasza misja polegała na utrudnianiu życia obywatelom i ich napastowaniu – to był oficjalny termin” – mówi jeden z żołnierzy. „Taka była definicja naszej misji, gdyż terroryści są obywatelami, a my mieliśmy utrudnić im ich działalność – należało ich ciągle napastować. Myślę, że te określenia ciągle funkcjonują, jeśli rozkazy się nie zmieniły.” Te świadectwa uświadamiają nam, że destabilizacja i dręczenie lokalnej ludności nie są owocem zwykłych zaniedbań czy czystym maltretowaniem (choć i to istnieje): są one kluczowym sposobem zarządzania okupacją Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy. „Jeśli we wsi jest jakaś aktywność, należy zrobić wszystko, by nikt tam nie mógł spać.”

Awihai Stoler spędził 3 lata w regionie Hebronu. Spotkał tam żołnierzy, którzy podłożyli bomby w centrum wsi „żeby wiedzieli, że tu jesteśmy”. „Głośny patrol”, „mocny patrol”, „manifestacja obecności”, „dyskretna działalność”, bądź „wesołego Purim” – oto określenia jedynego i rutynowego sposobu działania: wedrzeć się siłą do wsi lub miasta, rzucić granaty, założyć zaimprowizowane punkty kontrolne, byle jak przeszukać domy, zostać tam wiele godzin lub dni, „narzucić Palestyńczykom uczucie strachu, tak, by nigdy nie zaznali spokoju”. Oto rozkazy, które Stoler musiał wykonywać.

Stoler i Awner Gwarjahu służyli w elitarnej jednostce, która była oceniana, jak mówił jeden z wysokich oficerów, według „liczby trupów terrorystów”. Obaj żałują, że społeczeństwo izraelskie odmawia wysłuchania tego, co mają do powiedzenia. Na premierze książki nie pojawił się żaden z izraelskich kanałów telewizyjnych. Były tylko media zagraniczne, co każe myśleć, że problemy izraelskich żołnierzy interesują tylko Japończyków bądź Australijczyków. „Mój ojciec należy do drugiego pokolenia Holokaustu”, mówi Gwarjahu. „Według niego prześladowani jesteśmy wyłącznie my, Żydzi”.

A jednak Stoler i Gwarjahu pozostają – co dziwne – optymistami. Według nich społeczeństwo zrozumie w końcu co się robi w jego imieniu i zmieni się. Bo to społeczeństwo musi się zmienić, nie wojsko. „Kiedyś robiła ze mną wywiad kolumbijska dziennikarka” – wspomina Stoler. „Zapytała mnie dlaczego właściwie to wszystko stanowi dla nas problem. W Kolumbii żołnierze ucinają głowy rebeliantom każdego dnia i nikt się tym nie przejmuje. Ale sądzę, że izraelskie społeczeństwo chce zachować jakąś moralność. To nas motywuje – bez tej kolektywnej woli nasza działalność nie miałaby żadnego sensu.”

„Społeczeństwo izraelskie stało się zakładnikiem” – mówi Gwarjahu. „Interesy porywaczy różnią się od naszych, a jednak zakochaliśmy się w nich, jakbyśmy byli dotknięci syndromem sztokholmskim. Łatwo przykleić im twarz kolonistów, ale ja w to nie wierzę. Prawdziwa twarz porywaczy należy do nas.”

Meron Rappaport*

*Dziennikarz Haaretz, Tel-Awiw.

tłum. Jerzy Szygiel

źródło: Le Monde Diplomatique – edycja polska

[1] Occupation of the Territories, rozdział 1, świadectwo 45, Szowrim Sztika (Przerwać Milczenie), Izrael, 2010.

[2] Primo Levi, Czy to jest człowiek (1947), tłum. Halszka Wiśniowska, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2008.

[3] www.breakingthesilence.org.il.

[4] Izrael nie publikuje żadnych oficjalnych danych na temat swoich sił zbrojnych. W 2004 r. londyński International Institute for Strategic Studies szacował liczbę rekrutów na 85 tys. 10 do 15% z nich służy w jednostkach bojowych. Służba wojskowa trwa 3 lata. Każdego roku 3 do 5 tys. żołnierzy jednostek bojowych kończy służbę i tyle samo ją rozpoczyna. Szacuje się, że od 40 do 60 tys. rekrutów służyło na terytoriach okupowanych. http://www.globalsecurity.org/military/world/israel/army.htm

[5]« Why Israel doesn’t care about peace », Time Magazine, 13 września 2010.

Michał Lipa: Inny Izrael

aneta — Thu, 25 Aug 2011 11:42:16 +0000

Oczy świata skupione są dziś na Flotylli Wolności, próbującej przełamać izraelską blokadę Strefy Gazy. Rzadko jednak mówi się o tym, że w samym Izraelu istnieje cała mozaika propokojowych ruchów społeczno-politycznych i inicjatyw, wspieranych przez wielu intelektualistów i artystów. Funkcjonując w zmilitaryzowanym państwie, będącym w stanie wojny od 1948 r., ludzie ci – ryzykując pozycję i karierę – próbują wpłynąć na twardą politykę kolejnych rządów wobec Palestyńczyków, których niepodległość ma się ważyć podczas wrześniowych obrad ONZ.

Pokój Teraz

Jedną z najstarszych i najbardziej znanych tego typu organizacji jest Shalom Achshav, Pokój Teraz, założona m.in. przez wybitnego izraelskiego pisarza Amosa Oza. Istnieje od 1978 r., kiedy krystalizowało się porozumienie pokojowe między Kairem a Jerozolimą. Nie przypadkiem wtedy, gdyż osadnicze pomysły Ariela Szarona (ówczesnego ministra rolnictwa) na Synaju mogły przekreślić szanse na porozumienie z największym państwem arabskim.

Misją organizacji, której przewodzi Yariv Oppenheimer, jest propagowanie pokoju i demokracji poprzez kampanie edukacyjne i działalność oddolną, oparte na ideach dwupaństwowego rozwiązania (two-state solution). 10 tys. aktywistów Shalom Achshav jest odpowiedzialnych za konferencje, akcje monitorujące żydowskie osadnictwo, petycje oraz demonstracje w Izraelu i na terytoriach okupowanych. O tym, że nawoływanie do pokoju może być niebezpieczne, świadczy śmierć jednego z działaczy, który zginął w trakcie manifestacji w 1983 r. od granatu rzuconego przez prawicowego ekstremistę. Nikt wówczas nie przypuszczał, że kilkanaście lat później, w 1995 r., zostanie zastrzelony premier Izraela – Icchak Rabin. Była to kara za podpisanie porozumienia z Organizacją Wyzwolenia Palestyny.

Powodów do działań nigdy nie brakowało, tym bardziej że akcja osadnicza na Zachodnim Brzegu Jordanu, przeciwko której protestują izraelscy aktywiści, trwa od dawna. Samo określenie “osiedla” jest zresztą mylące. Mowa raczej o miasteczkach zamieszkanych przez ludzi przekonanych o świętości i żydowskości biblijnych ziem Judei i Samarii. Ludzie ci nie oddadzą raz zdobytej ziemi dobrowolnie, a żyje ich tam obecnie ponad pół miliona.

Gdy wybuchła pierwsza intifada (1987 r.), w trakcie rokowań pokojowych na początku lat 90. XX w., jak również na początku XXI w., kiedy po raz kolejny doszło do palestyńskiego powstania, aktywiści Shalom Achshav nie szczędzili wysiłków, aby wspierać negocjacje i sprawiedliwe rozwiązanie konfliktu. Miałoby nim być spełnienie niektórych postulatów strony palestyńskiej. Te mniej skrajne, niewzywające do likwidacji Izraela, nie są bowiem wygórowane, jednak nawet ich spełnienie staje się coraz mniej możliwe, ponieważ miasteczka żydowskie wciąż się powiększają. To dlatego jednym z podstawowych działań organizacji jest monitorowanie rozbudowy żydowskich osad na terytoriach okupowanych. Dane na ten temat przedstawiane są izraelskiej opinii publicznej i politykom. Korzystają z nich również Amerykanie, którzy dzięki temu wiedzą, na ile izraelskie obietnice zaprzestania rozbudowy miasteczek pokrywają się z rzeczywistością.

Shalom Achshav ma tylu sympatyków, ilu przeciwników. Krytykę wywołuje głównie fakt, że izraelscy bojownicy na rzecz pokoju rzadko potępiają palestyńską przemoc, a swoją działalnością – jak twierdzą antagoniści – negatywnie wpływają na bezpieczeństwo państwa. Pod lupą są także środki finansowe zasilające konta organizacji, co niejednokrotnie skutkowało oskarżeniami o szpiegostwo. Dziś wiadomo, że część funduszy pochodzi z Europy oraz od amerykańskich Żydów.

Sam Amos Oz stępił z wiekiem swe pacyfistyczne poglądy, domagając się, aby działacze Shalom Achshav nie tylko walczyli o wolną Palestynę, lecz także wspierali prawo Izraelczyków do samoobrony przed zbrojną działalnością takich ugrupowań jak libański Hezbollah. Zwrot na prawo widoczny jest również u innych – zwłaszcza w XXI w., kiedy nadzieje na powodzenie procesu pokojowego roztopiły się w rzeczywistości politycznej.

Adwokaci porozumienia z Oslo

Są jednak i tacy, którym trudno się pogodzić z fiaskiem procesu pokojowego. Wiele ruchów zainicjowało działalność tuż przed lub po utworzeniu Autonomii Palestyńskiej. Jednym z nich jest Gush Shalom (Blok na rzecz Pokoju) – lewicowa organizacja założona w 1993 r. przez dziennikarza Uriego Awneriego. Ruch ten jest w swych postulatach radykalniejszy od Shalom Achshav. Domaga się bowiem – oprócz utworzenia niepodległej Palestyny w granicach sprzed 1967 r. – prawa powrotu dla Palestyńczyków oraz podziału Jerozolimy, co dla wielu Izraelczyków jest bluźnierstwem. Działacze Gush Shalom propagują też bojkot produktów wytworzonych przez żydowskich osadników i aktywnie wspierają żołnierzy odmawiających pełnienia służby na terytoriach okupowanych, w czym sekundują im kobiety z ugrupowania Bat Shalom. Awneri ostro krytykował inwazję na Strefę Gazy z przełomu 2008 i 2009 r., którą uznał za podyktowaną względami politycznymi. Nieco później bowiem odbywały się wybory, w związku z czym zarówno premier Ehud Olmert z Kadimy, jak i Ehud Barak z Partii Pracy chcieli – według lidera Gush Shalom – poprawić swą nadwątloną pozycję poprzez twardą postawę wobec Hamasu. Przypomnijmy, że wskutek trzytygodniowych nalotów zginęło ok. 1,5 tys. Palestyńczyków, w większości cywilów.

Kolejną akcją istotną dla izraelsko-palestyńskiego pojednania jest tzw. Inicjatywa Genewska, zapoczątkowana w pierwszych latach minionej dekady przez jednego z architektów porozumień z Oslo oraz byłego palestyńskiego ministra. Inicjatywa Genewska to właściwie obywatelski plan porozumienia, wynegocjowany przez setki działaczy izraelskich i palestyńskich, zakładający powstanie na terenach okupowanych niepodległej Palestyny (wzięto pod uwagę wymianę ziem) i podział Jerozolimy, która miałaby się stać stolicą obydwu państw. Plan reguluje też wiele szczegółowych rozwiązań – w tym kwestie uchodźców palestyńskich, podziału wód, granic i bezpieczeństwa.

Niektóre akcje społeczne – np. Dolina Pokojowej Inicjatywy – koncentrują się na konkretniejszych, bardziej przyziemnych rozwiązaniach ekonomicznych. Aktywiści postulują pełną integrację gospodarczą na rzecz budowy podstaw pokojowej koegzystencji. Zarówno izraelscy, jak i palestyńscy działacze ruchu (głównie drobni przedsiębiorcy) promują zintegrowaną turystykę (podróżowanie po Izraelu i Autonomii Palestyńskiej), jak również konieczność nauki języków hebrajskiego i arabskiego przez ludność izraelską i palestyńską. Innymi przykładami tego typu ruchów są Arabsko-Izraelska Izba Handlowa oraz organizacja Ta’ayush (Współistnienie), której członkowie walczą z nietolerancją, rasizmem i segregacją etniczną w Izraelu – czyli z tym, co niektórzy nazywają izraelskim apartheidem.

Obywatelską pracą u podstaw zajmują się z kolei grupy skupiające wysiłki na edukacji, nauce, kulturze oraz konkretnych rozwiązaniach o charakterze lokalnym, jak również wdrażaniu w życie idei dialogu. Wśród nich wyróżnia się organizacja jednocząca żydowskie i arabskie rodziny, które w trakcie konfliktu straciły krewnych i przyjaciół. Forum Rodzin, założone w 1994 r. przez Icchaka Frankenthala, który stracił syna w zamachu, działa na rzecz przełamywania bariery niezrozumienia i nienawiści poprzez wzajemne wsparcie i dzielenie się traumatycznymi doświadczeniami. Jego członkowie spotykają się regularnie, organizują wykłady i seminaria. Opracowali też program edukacyjny skierowany do szkół średnich, w którym uczestniczą żydowscy i arabscy uczniowie – rokrocznie ok. 40 tys. osób. Angażują w te inicjatywy media oraz artystów, aby za pomocą sztuki i kultury popularnej (np. kreskówek, seriali) promować idee pojednania oraz wzajemnego zrozumienia.

Zbuntowani żołnierze

Na szczególną uwagę zasługują też ci, którzy jako cywile odmawiają służby wojskowej, a także zbuntowani żołnierze. Tym bardziej że odmowa wykonania rozkazu skutkuje dotkliwymi sankcjami – nie wyłączając więzienia. Grupy zrzeszające pacyfistów (np. Yesh Gvul) sprzeciwiających się służbie wojskowej istnieją od dawna. Szczególny ich wysyp nastąpił na początku lat 80. XX w., kiedy Izrael toczył wojnę w Libanie (o inwazji na Liban opowiada z punktu widzenia szeregowego żołnierza świetny film “Walc z Baszirem” Ariego Folmana). Jednak dopiero niedawno upowszechniło się zjawisko niesubordynacji w szeregach izraelskiej armii. Przykładów przybywa. Jednym z pierwszych zbiorowych buntów był “List kombatantów” z 2002 r., podpisany przez 51 rezerwistów i oficerów. Odmówili oni udziału w akcjach poza terytorium Izraela sprzed 1967 r., których celem miałoby być zdominowanie, wypędzenie, ograniczenie dostaw podstawowych produktów oraz upokorzenie ludności arabskiej. Tak narodziła się organizacja Ometz Le’Sarev (Odwaga Odmowy), zrzeszająca setki żołnierzy i oficerów, którzy uważają, że odmowa służby na terytoriach okupowanych jest zgodna z wartościami syjonistycznymi.

Na dalsze tego typu akcje nie trzeba było długo czekać. W połowie 2003 r. podobny list podpisało 27 pilotów sprzeciwiających się bombardowaniu obiektów, w których schronili się ścigani przez Izrael bojownicy. Piloci stwierdzili, że akcje te są niezgodne z etyką wojskową, gdyż ich skutkiem ubocznym jest śmierć cywilów. Piloci uznali tym samym, że cel, jakim jest zabicie niebezpiecznego działacza Hamasu, nie uświęca środków, czyli bombardowania i ostrzeliwania miejsca jego potencjalnej kryjówki. Kolejny był “List komandosów” podpisany pod koniec 2003 r. przez kilkunastu członków jednej z elitarnych jednostek, którzy – podobnie jak poprzednicy – odmówili okupacji terytoriów palestyńskich oraz uczestnictwa w zbrojnych działaniach przeciwko ludności cywilnej.

Wreszcie w 2004 r. powstała organizacja Shovrim Shtika (Przełamywanie Milczenia), zrzeszająca żołnierzy odbywających służbę na terytoriach palestyńskich podczas drugiej intifady i później (np. w trakcie inwazji na Strefę Gazy). Jej misją jest zbieranie wspomnień i świadectw tych żołnierzy, którzy zorientowali się, że realia konfliktu izraelsko-palestyńskiego odbiegają od oficjalnej propagandy, jaką karmi się izraelskie społeczeństwo. Są one dostępne – w języku angielskim – na stronie internetowej grupy, http://www.breakingthesilence.org.il. Wszystkim tego typu akcjom sprzyjają niektórzy intelektualiści i artyści, w związku z czym coraz trudniej ukrywać je przed opinią publiczną. Jest zatem szansa, że w którymś momencie izraelskie społeczeństwo powie “dość” i wymieni dotychczasowe elity.

Michał Lipa

Autor jest doktorantem na Wydziale Studiów Międzynarodowych i Politycznych UJ. Zajmuje się m.in. procesami społeczno-gospodarczymi na Bliskim Wschodzie i w Afryce Północnej. Publicysta portalu Mojeopinie.pl.

Tekst ukazał się w tygodniku “Przegląd”.

List wsparcia dla nominacji do Nagrody Sacharowa dla BREAKING THE SILENCE

aneta — Fri, 15 Oct 2010 07:27:21 +0000

Izraelska grupa praw czlowieka BREAKING THE SILENCE, tworzona przez byłych żołnierzy izraelskich działających na rzecz uwidocznienia nadużyć i łamania praw człowieka przez izraelskie wojsko, została nominowana do Nagrody im. Sacharowa na rzecz wolności myśli przyznawanej przez Parlament Europejski.

Krótki reportaż o BTS można zobaczyć tutaj

Prawicowe grupy izraelskie czynią obecnie starania by nie dopuścić do przyznania nagrody Breaking the Silence. ZACHĘCAMY WAS DO WYSYŁANIA LISTÓW do polskich europosłów, nawołujących do głosowania na rzecz przyznania nagrody organizacji Breaking the Silence. Poniżej wzór listu oddzielnie do posłanek i posłów oraz adresy emailowe naszych przedstawicieli w Parlamencie Europejskim.

ADRESY EMAIL POSŁÓW:

http://www.europarl.europa.eu/members/expert/groupAndCountry/search.do?country=PL&language=EN

Dla leniwych jednak również TU

(Przy wysyłaniu na wiele adresów na raz pamiętajcie o zrobieniu ukrytej kopii!!!)

POSŁOWIE: adam.bielan@europarl.europa.eu, piotr.borys@europarl.europa.eu, jerzy.buzek@europarl.europa.eu, tadeusz.cymanski@europarl.europa.eu, ryszard.czarnecki@europarl.europa.eu, adam.gierek@europarl.europa.eu, marekjozef.grobarczyk@europarl.europa.eu, andrzej.grzyb@europarl.europa.eu, filip.kaczmarek@europarl.europa.eu, jaroslaw.kalinowski@europarl.europa.eu, biuro@pawelkowal.pl, pawelrobert.kowal@europarl.europa.eu, jan.kozlowski@europarl.europa.eu, jacek.kurski@europarl.europa.eu, ryszardantoni.legutko@europarl.europa.eu, boguslaw.liberadzki@europarl.europa.eu, krzysztof.lisek@europarl.europa.eu, bogdan.marcinkiewicz@europarl.europa.eu, marekhenryk.migalski@europarl.europa.eu, slawomir.nitras@europarl.europa.eu, jan.olbrycht@europarl.europa.eu, wojciech.olejniczak@europarl.europa.eu, miroslaw.piotrowski@europarl.europa.eu, tomasz.poreba@europarl.europa.eu, jacek.protasiewicz@europarl.europa.eu, jacek.saryusz-wolski@europarl.europa.eu, czeslaw.siekierski@europarl.europa.eu, marek.siwiec@europarl.europa.eu, boguslaw.sonik@europarl.europa.eu, konrad.szymanski@europarl.europa.eu, rafal.trzaskowski@europarl.europa.eu, jaroslaw.walesa@europarl.europa.eu, jacekwladyslaw.wlosowicz@europarl.europa.eu, janusz.wojciechowski@europarl.europa.eu, pawel.zalewski@europarl.europa.eu, artur.zasada@europarl.europa.eu, janusz.zemke@europarl.europa.eu, tadeusz.zwiefka@europarl.europa.eu

POSŁANKI: lidiajoanna.geringerdeoedenberg@europarl.europa.eu, malgorzata.handzlik@europarl.europa.eu, jolantaemilia.hibner@europarl.europa.eu, danuta.huebner@europarl.europa.eu, danuta.jazlowiecka@europarl.europa.eu, sidonia.jedrzejewska@europarl.europa.eu, lena.kolarska-bobinska@europarl.europa.eu, elzbieta.lukacijewska@europarl.europa.eu, joanna.senyszyn@europarl.europa.eu, joanna.skrzydlewska@europarl.europa.eu, roza.thun@europarl.europa.eu

WZÓR LISTU:

Szanowny Panie Pośle!

Zwracam się do Pana jako obywatel, którego [obywatelka, którą] reprezentuje Pan w Parlamencie Europejskim, aby wyrazić słowa najwyższego uznania dla izraelskiej organizacji praw człowieka „Breaking the Silence” (Przełamać milczenie). Dwie grupy parlamentarzystów nominowały tę organizację do Nagrody im. Sacharowa na rzecz wolności myśli. Breaking the Silence jest izraelską organizacją pozarządową założoną przez weteranów i żołnierzy Sił Obronnych Izraela (IDF). Zajmuje się gromadzeniem i publikowaniem świadectw swoich członków na temat ich służby wojskowej na Zachodnim Brzegu, w Strefie Gazy i we Wschodniej Jerozolimie podczas drugiej Intifady. Stanowi w ten sposób platformę, dzięki której izraelscy żołnierze służby czynnej i rezerwiści mogą z zachowaniem poufności przedstawiać swoje doświadczenia i wydarzenia na terytoriach okupowanych, których byli naocznymi świadkami i uczestnikami. Nominacja do nagrody im. Sacharowa została zgłoszona przez Grupę Zielonych / Wolne Przymierze Europejskie (Greens/EFA) oraz Konfederacyjną Grupę Zjednoczonej Lewicy Europejskiej / Nordycką Zieloną Lewicę (GUE7NGL).

Dalsze informacje o tej nominacji są dostępne na stronie internetowej Parlamentu Europejskiego (w jęz. angielskim) http://www.europarl.europa.eu/en/pressroom/content/20100923IPR83450/

Usilnie namawiam Pana Posła do oddania głosu na organizację Breaking the Silence, w uznaniu dla jej bezcennego wkładu w informowanie społeczeństwa Izraela i światowej opinii publicznej o sytuacji na okupowanych terytoriach palestyńskich.

Z poważaniem,

(podpis) (ew. organizacja)

————————————

Szanowna Pani Poseł!

Zwracam się do Pani jako obywatel, którego [obywatelka, którą] reprezentuje Pani w Parlamencie Europejskim, aby wyrazić słowa najwyższego uznania dla izraelskiej organizacji praw człowieka „Breaking the Silence” (Przełamać milczenie). Dwie grupy parlamentarzystów nominowały tę organizację do Nagrody im. Sacharowa na rzecz wolności myśli. Breaking the Silence jest izraelską organizacją pozarządową założoną przez weteranów i żołnierzy Sił Obronnych Izraela (IDF). Zajmuje się gromadzeniem i publikowaniem świadectw swoich członków na temat ich służby wojskowej na Zachodnim Brzegu, w Strefie Gazy i we Wschodniej Jerozolimie podczas drugiej Intifady. Stanowi w ten sposób platformę, dzięki której izraelscy żołnierze służby czynnej i rezerwiści mogą z zachowaniem poufności przedstawiać swoje doświadczenia i wydarzenia na terytoriach okupowanych, których byli naocznymi świadkami i uczestnikami. Nominacja do nagrody im. Sacharowa została zgłoszona przez Grupę Zielonych / Wolne Przymierze Europejskie (Greens/EFA) oraz Konfederacyjną Grupę Zjednoczonej Lewicy Europejskiej / Nordycką Zieloną Lewicę (GUE7NGL).

Dalsze informacje o tej nominacji są dostępne na stronie internetowej Parlamentu Europejskiego (w jęz. angielskim) http://www.europarl.europa.eu/en/pressroom/content/20100923IPR83450/

Usilnie namawiam Panią Poseł do oddania głosu na organizację Breaking the Silence, w uznaniu dla jej bezcennego wkładu w informowanie społeczeństwa Izraela i światowej opinii publicznej o sytuacji na okupowanych terytoriach palestyńskich.

Z poważaniem,

(podpis) (ew. organizacja)

Izrael/Palestyna: Solidarność w imię sprawiedliwego pokoju – relacja wideo

aneta — Mon, 05 Jul 2010 19:06:32 +0000

Zapis spotkania zorganizowanego przez Polską Kampanię Solidarności z Palestyną 19 czerwca we wrocławskim Kinie Warszawa. W spotkaniu udział wzięli Yonatan Shapira, Ewa Jasiewicz, Przemysław Wielgosz oraz Omar Faris.

Ewa Jasiewicz

Yonatan Shapira

Przemysław Wielgosz

Omar Faris

Dyskusja z publicznością – część 1

Dyskusja z publicznością – część 2

Yonatan Shapira i Matan Cohen aresztowani za udział w proteście w Nabi Salah

aneta — Sun, 04 Jul 2010 15:15:37 +0000

Izraelska armia 2 lipca brutalnie aresztowała aktywistów pokojowych Yonatana Shapirę, byłego kapitana izraelskich sił powietrznych oraz Matana Cohena za udział w proteście przeciwko budowie muru apartheidu w wiosce Nabi Saleh – połozonej na północ od Ramallah. Aktywiści zostali oskarżeni o “atak na żołnierzy” . Poniżej relacja video, która przeczy oskarżeniom IDF (Israeli Defence Forces)

Grafitti “Wolność dla Gazy” w Getcie Warszawskim

aneta — Mon, 28 Jun 2010 21:35:12 +0000

28 czerwca b.r. polscy i izraelscy aktywiści spotkali się w ruinach starego Getta Warszawskiego. Aktywiści napisali sprayem na murze w języku hebrajskim „Wyzwolić wszystkie getta” oraz „Wolna Gaza i Palestyna” w języku angielskim. Napis został umieszczony na ścianie zrujnowanej kamienicy znajdującej się naprzeciwko pozostałości po murze granicznym, oddzielającym ulice Warszawy od getta zbudowanego dla ludności żydowskiej w 1940 roku. Na szczycie muru zawieszono palestyńskie flagi.

Była to pierwsza tego rodzaju akcja przeprowadzona na terenie byłego Getta Warszawskiego.

Jak mówi Yonatan Shapira, były kapitan izraelskich sił powietrznych, refusnik, odmawiający służby wojskowej, działacz na rzecz kampanii BDS (Bojkotu, Wycofania Inwestycji oraz Sankcji w stosunku do państwa Izrael)

„Większość mojej rodziny pochodzi z Polski, wielu jej członków zostało zamordowanych w obozach zagłady w trakcie Holocaustu. Kiedy spacerowałem miedzy ruinami Getta Warszawskiego nie mogłem przestać myśleć o mieszkańcach Strefy Gazy, o ponad 1,5 milionowej społeczności która nie tylko pozostaje zamknięta w największym więzieniu świata, ale również jest systematycznie bombardowana przez samoloty bezzałogowe i śmigłowce pilotowane przez ludzi, pod dowództwem których służyłem, zanim odmówiłem służby wojskowej w 2003 roku.

Myślę również o delegacjach młodych Izraelczyków, którzy przyjeżdżają do Polski, aby poznać historię naszego narodu, poddawanych nieustającemu procesowi militarystycznego i nacjonalistycznego prania mózgu. Może kiedy zobaczą to, co dziś napisaliśmy na murze, zdadzą sobie sprawę z tego, że opresja pozostaje opresją, okupacja — okupacją, a zbrodnie przeciwko ludzkości nadal są zbrodniami przeciwko ludzkości niezależnie od tego, czy zostały popełnione tutaj w Warszawie, czy w Strefie Gazy”.

Według Ewy Jasiewicz — działaczki Polskiej Kampanii Solidarności z Palestyną i jednej z koordynatorek Ruchu Wolna Gaza (Free Gaza Movement), która uczestniczyła w rejsie konwoju humanitarnego Flotylli Wolności do Strefy Gazy — „Yonatan mógł być pilotem izraelskiej eskadry Blackhawk, która zaatakowała statek Mavi Marmara 31 maja b.r. W wyniku brutalnego ataku zginęło 9 osób — mogłam być jedną z nich. W Polsce pełno jest murów i ruin Getta Warszawskiego, pozostałości po obozach zagłady oraz miejsc poświeconych tym, którzy zginęli broniąc nie tylko swojej społeczności, ale również walcząc przeciwko faszyzmowi.

Polacy muszą się obudzić i zdać sobie sprawę z tego, że okupacja i getta nie skończyły się w momencie zakończenia drugiej wojny światowej. Ta taktyka i strategia dominacji oraz sprawowania kontroli nad innymi ludźmi i przejmowania ich ziemi jest nieustannie wcielana w życie w Palestynie i konsekwentnie realizowana przez państwo Izrael. Naszym obowiązkiem jest wyzwolenie wszystkich gett i zakończenie każdej okupacji”.

Pomimo wielu apeli Polska kontynuuje współpracę wojskową z Izraelem, ignorując obowiązek przestrzegania prawa międzynarodowego i zaprzestania wspierania gettoizacji Zachodniego Brzegu oraz zapewnienia ochrony ludności cywilnej.

Polska Kampania Solidarności z Palestyną razem z międzynarodowym ruchem BDS (Bojkotu, Wycofania Inwestycji oraz Sankcji) wzywa do zakończenia izraelskiej bezkarności, łamania prawa międzynarodowego i praw człowieka przez władze Izraela.

Według Ewy Jasiewicz „Polska nie może pozostawać dłużej zieloną strefą dla normalizacji izraelskiej polityki apartheidu. To na nas wszystkich spoczywa odpowiedzialność za zakończenie gettoizacji i okupacji mieszkańców Palestyny”.

Yonatan Shapira: „Kiedy dorastałem, uczono mnie, że wszystkie potworności, jakich doświadczył naród żydowski, były wynikiem milczącej zgody świata i braku reakcji. Dlatego nie mogę dłużej milczeć. Naród żydowski potrzebował wyzwolenia z getta, a teraz Izraelczycy potrzebują wyzwolenia od zbrodni wojennych popełnianych przez rząd Izraela w ich imieniu, wyzwolenia od bycia okupantem. Każdy z nas może wziąć udział w tej globalnej walce na rzecz sprawiedliwości i wsparcia kampanii Bojkotu, Wycofania Inwestycji oraz Sankcji w stosunku do państwa Izrael, robiąc to nie tylko dla Palestyńczyków, ale również dla samych Izraelczyków”.

zdjęcia Ania Łapińska

zdjęcia i video z akcji : www.kampania-palestyna.pl
www.pl.indymedia.org

Palestyna – rzeź na oczach świata – fotorelacja z Poznania

aneta — Mon, 28 Jun 2010 19:29:33 +0000

Wieczorem 23 czerwca na Rozbracie w Poznaniu odbyło się kolejne z serii ogólnopolskich spotkań organizowanych przez Polską Kampanię Solidarności z Palestyną, którego gośćmi byli Ewa Jasiewicz i Yonatan Shapira.

Foto by www.rozbrat.org

Relacja wideo ze spotkania z Ewą Jasiewicz i Yonatanem Shapirą w Poznaniu – 23 czerwca

aneta — Sat, 26 Jun 2010 17:57:42 +0000

23 czerwca w Poznaniu odbyło się kolejne z serii ogólnopolskich spotkań organizowanych przez Polską Kampanię Solidarności z Palestyną z udziałem Ewy Jasiewicz – uczestniczki rejsu konwoju humanitarnego Flotylli Wolności do Strefy Gazy i Yonatana Shapiry – refusnika, byłego kapitana izraelskich sił powietrznych odmawiającego służby wojskowej na Terytoriach Okupowanych

Relacja wideo ze spotkania w Krakowie z Yonatanem Shapirą i Ewą Jasiewicz – 22 czerwca

aneta — Sat, 26 Jun 2010 17:30:53 +0000

Relacja wideo ze spotkania w Krakowie – 22 czerwca – z udziałem Yonatana Shapiry – byłego kapitana izraelskich sil powietrznych odmawiającego od 2003 roku służby wojskowej na Terytoriach Okupowanych oraz Ewy Jasiewicz – uczestniczki rejsu konwoju humanitarnego Flotylla Wolności do Strefy Gazy zaatakowanego przez komandosów izraelskich 31 maja b.r

Fotorelacja ze spotkania we Wrocławiu – 19 czerwca

aneta — Sat, 26 Jun 2010 16:51:15 +0000

19 czerwca we Wrocławiu odbyła się konferencja prasowa Ewy Jasiewicz – jedynej Polki uczestniczącej w rejsie konwoju humanitarnego Flotylla Wolności oraz Yonatana Shapiry – byłego kapitana izraelskich sił powietrznych, odmawiającego służby wojskowej na Terytoriach Okupowanych, a także spotkanie “Palestyna/Izrael – solidarność w imię sprawiedliwego pokoju” z udziałem zaproszonych gości.

Photo by Gosia Juszczak