Aneta Jerska: Koncepcja palestyńskiego rządu jedności narodowej złożonego z przedstawicieli Fatahu i Hamasu niepokoi Zachód. Głównym powodem jest Hamas, który jak często się wspomina nie uznaje istnienia państwa Izrael i chce go wymazać z mapy…

Jeff Halper: Przypuszczalny powód, dla którego politycy międzynarodowi nie uznają Hamasu jest powszechnie znany: brak akceptacji dla istnienia państwa Izrael, niechęć do prowadzenia negocjacji z Izraelem i do uznania jego egzystencji, oraz zasadniczo postrzeganie Hamasu jako “organizacji terrorystycznej”. Aby zostać dopuszczonym do udziału w procesie politycznym Hamas musiałby wyrzec się przemocy, uznać Izrael (jak to zrobiła OWP, chociaż podczas negocjacji pokojowych w Annapolis Izrael domagał się uznania jego istnienia jako państwa żydowskiego) oraz akceptacja dotychczasowych porozumień zawartych między Izraelem a władzami Autonomii Palestyńskiej.

Powstaje pytanie: czy Hamas jest w stanie konstruktywnie brać udział w procesie pokojowym (nawet pośrednio), czy powinien całkowicie zmienić swoją fundamentalną ideologię, program i charakter?

I jeszcze, czy ma zaakceptować fakt (uznawany przez organizacje międzynarodowe), że 80% historycznej Palestyny (de facto) obecnie “należy” do innego narodu, podobnie jak Święte Miasto Jerozolima? Czy Hamas ma stać się organizacją syjonistyczną zanim zostanie przyznane mu prawo do uczestniczenia w podejmowaniu brzemiennych w skutki decyzji, które wpływają na jego własny naród? Tak się nigdy nie stanie. Aby zrozumieć kontekst w jakim funkcjonuje Hamas, musimy na chwilę opuścić “ideologię syjonistyczną” i przenieść się do świata – wciąż aktualnego – walki antykolonialnej. Hamas podobnie jak wszystkie organizacje palestyńskie postrzega syjonizm jako europejski ruch kolonialny, nawet jeśli dla Żydów jest to forma “powrotu”, tak więc podobnie jak wszystkie skolonizowane narody Hamas niezłomnie odmawia legitymizacji istnieniu Izraela. Jednak Chaled Meszal – lider Hamasu – udzielając wywiadu dziennikarzowi Guardiana w styczniu 2006 r. przedstawiając cele i zasady swojej organizacji, powiedział coś bardzo ciekawego:

“Uważamy, że naszym obowiązkiem jest utrzymywanie przyjaznych stosunków ze wszystkimi narodami, jednak nie mogą one odbywać się kosztem rezygnacji z naszych podstawowych praw. Byliśmy świadkami tego jak  inne narody, w tym Wietnamu i Afryki Południowej, nie ustawały w swojej walce o wolność i sprawiedliwość – do czasu jej osiągnięcia. Pod tym względem nie różnimy się od nich – nasza motywacja jest nie mniej szlachetna, determinacja nie mniej głęboka, a cierpliwość nie mniej obfita. Nigdy nie uznamy prawa jakiejkolwiek siły do tego, aby zagrabić naszą ziemię i odmówić nam praw narodowych. Nigdy nie uznamy legitymacji państwa syjonistycznego utworzonego na naszej ziemi po to, aby odpokutować czyjeś grzechy, czy rozwiązać problemy innych państw. Jeśli jednak władze Izraela są gotowe zaakceptować propozycję długoterminowego rozejmu, jesteśmy gotowi negocjować warunki. Hamas poda rękę tym, którzy dążą do zawarcia sprawiedliwego pokoju.” (The Guardian, 31 stycznia, 2006).

Czy była to propozycja zawarcia rozejmu?

A cóż by innego? Przywódcy Hamasu podkreślają ponadto, że bycie antysyjonistą nie jest tożsame z antysemityzmem. W hamasowskim “Liście do Izraelczyków” Meszal pisze:

“Nie walczymy z Wami dlatego, że wyznajecie inną religię i kulturę. Od 13 stuleci Żydzi żyli w świecie muzułmańskim w pokoju i harmonii; w naszej religii uważani są za “naród księgi”, który ma obietnicę daną od Boga i jego wysłannika Mahometa (pokój z Nim), że będą chronieni i szanowani. Nasz konflikt z Wami nie ma podłoża religijnego, ale polityczny. Nie mamy problemu z Żydami, którzy nas nie atakują – ale z tymi którzy zagarnęli naszą ziemię, narzucili nam swoje rządy siłą, zniszczyli nasze społeczeństwo i uwięzili naszych braci.”

Hamas jest nawet w stanie uznać rozwiązanie dwu-państwowe (chociaż podobnie jak inne palestyńskie organizacje, postrzega Izrael w dłuższej perspektywie jako bardzo niestabilną jednostkę i oczekuje ewolucji tego rozwiązania w jedno demokratyczne państwo).

Dlatego w styczniu 2006 r. członek biura politycznego Hamasu Abdel Aziz al-Rantissi (zamordowany później przez Izrael) zaoferował Izraelowi 10-letnią “hudnę”, czyli rozejm w zamian za całkowite wycofanie się z Terytoriów Okupowanych i zgodę na utworzenie państwa palestyńskiego.

Po wygraniu wyborów przez Hamas w 2006 r. jego przywódcy ponowili ofertę rozejmu akceptując postanowienia Arabskiej Inicjatywy Pokojowej (Inicjatywy Saudyjskiej). W tym samym czasie lider Hamasu, szejk Ahmed Jassin (również zamordowany przez Izrael) oświadczył, że jego organizacja uzna powstanie państwa palestyńskiego utworzonego na Zachodnim Brzegu i w Strefie Gazy. Również Meszal (którego władze Izraela próbowały zamordować w 1997 r.) publicznie oświadczył, że w zamian za wdrożenie i zgodę na rozwiązanie dwu-państwowe, włączając w to uznanie prawa uchodźców do powrotu, Izrael będzie miał zapewniony pokój ze swoimi sąsiadami.

Ale Izrael przecież nie chce uznać prawa uchodźców do powrotu…

Według OWP oraz Inicjatywy Saudyjskiej samo ustalenie warunków urzeczywistnienia “prawa do powrotu” może być negocjowane z Izraelem. W tym m.in. przejawia się właśnie gotowość strony palestyńskiej do negocjacji.

Może najbardziej znaczącym politycznym dokumentem świadczącym o pragmatyzmie Hamasu, Islamskiego Dżihadu i, tak naprawdę, wszystkich palestyńskich frakcji jest tzw. “Deklaracja więźniów”, sporządzona w maju 2006 r. przez palestyńskich więźniów (jak wiadomo autentyczne przywództwo palestyńskie znajduje się przecież w izraelskich więzieniach – przynajmniej Ci z nich, którzy nie zostali zamordowani) sygnowany przez przedstawicieli wszystkich palestyńskich organizacji od lewej strony sceny politycznej do prawej. “Deklaracja więźniów”, oficjalnie nazywany „Deklaracją Pojednania Narodowego”, prezentuje niezwykle umiarkowane stanowisko, popierające rozwiązanie dwu-państwowe. Dokument ten zaczyna się stwierdzeniem:

“Palestyńczycy w swojej ojczyźnie oraz w diasporze dążą do wyzwolenia swojej ojczyzny i zrealizowania prawa do samostanowienia, włącznie z prawem do ustanowienia niepodległego państwa na wszystkich terytoriach okupowanych od 1967 r., z Jerozolimą jako stolicą.
Dążymy do urzeczywistnienia prawa uchodźców do powrotu oraz uwolnienia wszystkich uwięzionych, tak jak zaznaczono w karcie ONZ oraz prawie międzynarodowym.”

Więc jest to nic innego jak de facto uznanie istnienia państwa Izrael w granicach z 1949/67 r.

Dokładnie w Punkcie 7 “Deklaracji więźniów” Hamas i Dżihad podkreślają swoją pryncypialną odmowę do legitymizacji państwa Izrael, ale zgadzają się na negocjacje, które prowadzone będą przez OWP oraz władze Autonomii.

“Zarządzanie negocjacjami znajduje się w jurysdykcji OWP oraz Prezydenta Autonomii, opartej na dążeniu do realizacji palestyńskich interesów państwowych, pod warunkiem, że ostateczny dokument zostanie przedstawiony do akceptacji Palestyńskiej Radzie Narodowej albo uzyska legitymizację narodu w drodze referendum.”

Podsumowując zapisy zawarte w “Deklaracji więźniów” można stwierdzić, że wszystkie frakcje zaakceptują porozumienie pokojowe z Izraelem jeśli: 1) zakłada ono wycofanie Izraela z Terytoriów Okupowanych, 2) zostanie zaakceptowane przez naród w powszechnym referendum.

Zwróć uwagę, że dokładnie w ten sam sposób kwestię prawa powrotu i Terytoriów Okupowanych przedstawiają organizacje międzynarodowe z ONZ-em na czele…

Więc w czym problem?

Zapisy “Deklaracji więźniów” stoją w zasadniczej sprzeczności z Kartą Likudu ratyfikowanej w 1999 r., stwierdzające, że cała “Ziemia Izraela” należy tylko i wyłącznie do Żydów i nie zostawia żadnej możliwości na prowadzenie negocjacji z Palestyńczykami.

Dokument stwierdza kategorycznie:

“ Ustanowienie społeczności żydowskiej w Judei, Samarii i Gazie stanowi realizację wartości syjonistycznych. Zasiedlanie tej ziemi stanowi wyraz niepodważalnego prawa narodu Żydowskiego do Ziemi Izraela oraz ważny atut w obronie istotnych interesów kraju. Likud będzie wspierał rozwój osiedli i społeczności i chronił je przed wysiedleniem. Rząd Izraela kategorycznie odrzuca możliwość utworzenia państwa palestyńskiego na Zachód od rzeki Jordan.”

Rozumiejący niuanse Hamas wiele razy sygnalizował rządowi Izraela w wielu formach swoją wolę do osiągnięcia sprawiedliwego porozumienia politycznego. Więc jest to całkiem odmienny obraz od tego, co głosił publicznie Szaron, Gilad, Barak i cała reszta, dowództwo izraelskie doskonale o tym wie. Z tego względu stwierdzenie Olmerta określające “Deklarację więźniów” jako nic nie znaczący dokument jest niczym innym jak demagogią – jest to zdrada nie tylko w stosunku do Palestyńczyków, ale również Izraelczyków, poprzez odrzucenie możliwości zawarcia pokoju. Więc jeszcze raz: problemem jest Izrael, a nie Palestyńczycy czy sam Hamas.

Władze Izraela twierdzą, że wspierają powstanie niepodległego i demokratycznego państwa palestyńskiego, ale ma ono zostać utworzone na bazie negocjacji, a nie jednostronnej deklaracji. Palestyna została przyjęta do UNESCO, w odpowiedzi na co USA w październiku wycofały swoje wsparcie finansowe dla tej organizacji. Jak Polska powinna się zachować w tej sytuacji?

Polska powinna oczywiście wspierać powstanie prawdziwie niepodległego i demokratycznego państwa palestyńskiego. Fakt, że USA oraz (jak do tej pory ) Unia Europejska i Polska nie uznały Palestyny w granicach z 1967 r. pokazuje, że podobnie jak Izraelowi zależy im na utworzeniu palestyńskiego bantustanu, w którym wszystkie większe nielegalne kolonie, które powstały na Zachodnim Brzegu i w Jerozolimie Wschodniej zostaną przyłączone do Izraela. Taki twór na pewno nie może być określony mianem “niepodległego państwa”. W wypowiedziach izraelskich polityków brakuje kluczowego sformułowania dotyczącego potrzeby utworzenia państwa palestyńskiego, które jest ekonomicznie samowystarczalne, co jest niewykonalne w propozycji Stanów Zjednoczonych, Izraela i Polski sugerujących, by utworzyć takie państwo na poszatkowanym obszarze Zachodniego Brzegu. Bez tej ekonomicznej suwerenności mówienie o niepodległości państwa palestyńskiego jest zwykłym oszustwem.

Rozmawiała Aneta Jerska

źródło: Le Monde Diplomatique – edycja polska

Edward W. Said

Mur w Palestynie to nie tylko Mur Separacyjny, jakim Izrael oddziela się od okupowanych przez siebie arabskich terenów. Mur, który rozdziela także Jerozolimę Wschodnią od reszty Zachodniego Brzegu, Palestyńczyków mieszkających na terenach Autonomii i Strefy Gazy od siebie nawzajem i pobratymców, mieszkających w miastach znajdujących się na terenie Izraela, jak Nazaret, czy Hajfa. Mur to także liczne punkty kontrolne i zapory na drogach, utrudniające lub uniemożliwiające poruszanie się po terenie Palestyńskiej Autonomii. To także mur mentalny, wielorakie blokady wewnętrzne narosłe w samych Palestyńczykach, lęk przed podróżami, sprawiający, że miejscowa ludność niechętnie się przemieszcza. Niechętnie wykracza poza znajomą strefę dzielnicy, miasta, wioski, czy obozu uchodźców.  Palestyna poszatkowana została na porozrzucane pomiędzy barierami wyspy. Wyspy te rzadko kontaktują się ze sobą, zwiększając dystans i niewiedzę o sobie nawzajem. Każda z wysp zaczyna mieć swoją własną historię, swoją własną, zamkniętą społeczność w całym palestyńskim archipelagu.

Na spotkaniu pragniemy zaprezentować to rozczłonkowanie Palestyny. Każdy z prezentowanych filmów odkrywa kolejną palestyńską enklawę:

„RCDF-Documentary“ prod. Sareyyet Ramallah Troupe (Palestyna), 2011, prezentuje ideę międzynarodowego festiwalu tańca współczesnego w Ramallah. (5 min).

„Nasze słowa są ze szklanych kamyków“, 2010, stworzony został przez nastoletnich uczestników projektu Sumer Media Academy prowadzonego przez Spafford Children’s Centre w Jerozolimie Wschodniej i Fundację Together Polska. Porusza trudną kwestię możliwości zakończenia konfliktu pomiędzy Palestyńczykami a Izraelczykami. (6 min).

„Dokumenty B’Tselem“, 2011, to krótkie, amatorskie ujęcia codziennego życia dokonane przez Palestyńczyków z Gazy, Wschodniej Jerozolimy i Hebronu w ramach projektu dystrybucji kamer do archiwizacji zdarzeń w najbardziej newralgicznych miejscach Palestyny (10 min).

„Susya“ reż. Yoav Gross, Dani Rosenberg, (Izrael), 2011, opowiada o starym człowieku z Susya, w Południowym Hebronie, który wraz z synem wybiera się do swej rodzimej wioski, obecnie izraelskiego stanowiska archeologicznego udostępnionego zwiedzającym z ruinami starożytnej synagogi, z której  cała ludność została niegdyś wypędzona przez izraelską armię. (15 min).

„Należę do tej ziemi“ reż. Jarosław Giermaziak i Tymon Wyciszkiewicz, 2010  Dokument-narracja, opowiadająca o beduińskim pasterzu z Południowego Hebronu, który w warunkach ciągłego wypierania jego wioski Umm Al-Kher przez izraelską osadę Karmel oraz niezrozumienia ze strony własnej społeczności, stara się realizować swe artystyczne zamierzenia. (24 min).

„Ziemia porwana przez mity“ Kefah Fanni, 2011, jest klipem muzycznym, który w formie kolażu zdjęć przedstawia ideę Ruchomego Centrum Kultury w regionie Massafer Yatta w Południowym Hebronie, łączącego miejscowych pasterzy z artystami i aktywistami z Ramallah i Tulkarem (15 min).

Zaprezentowana zostanie także wystawa „Użyteczność symboli“ przegląd palestyńskiego i izraelskiego plakatu politycznego, ich wzajemnego wykorzystywania się i ścierania.

Spotkanie zorganizowane zostało w ramach projektu „Ruchome Centrum Kultury“, prowadzonego przez Stowarzyszenie NOMADA i Fundację PCPM przy bliskiej współpracy z palestyńską organizacją DAR QANDEEL, współfinansowanego w ramach programu polskiej współpracy rozwojowej Ministerstwa Spraw Zagranicznych RP w 2011 r. oraz palestyńską A.M. Qattan Foundation.

Więcej o projekcie na stronach:

www.masaferyattacenter-pl.tumblr.com (wersja polska)

www.masaferyattacennter.tumblr.com (wersja angielska)

fb: Masafer Yatta Center

Filmy „„Nasze słowa są ze szklanych kamyków” i „Należę do tej ziemi“ współfinansowane były także w ramach programu Polska Pomoc.

Po prezentacji poprowadzona zostanie dyskusja przez członków Nomady i PCPM, Tomka i Agatę, prowadzących na miejscu projekt „Ruchomego Centrum Kultury“ na temat społeczno-kulturowego rozczłonkowania Palestyny.

Wśród uczestników rozprowadzane będą darmowe płytki CD ze wszystkimi prezentowanymi filmami, oraz krótką broszurką opowiadająca o Ruchomym Centrum Kultury.

Spotkania odbędą się w pięciu miastach:

3 grudnia w klubie Dobra Karma w Katowicach przy ulicy Św. Jacka, godz. 18:00

4 grudnia w Kinie 18 w Krakowie przy ulicy Floriańskiej   godz. 18.00

8 grudnia w Kinie KC w Warszawie przy ulicy Nowy Świat   godz. 20.00

9 grudnia w klubo-księgarni Głośna w Poznaniu przy ulicy Święty Marcin, godz. 18:00

12 grudnia w klubo-księgarni Falanster we Wrocławiu., godz. 18:00

Serdecznie zapraszamy

fot Haitham Al Khatib

Dziś, 15.11.2011, zainspirowani przez Pasażerów Wolności amerykańskiego Ruchu Praw Obywatelskich, palestyńscy FREEDOM RIDERS wsiedli do objętych segregacją autobusów izraelskich osadników kursujących po Zachodnim Brzegu. Freedom Riders udało się wsiąść do autobusu nr 148 do Jerozolimy. Po kilku minutach żołnierze izraelscy zatrzymali autobus, wypuścili osadników izraelskich i wyprosili dziennikarzy. Przez około godzinę aktywiści palestyńscy byli przetrzymywani i zmuszani do opuszczenia pojazdu. Cala szóstka została aresztowana i przewieziona do aresztu Atarot w Jerozolimie.

W akcie obywatelskiego nieposłuszeństwa inspirowanym przez amerykański Ruch Praw Obywatelskich, Freedom Riders chcą sprzeciwić się izraelskiej polityce apartheidu, zakazu wstępu Palestyńczyków do Jerozolimy. Chociaż są podobieństwa między okupowaną Palestyną i objętym segregacją Południem Stanów Zjednoczonych jeżeli chodzi o rasistowskie podłoże i upokarzające traktowanie, z jakim spotykali się wtedy czarnoskórzy obywatele i jakie Palestyńczycy znoszą dzisiaj, istnieją również znaczące różnice. W Ameryce lat 60. czarnoskóre osoby musiały siedzieć z tyłu autobusu; w okupowanej Palestynie Palestyńczykom nie wolno nawet wsiąść do autobusu, nie mają także prawa wstępu na drogi, po których poruszają się ww. autobusy, wybudowane na skonfiskowanej palestyńskiej ziemi.

Materiał video był transmitowany na żywo i jest dostępny na: http://www.livestream.com/freedomriders

Podejmując tę akcję Palestyńczycy nie dążą do desegregacji autobusów, którymi jeżdżą osadnicy, ponieważ sama obecność osadników oraz służąca im infrastruktura jest nielegalna w świetle prawa międzynarodowego. W ramach swojej walki o wolność, sprawiedliwość i godność Palestyńczycy domagają się umożliwienia im swobodnego poruszania się po ich własnych drogach  - włącznie z prawem do podróżowania do Jerozolimy.

Na Zachodnim Brzegu Jordanu Palestyńczyków obowiązuje całkowity (tzw. „drogi sterylne”) lub częściowy (jedynie palestyńskie pojazdy posiadające specjalne pozwolenie)  zakaz poruszania się po ok. 230 km dróg[1]. Po drogach tych, zwanych potocznie „drogami dla osadników” poruszać się mogą wyłącznie lub prawie wyłącznie pojazdy posiadające izraelskie lub zagraniczne tablice rejestracyjne. Większość z nich stanowi część infrastruktury łączącej liczne nielegalne kolonie izraelskie między sobą oraz ww. kolonie z Izraelem. Kilka z nich natomiast to drogi wybudowane w celu zapewnienia przyspieszonej komunikacji między izraelskimi miastami. Podróżując po ww. „zakazanych drogach” zauważyć można przystanki autobusowe obsługujące środki transportu przeznaczone wyłącznie dla Izraelczyków bądź obcokrajowców. Na niektórych z “zakazanych dróg” obowiązuje nie tylko zakaz jazdy, ale również zakaz ich przekraczania przez palestyńskie pojazdy, co dodatkowo utrudnia dostęp do dróg nieobjętych obostrzeniami. W praktyce oznacza to, że przy każdym skrzyżowaniu z „drogą dla osadników” pasażerowie zmuszeni są wysiąść z pojazdu, przejść przez nią pieszo i wsiąść do kolejnego środka transportu[2].

Zamiarem palestyńskich aktywistów jest także zdemaskowanie dwóch spośród firm czerpiących zyski z izraelskiej polityki segregacyjnej: izraelskiej firmy Egged i francuskiej Veolii, które obsługują dziesiątki objętych segregacją linii autobusowych biegnących przez okupowany Zachodni Brzeg, włącznie z okupowaną Jerozolimą Wschodnią. Obie te firmy biorą także udział w projekcie kolejowym Jerusalem Light Rail, łączącym nielegalne osiedla w Jerozolimie Wschodniej z zachodnią częścią miasta. Ułatwiając przepływ populacji do okupowanych terytoriów palestyńskich, Egged i Veolia aktywnie i świadomie angażują się w działania osadnicze Izraela, uznane przez Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości za łamiące prawo międzynarodowe, w szczególności artykuł 49 Czwartej Konwencji Genewskiej zabraniający stronie okupującej przenoszenia części swojej populacji na tereny okupowane.
W razie pytań prosimy pisać na adres: palestinianfreedomriders@gmail.com lub kampaniapalestyna@gmail.com

———————————————————————————

[1] B’Tselem, Checkpoints and Forbidden Roads, http://www.btselem.org/freedom_of_movement/checkpoints_and_forbidden_roads

[2] Ibidem, str. 20

Grupy palestyńskich Freedom Riders będą próbować wsiadać do objętych segregacją autobusów osadników jadących do Jerozolimy przez okupowane terytoria Zachodniego Brzegu we wtorek, 15 listopada. W akcie obywatelskiego nieposłuszeństwa inspirowanym przez amerykański Ruch Praw Obywatelskich, Freedom Riders chcą sprzeciwić się izraelskiej polityce apartheidu, zakazu wstępu Palestyńczyków do Jerozolimy i ogólnej rzeczywistości segregacji tworzonej przez wojskową i osadniczą okupację stanowiącą podstawę kolonialnego reżimu Izraela. Chociaż są podobieństwa między okupowaną Palestyną i objętym segregacją Południem Stanów Zjednoczonych jeżeli chodzi o rasistowskie podłoże i upokarzające traktowanie, z jakim spotykali się wtedy czarnoskórzy obywatele i jakie Palestyńczycy znoszą dzisiaj, istnieją również znaczące różnice. W Ameryce lat 60. czarnoskóre osoby musiały siedzieć z tyłu autobusu; w okupowanej Palestynie Palestyńczykom nie wolno nawet WSIĄŚĆ do autobusu, nie mają także prawa wstępu na drogi, po których poruszają się ww. autobusy, wybudowane na skradzionej palestyńskiej ziemi.

Podejmując tę akcję Palestyńczycy nie dążą do desegregacji autobusów, którymi jeżdżą osadnicy, ponieważ sama obecność osadników oraz służąca im infrastruktura jest nielegalna i musi zostać zdemontowana. W ramach swojej walki o wolność, sprawiedliwość i godność Palestyńczycy domagają się umożliwienia im swobodnego poruszania się po ich własnych drogach, na ich własnej ziemi – włącznie z prawem do podróżowania do Jerozolimy.Zamiarem palestyńskich aktywistów jest także zdemaskowanie dwóch spośród firm czerpiących zyski z izraelskiej polityki apartheidu i zachęcenie do ich globalnego bojkotu i wycofania z nich inwestycji. Izraelski Egged i francuska Veolia obsługują dziesiątki objętych segregacją linii biegnących przez okupowany Zachodni Brzeg, włącznie z okupowaną Jerozolimą Wschodnią, z których wiele dotowanych jest przez rząd izraelski. Obie te firmy biorą także udział w projekcie kolejowym Jerusalem Light Rail, łączącym nielegalne osiedla w Jerozolimie Wschodniej z zachodnią częścią miasta. Ułatwiając przepływ populacji do okupowanych terytoriów palestyńskich, Egged i Veolia aktywnie i świadomie angażują się w działania osadnicze Izraela, uznane przez Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości za łamiące prawo międzynarodowe, w szczególności artykuł 49 Czwartej Konwencji Genewskiej zabraniający stronie okupującej przenoszenia części swojej populacji na tereny okupowane.

W ten wtorek palestyńscy Freedom Riders skierują się na przeznaczone tylko dla Żydów przystanki autobusowe na Zachodnim Brzegu by wsiąść do autobusów dla osadników. Palestyńczycy są świadomi, że ten akt biernego oporu może pociągnąć za sobą gwałtowne ataki, a nawet śmierć z rąk izraelskich osadników, którzy dla Izraela są tym samym, czym był Klu Klux Klan dla Południa Jima Crowa, lub z rąk chroniących ich sił. Mimo to Freedom Riders są przekonani, że ten akt obywatelskiego oporu jest potrzebny, aby zwrócić uwagę świata na niemoralność izraelskiej okupacji i systemu apartheidu oraz skłonić ceniących sprawiedliwość ludzi do zajęcia zdecydowanego stanowiska i sprzedania swoich udziałów w spółkach Egged, Veolia oraz wszystkich innych firmach umożliwiających segregację i czerpiących z niej zyski.

Do Pasażerów Wolności dołączą aktywiści z całego świata, którzy w swoich miastach zorganizują wydarzenia naświetlające systematyczne prześladowania Palestyńczyków oraz konieczność wycofania inwestycji z firm Egged i Veolia.

W razie pytań prosimy pisać na adres: palestinianfreedomriders@gmail.com

—————————————————————————————

Informacje ogólne

Autobusy, do których będą wsiadali Freedom Riders obsługiwane są przez Egged, największą izraelską spółkę zajmującą się przewozem osób, oraz przez międzynarodową francuską firmę Veolia. Oba przedsiębiorstwa wraz z Izraelem odpowiedzialne są za naruszenia prawa międzynarodowego z uwagi na ich zaangażowanie w budowę nielegalnej infrastruktury izraelskich osiedli i czerpanie z niej zysków. Palestyńscy Pasażerowie Wolności popierają wezwanie do bojkotu obu firm, a także pozostałych przedsiębiorstw zaangażowanych w działania stanowiące naruszenia praw człowieka i prawa międzynarodowego przez Izrael.[1]

W lipcu 2011 spółka zależna od Eggedu wygrała publiczny przetarg na świadczenie usług autobusowych w holenderskim rejonie Waterland, położonym na północ od Amsterdamu. Firma ta zarabia depcząc prawa Palestyńczyków i stała się celem kampanii bojkotu, wycofania inwestycji i sankcji (BDS), która popierana jest przez przeważającą większość palestyńskiego społeczeństwa obywatelskiego. Freedom Riders wzywają ludność Holandii do zerwania wszelkich kontraktów  z przedsiębiorstwami takimi jak Egged, zaangażowanymi w łamanie praw człowieka.

Spółka Veolia stała się celem międzynarodowej kampanii wycofania inwestycji z powodu obsługiwania biegnących przez Zachodni Brzeg linii autobusowych, łączących osiedla izraelskie z Jerozolimą oraz zaangażowania w projekt Jerusalem Light Rail łączący nielegalne osiedla izraelskie w Jerozolimie Wschodniej oraz wokół niej z zachodnią częścią miasta, co bezpośrednio wspomaga działalność osadniczą.[2]

Ponad 42 % palestyńskiej ziemi na Zachodnim Brzegu zostało przejęte przez Izrael na budowę żydowskich osiedli i służącej im infrastruktury[3] (łącznie z murem, który został uznany za nielegalny przez Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości w 2004), przez co lokalne społeczności zostały pozbawione dostępu do swoich źródeł wody oraz ziem uprawnych. Izraelskie osadnictwo na okupowanych terytoriach palestyńskich stanowi zbrodnię wojenną według Czwartej Konwencji Genewskiej[4] oraz Statutu Rzymskiego Międzynarodowego Trybunału Karnego.[5]

Okupowany Zachodni Brzeg i Strefa Gazy stanowią jedynie 22 procent palestyńskiej ojczyzny, z której wraz z powstaniem państwa Izrael w 1948 roku w wyniku czystek etnicznych wysiedlonych zostało ponad 750 000 Palestyńczyków. Od tego czasu palestyńscy uchodźcy przebywają w obozach dla uchodźców oraz innych miejscach, do których zostali wygnani i pozbawieni prawa do powrotu do własnych domów.

Jeśli chcesz wesprzeć akcje Freedom Riders i podpisać petycje kliknij w ten link

http://www.avaaz.org/en/palestine_freedom_riders/?cl=1388690448&v=11131

AKTUALIZACJA:

Dziś 15 listopada 2011 Freedom Riders udało się wsiąść do autobusu nr 148 do Jerozolimy. Po kilku minutach żołnierze izraelscy zatrzymali autobus, wypuścili osadników izraelskich i wyprosili dziennikarzy. Przez około godzinę aktywiści palestyńscy byli przetrzymywani i zmuszani do opuszczenia pojazdu.

Cala szóstka została aresztowana i przewieziona do aresztu Atarot w Jerozolimie.

[2] http://www.bigcampaign.org/veolia/

[3] Raport B’tselem: “By Hook and By Crook, Israeli Settlement Policy in the West Bank,” lipiec 2010; skrót dostępny tutaj:  http://www.btselem.org/publications/summaries/201007_by_hook_and_by_crook.

[4] Zobacz “Israel’s settlement policy is a war crime under the Fourth Geneva Convention” Palestyńskiego Centrum na Rzecz Praw Człowieka w Gazie – artykuł wymieniający odpowiednia artykuły Czwartej Konwencji Genewskiej potwierdzające twierdzenia, że osadnictwo stanowi zbrodnię wojenną, pod adresem  http://www.pchrgaza.org/Intifada/Settlements.conv.htm; zobacz też “Demolitions, new settlements in East Jerusalem could amount to war crimes – UN expert,” Centrum Wiadomości UN, czerwiec 29, 2010, pod adresemhttp://www.un.org/apps/news/story.asp?NewsID=35175&Cr=Palestin&Cr1.

[5] Artykuł 8(2)(b)(viii) Statutu Rzymskiego Międzynarodowego Trybunału Karnego zabrania “bezpośredniego lub pośredniego transferu przez Władzę Okupacyjną części swojej własnej populacji cywilnej do terytorium, które okupuje.”

tłum Zuzanna Gillner

Od czasów starożytnych dręczył logików sformułowany przez greckiego filozofa Zenona paradoks – czy Achilles prędkonogi wygra wyścig, jeśli na początku da rywalowi stumetrową przewagę? Nie, odpowiada Zenon – bowiem bohater Iliady musi najpierw przebiec połowę tego odcinka, a wcześniej połowę tej połowy – i tak w nieskończoność. Dystans między nimi nigdy nie zmniejszy się do zera. W takiej właśnie sytuacji znalazła się Organizacja Wyzwolenia Palestyny w pogoni za państwem.

Każdy kolejny pokonany etap zdaje się przybliżać do celu, lecz zawsze pozostaje połowa drogi do przebiegnięcia, ostatni warunek do spełnienia, jeszcze jedno niezbędne ustępstwo. W 1999 r. Organizacja Wyzwolenia Palestyny zapowiedziała proklamowanie państwa palestyńskiego po upłynięciu wyznaczonego przez porozumienia z Oslo z 1993 r. przejściowego okresu rządów Palestyńskich Władz Narodowych (tzw. Autonomii Palestyńskiej). Pod wpływem nacisków USA i Unii Europejskiej skończyło się na odroczeniu, w zamian za obietnicę UE na szczycie w Berlinie w marcu 1999 „rozważenia możliwości uznania państwa palestyńskiego”.

Długa historia obietnic bez pokrycia

W marcu 2002 r. rada bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych ogłosiła poparcie dla idei regionu, w którym współistniałyby dwa państwa, Izrael i Palestyna. W następnym roku Kwartet madrycki (USA, UE, Rosja i ONZ) opublikował Plan Pokojowy dla Bliskiego Wschodu, przewidujący powstanie państwa palestyńskiego przed końcem 2005 r. Po zamrożeniu negocjacji prezydent George W. Bush zwołał w listopadzie 2007 r. w Annapolis jedno z tych lubianych przez „społeczność międzynarodową” medialnych spotkań, w czasie których występują obok siebie zgodnie Europa i Rosja, Syria i Egipt, Palestyńczycy i Izraelczycy. Zapowiedziano wtedy jako ostateczną datę koniec roku 2008. 23 września 2010, przemawiając przed Zgromadzeniem Generalnym Organizacji Narodów Zjednoczonych prezydent Barack Obama wyraził nadzieję, że Palestyna zostanie członkiem ONZ we wrześniu 2011 r. Rok później sprzeciwia się jej przyjęciu.

To ciągłe robienie sobie z gęby cholewy sprawiło, że palestyńskie władze zwróciły się bezpośrednio do ONZ, uwalniając się od bilateralnych negocjacji i „wstępnych warunków” przypominających bajkę o „wolnym” lisie walczącym w „wolnym” kurniku. Tym samym przyznały, że stosowana do tej pory strategia okazała się totalnie nieskuteczna.

Zbrojna droga ku negocjacjom

W 1969 r., po porażce arabskiej z czerwca 1967[1]zbrojne ruchy fedainów przejęły kontrolę nad Organizacją Wyzwolenia Palestyny i pozbyły się dawnego przywództwa, które zawiodło podporządkowując się arabskim reżimom. Nowy kierunek działania OWP wspierał się na trzech filarach: na walce zbrojnej, (metodzie wówczas uprzywilejowanej w świecie zwanym trzecim, w którym trzeba było, jak mawiał Che Gevara „stworzyć dwa, trzy, tysiąc Wietnamów”); na wyzwoleniu całej Palestyny (a zatem zniszczeniu syjonistycznych struktur Izraela) i zbudowaniu demokratycznego państwa, w którym współistnieliby muzułmanie, Żydzi i chrześcijanie; oraz na niezawisłości palestyńskich decyzji (zwłaszcza ich niezależności od państw arabskich).

Głównym sukcesem OWP było zgromadzenie pod swoim sztandarem wszystkich Palestyńczyków – od pracujących w Kuwejcie inżynierów, poprzez uchodźców z libańskich obozów w Bourj Al-Barajneh, po chłopów z Hebronu; wzmocnienie ich jedności i wyrażenie ich pragnienia niepodległości. Z kolei porażka walki zbrojnej, odmowa wielkiej części Izraelczyków przyjęcia demokratycznej utopii oraz fakt, że nawet sprzymierzeńcy OWP, zwłaszcza ci z „obozu socjalistycznego” nie chcieli przyczynić się do unicestwienia Izraela – to wszystko doprowadziło do wyboru drogi dyplomatycznej.

Organizacja Wyzwolenia Palestyny ma już w tej dziedzinie wiele sukcesów. Nie tylko wpisała Palestynę na polityczną mapę świata (los tego narodu nie jest już widziany w perspektywie „problemu z uchodźcami”, ale w kontekście prawa do samostanowienia), lecz także została uznana przez kraje arabskie za „jedynego przedstawiciela narodu palestyńskiego”. W 1974 r. Jasera Arafata przyjmowano z honorami w Nowym Jorku w Zgromadzeniu Ogólnym ONZ, którego OWP stała się członkiem-obserwatorem.

Jednak starania te rozbijały się zawsze o dwie wciąż te same przeszkody: Izrael i Stany Zjednoczone odmawiały negocjacji z „organizacją terrorystyczną”. Trzeba było jeszcze długich lat, niekończących się targów, a przede wszystkim wybuchu w grudniu 1987 r. „intifady kamieni”, aby wszyscy zrozumieli, jak niebezpieczny jest status quo, aby w Izraelu podniosły się liczne głosy wzywające do szukania kompromisu. W listopadzie 1988 r. Palestyńska Rada Narodowa proklamowała niepodległość państwa palestyńskiego i uznała projekt podziału Palestyny przegłosowany przez Zgromadzenie Ogólne ONZ 29 listopada 1947 r.

Jaser Arafat potwierdził swoje zamiary przed ZO ONZ w Genewie 13 grudnia 1988 r. Jednak Waszyngton był wciąż nieusatysfakcjonowany. Tydzień później palestyński przywódca odczytał deklarację – zredagowaną przez rząd amerykański![2] – potwierdzającą rezygnację z terroryzmu, przyjęcie rezolucji 242 Rady Bezpieczeństwa ONZ[3] i uznanie państwa Izrael. Jak się zdawało pewna strona historii została zamknięta. Nowa otwierała się wraz z porozumieniami w Oslo i uściskiem dłoni Arafata i Icchaka Rabina 13 września 1993 r., na tarasie Białego Domu, pod czujnym okiem prezydenta Billa Clintona.

Bilans procesu pokojowego

Osiemnaście lat później droga, jaką poszedł Arafat zdaje się ślepą uliczką. Nie udało się ustanowić palestyńskiej niepodległości ani na Zachodnim Brzegu, ani w Jerozolimie, ani nawet w strefie A[4]; mnożą się izraelskie wypady, w czasie których każdy Palestyńczyk może być aresztowany. Liczba osadników na Zachodnim Brzegu w 1993 r. wynosiła 100 tys., dziś sięga 300 tys., zaś w Jerozolimie wzrosła ze 150 tys. do 200 tys. Gospodarka jest tłamszona, doniesienia o boomie, jaki przeżywają te tereny pomijają fakt, że tylko mała część społeczeństwa z tego korzysta, a PKB na mieszkańca jest niższe niż w 2000 r.[5]. Palestyńskie Władze Narodowe skutecznie współpracują z izraelskim okupantem w walce z terroryzmem, jednocześnie narzucając autorytarną władzę przypominającą tę z sąsiednich krajów arabskich.

Tę porażkę palestyńscy wyborcy ocenili głosując w styczniu 2006 r. na Hamas, którego zwycięstwo zostało zresztą zaraz skonfiskowane przez „społeczność międzynarodową” sprzymierzoną z Mahmudem Abbasem, który mógł dalej nieprzerwanie prowadzić swoje negocjacje. Ale Hamas nie oferuje Palestyńczykom bardziej przekonującej strategii niż OWP. Odwołuje się do walki zbrojnej, lecz jego sukcesy w tej dziedzinie, podobnie jak organizacji fedainów po 1967 r., są bardzo skromne. Od ponad dwóch lat narzuca zawieszenie broni z Izraelem wszystkim palestyńskim organizacjom w Strefie Gazy. A jeśli chodzi o autorytaryzm, idzie w zawody z Abbasem.

Arabska wiosna tasuje karty

Ten kryzys, z Fatahem i Hamasem z dwóch stron uczepionymi władzy, mógłby trwać bez końca, gdyby nie nowe rozdanie kart czyli arabska wiosna. Najpierw upadek reżimów w Tunezji i Egipcie, potem twarda postawa Turcji wobec Izraela, osłabiły Waszyngton i Tel-Awiw, pozbawiły też Abbasa silnego sprzymierzeńca, jakim był prezydent Hosni Mubarak. Z kolei powstanie w Syrii nie w smak było Hamasowi. Pogłębia się rozczarowanie postawą prezydenta Baracka Obamy, niezdolnego wpłynąć na swojego sprzymierzeńca Benjamina Netanjahu (izraelskiego premiera).

Z kolei w Izraelu zdecydowana większość obywateli, naznaczonych traumą drugiej intifady i karmionych oficjalną propagandą, mimo wystąpień neoliberalnej opozycji stoi murem za swoim rządem. A Netanjahu jawi się jako polityk niemal umiarkowany w porównaniu z ministrem spraw zagranicznych Awigdorem Liebermanem. Pani Szelli Jachimowicz, posłanka do Knesetu i ważna osoba we władzach Partii Pracy, oświadczyła ostatnio, że projekt kolonizacji nie był „ani grzechem, ani zbrodnią”, bo został stworzony właśnie przez jej partię (co jest prawdą), a zatem był „całkowicie jednomyślny”. Komentując tę wypowiedź były szef Kongresu Żydów Amerykańskich Henry Siegman zauważył: „Zostawmy na boku dziwaczne przekonanie, że zgoda zawarta przez złodziei uprawomocnia kradzież. Ale jeśli takiej postawy bronią dziś izraelscy laburzyści, jak można wierzyć w jakąkolwiek perspektywę pokoju?[6]

Ale właściwie dlaczego Izraelczycy mieliby rezygnować ze status quo? Na Zachodnim Brzegu panuje porządek, co zawdzięczają głównie współpracy z Palestyńczykami. Międzynarodowa izolacja nie ma dla Izraela zbyt poważnych konsekwencji, dopóki Stany Zjednoczone i Unia Europejska podtrzymują i rozszerzają jego przywileje handlowe, gospodarcze i polityczne. Izrael właśnie został członkiem-obserwatorem CERN-u, Europejskiej Organizacji Badań Jądrowych (zapewne to kara za wojskowy program jądrowy). Bez międzynarodowych sankcji i rosnącej izolacji, bez poważnej mobilizacji ludności, licząc jedynie na dobrą wolę białej społeczności, RPA nigdy nie poradziłoby sobie z apartheidem.

Niemożność uzyskania czegokolwiek przez OWP drogą samych negocjacji, oraz wybuch arabskich rewolucji skłonił Abbasa do wystąpienia przed ONZ. Ale znaczenie takiego kroku trudno na razie zmierzyć. Czy to początek zmiany strategii? Czy chodzi jedynie o podjęcie rokowań z odrobinę lepszej pozycji?

Palestyńczycy nie są naiwni

Palestyńska ludność pozostaje bardzo sceptyczna wobec inicjatyw tak mocno kontestowanych rządów. Wie zresztą, że niezależnie od wyniku głosowania, następnego dnia znów obudzi się pod okupacją, nawet jeśli izraelskie lub amerykańskie represje są mało prawdopodobne – osłabiłyby jedynego palestyńskiego interlokutora i zagroziły współpracy w kwestii bezpieczeństwa, która jest bardzo na rękę Tel-Awiwowi.

Z kolei użycie prawa weta przez Waszyngton wpłynie na stosunek do niego w całym regionie. Słyszeliśmy, jak były ambasador Arabii Saudyjskiej w USA książę Turki Al-Fayçal, oświadczył, że weto przyspieszyłoby koniec historycznych stosunków między Rijadem a Waszyngtonem (co wydaje się jednak nieco przesadzone)[7]

Status państwa-obserwatora, taki, jaki miała też do 2002 r. Szwajcaria, otworzyłby Palestynie drzwi do Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości (MTS) i do Międzynarodowego Trybunału Karnego (MTK)[8]. O ile decyzje tego pierwszego rzadko pociągają za sobą poważniejsze skutki, o tyle możliwość odwołania się do MTK pozwalałaby ścigać izraelskich oficerów, żołnierzy, pułkowników winnych „zbrodni wojennych”, a nawet mogłaby ułatwić postawienie problemu osadników, bo zgodnie ze statutem MTK kolonizacja też jest zbrodnią wojenną[9].

Wszystko to dowodzi, że ramy porozumień z Oslo stały się za wąskie. Pora przyjąć strategię pozwalającą zbudować inny układ sił, korzystając z rewolucji arabskich i mobilizując Palestyńczyków[10]. Czy taką drogą pójdą palestyńscy przywódcy?

Alain Gresh*

*Korespondent Le Monde diplomatique.

tłum. Anastazja Dwulit

[2] Nieusatysfakcjonowane oświadczeniem w Genewie Stany Zjedoczone domagały się, by sprecyzował je czytając przygotowany przez nich tekst. W zamian mieli zaakceptować rozpoczęcie rozmów z OWP.

[3] Przegłosowana po wojnie, w listopadzie 1967 r. potępia zagarnięcie siłą ziem i określa Palestyńczyków słowem „uchodźcy”.

[4] Zgodnie z porozumieniami z Oslo dokonano podziału na różnym statusie: status A, całkowicie pod kontrolą palestyńską, B – władza palestyńska, ale także Izraela, który był tam (czy jest) odpowiedzialny za bezpieczeństwo, i C – całkowicie pod kontrolą Izraela.

[5] Por. Sandy Tolan, „Ramallah to nie Palestyna”, Le Monde diplomatique – edycja polska, kwiecień 2010.

[6] “September Madness”, Foreign Policy, 15 września 2011.

[7] „Veto a State, Lose an Ally”, The New York Times, 11 września 2011.

[8] Kwestia przystąpienia Palestyny wywołała żywą debatę wśród prawników, nie ma tu miejsca na rozwinięcie tego tematu. Jej streszczenie znaleźć można na stronie http://english.dohainstitute.org/Home/

[9] O możliwościach, jakie daje zwrócenie się do ONZ czyt. International Crisis Group, „Curb your enthusiasm: Israel and Palestine after the UN”, Bruksela, 12 września 2011.

[10] Wielu palestyńskich przywódców uważa, że powinna to być droga pokojowa, ale rzeczywistość pokazuje, że armia izraelska potrafi użyć siły także przeciw pokojowym manifestacjom. Patrz: raport B’tselem (izraelska organizacja pozarządowa): Show of Force: Israeli Military Conduct in Weekly Demonstrations in a-Nabi Saleh, 12 września 2011, http://www.btselem.org/

Tekst ukazał się w miesięczniku Le Monde Diplomatique – edycja polska

Decyzja Żydowskiej Ogólnopolskiej Organizacji Młodzieżowej o wycofaniu się z Porozumienia 11 Listopada mówi wiele o stanowisku tej organizacji wobec rasizmu i statusu Palestyńczyków. Przesłanie polityczne jest jasne: w imię „suwerenności” Izraela wolno tolerować rasizm wymierzony w Palestyńczyków. Nie ma mowy o bezwarunkowym sprzeciwie wobec rasizmu i faszyzmu: niektóre formy rasizmu są rzecz jasna dopuszczalne. W historii niejednokrotnie obserwowaliśmy dynamikę tworzenia państwa czystego etnicznie na fundamencie wypędzenia rdzennej ludności. Ruchy antyfaszystowskie konsekwentnie przeciwstawiały się takim praktykom. Gdy jednak dziś, na naszych oczach, praktykuje się doktrynę supremacji rasowej –mowa o uprzywilejowanym statusie Żydów w państwie wyłącznie żydowskim, jakim jest Izrael – słyszymy, że mamy milczeć. Spójrzmy na drugą stronę medalu. Palestyńczycy nie posiadają jakiejkolwiek żydowskiej genealogii czy tożsamości – gdyby ją posiadali, „pasowaliby” do państwa Izrael – więc ich cierpienie neguje się, zaprzecza jego istnieniu, uznaje za nieważne. Jak można coś takiego usprawiedliwić?!

Polska Kampania Solidarności z Palestyną (Kampania Palestyna) nie jest antyizraelska ani antysemicka, tak jak ruch walki z apartheidem w RPA nie był wymierzony w białych ani w RPA. Nasze żądania i cele były i pozostają takie same: prawa człowieka i równość. To, jak potraktowała nas Żydowska Ogólnopolska Organizacja Młodzieżowa, stanowi lustrzane odbicie narracji, wykorzystywanej przez rasistów by usprawiedliwić negację Innego i narzucić mu swą supremację. Zostaliśmy „uinnieni” jako obce ciało, otrzymaliśmy etykietkę ludzi irracjonalnych, nienawistnych, naiwnych, przepojonych ignorancją, niebezpiecznych, takich, których należy zwalczyć.

Nie tak wygląda polityka ruchu antyfaszystowskiego i antyrasistowskiego. Antyfaszyzm to opór wobec wszystkich form rasizmu i faszyzmu bez wyjątku. Żaden człowiek ani żadna grupa etniczna nie są lepsi od innych. Roszczenia na rzecz wyjątkowości danej grupy etnicznej są niczym innym jak roszczeniami do supremacji. Roszczenia na rzecz usprawiedliwienia ucisku w oparciu o własne doświadczenie cierpienia oznaczają roszczenia do supremacji w cierpieniu i tworzenie hierarchii cierpienia. Nie ma czegoś takiego jak hierarchia cierpienia. Rasizm pozostaje rasizmem, bez względu na to czy praktykują go politycy w białych kołnierzykach, czy uliczne zbiry, bez względu na to czy jest dziełem marginalnych grup bojówkarskich czy jest wpisany w struktury instytucjonalne i biurokratyczne, politykę państwową oraz ideologie. Rzucamy temu wszystkiemu wyzwanie. Decyzja Żydowskiej Ogólnopolskiej Organizacji Młodzieżowej oznacza, że organizacja ta uznała za swoją doktrynę izraelskiej wyjątkowości, zgodnie z którą Izrael ma prawo pozostać państwem czystym etnicznie i ekspansjonistycznym, ma prawo praktykować apartheid – wszystko w imię polityki tożsamościowej, oznaczającej wykluczenie wszystkich, którzy nie są Żydami. I to ma być sprawiedliwość, to ma być demokracja, to ma być antidotum wobec rasizmu?! Żydowska Ogólnopolska Organizacja Młodzieżowa opowiada się za tą ideologią i normalizuje ją do tego stopnia, że aż wycofuje się z udziału politycznego w otwartej inicjatywie, mającej za cel opór wobec rasizmu, w tym wciąż istniejącej rzeczywistości antysemityzmu w Polsce. Przedstawia następujące przesłanie: „Ta koalicja może podejmować walkę tylko z niektórymi formami rasizmu, my zaś powinniśmy zadecydować, z jakimi”.

Wskazuje to, jakie są priorytety tej grupy i jakim wąskim, egoistycznym interesom ona służy. Koncepcja Porozumienia 11 Listopada afirmuje politykę demokracji partycypacyjnej, opartej o powszechną równość. Globalne pozostaje lokalne. Polska nie jest odizolowaną kapsułą, a polityka naszego rządu wpływa na konflikty i przemieszczanie się ludzi na całym świecie. Argument, zgodnie z którym „ta kwestia nie jest przedmiotem zainteresowania koalicji, gdyż pozostaje marginalna lub dotyczy zagranicy”, stanowi echo polityki przyzwolenia na wykluczenie i uniemożliwianie rozwoju, jak też dowodzi braku zrozumienia tego, czym jest globalizacja. Podkopuje też etos solidarności z wykluczonymi, zmarginalizowanymi i niezauważonymi. Pragniemy widzieć taką solidarność, która od-inni „Innego” oraz od-inni nas dla siebie nawzajem. Polityka tożsamościowa jest elementem otaczającej nas rzeczywistości, gdy jednak oznacza wykluczenie, supremację, kontekstualizację państwową, reżimy graniczne, nacjonalizmy, to zatracamy siebie nawzajem, zatracamy wspólnotę i zatracamy wspólne dobra – nie dające się zestandaryzować prawa człowieka, takie jak dostęp do ziemi, wody, ciepła, atmosfery i czystego środowiska, którym jako Kampania hołdujemy. Politycznych przejawów rasizmu i faszyzmu nie da się rozpatrywać w oderwaniu od materialnych struktur ekonomicznychi politycznych, w których się one rozwijają, oraz interesów, którym służą.

Nie wolno ignorować kwestii izraelskiego apartheidu wobec Palestyny. Polskę łączą z Izraelem bliskie więzi historyczne i współczesne. Współodpowiedzialne za kolonizację Palestyny korporacje i instytucje izraelskie decydują o kursach naszych autobusów, budują nasze domy mieszkalne i uczestniczą w produkcji broni, używanej przeciwko cywilom na ulicach Palestyny i Afganistanu. Reprodukcja okupacji Palestyny dokonuje się nie tylko za sprawą materialnego i politycznego wsparcia ze strony naszego rządu, lecz również za sprawą organizacji, które wymuszają milczenie w tej kwestii, w ten sposób doprowadzając do jej normalizacji, zaprzeczając istnieniu problemu, zaprzeczając, byśmy w Polsce ponosili za to odpowiedzialność, zaprzeczając istnieniu oddanych tej sprawie aktywistów. Nie będziemy milczeć. Nie będziemy milczeć wobec antysemityzmu, islamofobii, białej supremacji, rasizmu wymierzonego w Sinti i Romów, reżimów granicznych wymierzonych w imigrantów, i nie będziemy milczeć w sprawie Palestyny.

Polska Kampania Solidarności z Palestyną

Oświadczenie Żydowskiej Ogólnopolskiej Organizacji Młodzieżowej można przeczytać tu

POZNAŃ

12 października (środa)

Sala Kuraszkiewicza, Collegium Maius, ul. Fredry 10

Godz 15:30

Wykład dr JEFFA HALPERA zatytułowany

“NO HOME, NO HOMELAND: ISRAEL’S POLICY OF ETHNIC DISPLACEMENT”

(wykład będzie tłumaczony na język polski)

—————————————————–

Spotkanie z Jeffem Halperem – „Palestyna 2011 – pokój czy apartheid?”

12 października (środa)

Rozbrat

Ul Pułaskiego 21,

godz 18:0

Jeff Halper jest założycielem i dyrektorem Izraelskiego Komitetu Przeciwko Wyburzeniom Domów (ICAHD – Israeli Committee Against House Demolitions), był nominowany w 2006 roku do Pokojowej Nagrody Nobla. W 1997 roku założył ICAHD (http://www.icahd.org), której celem jest stawianie oporu izraelskiej polityce wyburzeń domów palestyńskich na Terytoriach Okupowanych (dotychczas władze Izraela wyburzyły około 25 tysięcy palestyńskich domów). Aktywiści ICAHD organizują akcje bezpośrednie, blokują wyburzenia domów, odbudowują zniszczone budynki, a także stawiają opór polityce wywłaszczeń gruntów, budowy dróg apartheidu, zagarniana ziemi, budowy muru i niszczenia gajów oliwnych. Halper zainicjował nowy rodzaj działalności oparty na przeprowadzaniu pokojowych akcji bezpośrednich oraz nieposłuszeństwie obywatelskim, organizuje Palestyńczyków, aktywistów izraelskich i międzynarodowych w celu wspólnej odbudowy zniszczonych palestyńskich domów. Halper brał udział w pierwszym – zakończonym sukcesem –  rejsie Ruchu Wolna Gaza w 2009 roku do Strefy Gazy, którego celem było przełamanie izraelskiej blokady. Jest autorem m.in.  „Obstacles to peace” oraz „An Israeli In Palestine”.

Zapraszamy!

Jeff Halper jest założycielem i dyrektorem Izraelskiego Komitetu Przeciwko Wyburzeniom Domów (ICAHD – Israeli Committee Against House Demolitions), był nominowany w 2006 roku do Pokojowej Nagrody Nobla. W 1997 roku założył ICAHD (http://www.icahd.org), której celem jest stawianie oporu izraelskiej polityce wyburzeń domów palestyńskich na Terytoriach Okupowanych (dotychczas władze Izraela wyburzyły około 25 tysięcy palestyńskich domów). Aktywiści ICAHD organizują akcje bezpośrednie, blokują wyburzenia domów, odbudowują zniszczone budynki, a także stawiają opór polityce wywłaszczeń gruntów, budowy dróg apartheidu, zagarniana ziemi, budowy muru i niszczenia gajów oliwnych. Halper zainicjował nowy rodzaj działalności oparty na przeprowadzaniu pokojowych akcji bezpośrednich oraz nieposłuszeństwie obywatelskim, organizuje Palestyńczyków, aktywistów izraelskich i międzynarodowych w celu wspólnej odbudowy zniszczonych palestyńskich domów. Halper brał udział w pierwszym – zakończonym sukcesem –  rejsie Ruchu Wolna Gaza w 2009 roku do Strefy Gazy, którego celem było przełamanie izraelskiej blokady. Jest autorem m.in.  „Obstacles to peace” oraz „An Israeli In Palestine”.

Wrocław

10 pażdziernika (poniedziałek)

Klub/księgarnia FALANSTER

Ul. Św Antoniego 23

Godz 18:00

Zapraszamy!

fot Violetta Valless