Aneta Jerska: Koncepcja palestyńskiego rządu jedności narodowej złożonego z przedstawicieli Fatahu i Hamasu niepokoi Zachód. Głównym powodem jest Hamas, który jak często się wspomina nie uznaje istnienia państwa Izrael i chce go wymazać z mapy…

Jeff Halper: Przypuszczalny powód, dla którego politycy międzynarodowi nie uznają Hamasu jest powszechnie znany: brak akceptacji dla istnienia państwa Izrael, niechęć do prowadzenia negocjacji z Izraelem i do uznania jego egzystencji, oraz zasadniczo postrzeganie Hamasu jako “organizacji terrorystycznej”. Aby zostać dopuszczonym do udziału w procesie politycznym Hamas musiałby wyrzec się przemocy, uznać Izrael (jak to zrobiła OWP, chociaż podczas negocjacji pokojowych w Annapolis Izrael domagał się uznania jego istnienia jako państwa żydowskiego) oraz akceptacja dotychczasowych porozumień zawartych między Izraelem a władzami Autonomii Palestyńskiej.

Powstaje pytanie: czy Hamas jest w stanie konstruktywnie brać udział w procesie pokojowym (nawet pośrednio), czy powinien całkowicie zmienić swoją fundamentalną ideologię, program i charakter?

I jeszcze, czy ma zaakceptować fakt (uznawany przez organizacje międzynarodowe), że 80% historycznej Palestyny (de facto) obecnie “należy” do innego narodu, podobnie jak Święte Miasto Jerozolima? Czy Hamas ma stać się organizacją syjonistyczną zanim zostanie przyznane mu prawo do uczestniczenia w podejmowaniu brzemiennych w skutki decyzji, które wpływają na jego własny naród? Tak się nigdy nie stanie. Aby zrozumieć kontekst w jakim funkcjonuje Hamas, musimy na chwilę opuścić “ideologię syjonistyczną” i przenieść się do świata – wciąż aktualnego – walki antykolonialnej. Hamas podobnie jak wszystkie organizacje palestyńskie postrzega syjonizm jako europejski ruch kolonialny, nawet jeśli dla Żydów jest to forma “powrotu”, tak więc podobnie jak wszystkie skolonizowane narody Hamas niezłomnie odmawia legitymizacji istnieniu Izraela. Jednak Chaled Meszal – lider Hamasu – udzielając wywiadu dziennikarzowi Guardiana w styczniu 2006 r. przedstawiając cele i zasady swojej organizacji, powiedział coś bardzo ciekawego:

“Uważamy, że naszym obowiązkiem jest utrzymywanie przyjaznych stosunków ze wszystkimi narodami, jednak nie mogą one odbywać się kosztem rezygnacji z naszych podstawowych praw. Byliśmy świadkami tego jak  inne narody, w tym Wietnamu i Afryki Południowej, nie ustawały w swojej walce o wolność i sprawiedliwość – do czasu jej osiągnięcia. Pod tym względem nie różnimy się od nich – nasza motywacja jest nie mniej szlachetna, determinacja nie mniej głęboka, a cierpliwość nie mniej obfita. Nigdy nie uznamy prawa jakiejkolwiek siły do tego, aby zagrabić naszą ziemię i odmówić nam praw narodowych. Nigdy nie uznamy legitymacji państwa syjonistycznego utworzonego na naszej ziemi po to, aby odpokutować czyjeś grzechy, czy rozwiązać problemy innych państw. Jeśli jednak władze Izraela są gotowe zaakceptować propozycję długoterminowego rozejmu, jesteśmy gotowi negocjować warunki. Hamas poda rękę tym, którzy dążą do zawarcia sprawiedliwego pokoju.” (The Guardian, 31 stycznia, 2006).

Czy była to propozycja zawarcia rozejmu?

A cóż by innego? Przywódcy Hamasu podkreślają ponadto, że bycie antysyjonistą nie jest tożsame z antysemityzmem. W hamasowskim “Liście do Izraelczyków” Meszal pisze:

“Nie walczymy z Wami dlatego, że wyznajecie inną religię i kulturę. Od 13 stuleci Żydzi żyli w świecie muzułmańskim w pokoju i harmonii; w naszej religii uważani są za “naród księgi”, który ma obietnicę daną od Boga i jego wysłannika Mahometa (pokój z Nim), że będą chronieni i szanowani. Nasz konflikt z Wami nie ma podłoża religijnego, ale polityczny. Nie mamy problemu z Żydami, którzy nas nie atakują – ale z tymi którzy zagarnęli naszą ziemię, narzucili nam swoje rządy siłą, zniszczyli nasze społeczeństwo i uwięzili naszych braci.”

Hamas jest nawet w stanie uznać rozwiązanie dwu-państwowe (chociaż podobnie jak inne palestyńskie organizacje, postrzega Izrael w dłuższej perspektywie jako bardzo niestabilną jednostkę i oczekuje ewolucji tego rozwiązania w jedno demokratyczne państwo).

Dlatego w styczniu 2006 r. członek biura politycznego Hamasu Abdel Aziz al-Rantissi (zamordowany później przez Izrael) zaoferował Izraelowi 10-letnią “hudnę”, czyli rozejm w zamian za całkowite wycofanie się z Terytoriów Okupowanych i zgodę na utworzenie państwa palestyńskiego.

Po wygraniu wyborów przez Hamas w 2006 r. jego przywódcy ponowili ofertę rozejmu akceptując postanowienia Arabskiej Inicjatywy Pokojowej (Inicjatywy Saudyjskiej). W tym samym czasie lider Hamasu, szejk Ahmed Jassin (również zamordowany przez Izrael) oświadczył, że jego organizacja uzna powstanie państwa palestyńskiego utworzonego na Zachodnim Brzegu i w Strefie Gazy. Również Meszal (którego władze Izraela próbowały zamordować w 1997 r.) publicznie oświadczył, że w zamian za wdrożenie i zgodę na rozwiązanie dwu-państwowe, włączając w to uznanie prawa uchodźców do powrotu, Izrael będzie miał zapewniony pokój ze swoimi sąsiadami.

Ale Izrael przecież nie chce uznać prawa uchodźców do powrotu…

Według OWP oraz Inicjatywy Saudyjskiej samo ustalenie warunków urzeczywistnienia “prawa do powrotu” może być negocjowane z Izraelem. W tym m.in. przejawia się właśnie gotowość strony palestyńskiej do negocjacji.

Może najbardziej znaczącym politycznym dokumentem świadczącym o pragmatyzmie Hamasu, Islamskiego Dżihadu i, tak naprawdę, wszystkich palestyńskich frakcji jest tzw. “Deklaracja więźniów”, sporządzona w maju 2006 r. przez palestyńskich więźniów (jak wiadomo autentyczne przywództwo palestyńskie znajduje się przecież w izraelskich więzieniach – przynajmniej Ci z nich, którzy nie zostali zamordowani) sygnowany przez przedstawicieli wszystkich palestyńskich organizacji od lewej strony sceny politycznej do prawej. “Deklaracja więźniów”, oficjalnie nazywany „Deklaracją Pojednania Narodowego”, prezentuje niezwykle umiarkowane stanowisko, popierające rozwiązanie dwu-państwowe. Dokument ten zaczyna się stwierdzeniem:

“Palestyńczycy w swojej ojczyźnie oraz w diasporze dążą do wyzwolenia swojej ojczyzny i zrealizowania prawa do samostanowienia, włącznie z prawem do ustanowienia niepodległego państwa na wszystkich terytoriach okupowanych od 1967 r., z Jerozolimą jako stolicą.
Dążymy do urzeczywistnienia prawa uchodźców do powrotu oraz uwolnienia wszystkich uwięzionych, tak jak zaznaczono w karcie ONZ oraz prawie międzynarodowym.”

Więc jest to nic innego jak de facto uznanie istnienia państwa Izrael w granicach z 1949/67 r.

Dokładnie w Punkcie 7 “Deklaracji więźniów” Hamas i Dżihad podkreślają swoją pryncypialną odmowę do legitymizacji państwa Izrael, ale zgadzają się na negocjacje, które prowadzone będą przez OWP oraz władze Autonomii.

“Zarządzanie negocjacjami znajduje się w jurysdykcji OWP oraz Prezydenta Autonomii, opartej na dążeniu do realizacji palestyńskich interesów państwowych, pod warunkiem, że ostateczny dokument zostanie przedstawiony do akceptacji Palestyńskiej Radzie Narodowej albo uzyska legitymizację narodu w drodze referendum.”

Podsumowując zapisy zawarte w “Deklaracji więźniów” można stwierdzić, że wszystkie frakcje zaakceptują porozumienie pokojowe z Izraelem jeśli: 1) zakłada ono wycofanie Izraela z Terytoriów Okupowanych, 2) zostanie zaakceptowane przez naród w powszechnym referendum.

Zwróć uwagę, że dokładnie w ten sam sposób kwestię prawa powrotu i Terytoriów Okupowanych przedstawiają organizacje międzynarodowe z ONZ-em na czele…

Więc w czym problem?

Zapisy “Deklaracji więźniów” stoją w zasadniczej sprzeczności z Kartą Likudu ratyfikowanej w 1999 r., stwierdzające, że cała “Ziemia Izraela” należy tylko i wyłącznie do Żydów i nie zostawia żadnej możliwości na prowadzenie negocjacji z Palestyńczykami.

Dokument stwierdza kategorycznie:

“ Ustanowienie społeczności żydowskiej w Judei, Samarii i Gazie stanowi realizację wartości syjonistycznych. Zasiedlanie tej ziemi stanowi wyraz niepodważalnego prawa narodu Żydowskiego do Ziemi Izraela oraz ważny atut w obronie istotnych interesów kraju. Likud będzie wspierał rozwój osiedli i społeczności i chronił je przed wysiedleniem. Rząd Izraela kategorycznie odrzuca możliwość utworzenia państwa palestyńskiego na Zachód od rzeki Jordan.”

Rozumiejący niuanse Hamas wiele razy sygnalizował rządowi Izraela w wielu formach swoją wolę do osiągnięcia sprawiedliwego porozumienia politycznego. Więc jest to całkiem odmienny obraz od tego, co głosił publicznie Szaron, Gilad, Barak i cała reszta, dowództwo izraelskie doskonale o tym wie. Z tego względu stwierdzenie Olmerta określające “Deklarację więźniów” jako nic nie znaczący dokument jest niczym innym jak demagogią – jest to zdrada nie tylko w stosunku do Palestyńczyków, ale również Izraelczyków, poprzez odrzucenie możliwości zawarcia pokoju. Więc jeszcze raz: problemem jest Izrael, a nie Palestyńczycy czy sam Hamas.

Władze Izraela twierdzą, że wspierają powstanie niepodległego i demokratycznego państwa palestyńskiego, ale ma ono zostać utworzone na bazie negocjacji, a nie jednostronnej deklaracji. Palestyna została przyjęta do UNESCO, w odpowiedzi na co USA w październiku wycofały swoje wsparcie finansowe dla tej organizacji. Jak Polska powinna się zachować w tej sytuacji?

Polska powinna oczywiście wspierać powstanie prawdziwie niepodległego i demokratycznego państwa palestyńskiego. Fakt, że USA oraz (jak do tej pory ) Unia Europejska i Polska nie uznały Palestyny w granicach z 1967 r. pokazuje, że podobnie jak Izraelowi zależy im na utworzeniu palestyńskiego bantustanu, w którym wszystkie większe nielegalne kolonie, które powstały na Zachodnim Brzegu i w Jerozolimie Wschodniej zostaną przyłączone do Izraela. Taki twór na pewno nie może być określony mianem “niepodległego państwa”. W wypowiedziach izraelskich polityków brakuje kluczowego sformułowania dotyczącego potrzeby utworzenia państwa palestyńskiego, które jest ekonomicznie samowystarczalne, co jest niewykonalne w propozycji Stanów Zjednoczonych, Izraela i Polski sugerujących, by utworzyć takie państwo na poszatkowanym obszarze Zachodniego Brzegu. Bez tej ekonomicznej suwerenności mówienie o niepodległości państwa palestyńskiego jest zwykłym oszustwem.

Rozmawiała Aneta Jerska

źródło: Le Monde Diplomatique – edycja polska

Mieszkali w palestyńskiej wsi, w lepiance z błota bez kuchni i łazienki, ale za to z wielbłądem.

Podczas swojego pobytu dużo podróżowali po Palestynie i pomagali lokalnej społeczności.

Byli świadkami wyburzenia, udokumentowali warunki panujące w wioskach beduińskich i obozie dla uchodźców.

Materiały przez nich zgromadzone są dostępne online na blogu: http://abstynenci.wordpress.com/

Na co dzień Maciek i Paulina pracują w Warszawie i nie są związani z żadną organizacją, ani partią polityczną.

W czwartek 26.01 o godz 19:30 w warszawskim Klubie Podróżnik opowiedzą o trudach życia pod okupacją, o sytuacji na tamtejszych terenach i relacjach palestyńsko-izraelskich.

Serdecznie zapraszamy!

Akcja odbyła się 19 stycznia 2012 w przejściu Świdnickim w samym sercu miasta. Amnesty skupiło się na konkretnym przypadku Beduinów z wioski Hadidiya by uwypuklić większy problem łamania prawa przez izraelską armię.

Izraelska Armia nakazała rozbiórkę 21 domów oraz innych nieruchomości w wiosce znajdującej sie na Terytoriach Okupowanych. Pretekstem był brak posiadania pozwolenia na budowę. Wioska Hadidiya położona jest w Strefie C (Terytoria okupowane podzielone są na 3 strefy) – na tym terenie władze Izraela nie wydają Palestyńczykom pozwoleń na budowę trwałych konstrukcji takich jak murowane domy czy drogi [1]

Dodatkowo nakazy wyburzenia dostarczane Palestyńczykom zawierają klauzulę, mówiącą o tym, że jeśli mieszkańcy sami wyburzą swoje domy – nie zostaną obciążeni dodatkowymi kosztami rozbiórki.

Jak powiedział Amnesty International mieszkaniec wioski Hadidiya, Abdul Rahim Hussein Biszarat „Zawsze powtarzają nam, że musimy mieć pozwolenie, ale na co chcą żebym miał pozwolenie? Na namiot? Namiot nie osłoni od wiatru i może zostać przez niego porwany. Niech dadzą mi pozwolenie na odpowiedni budynek, a pokryję wszystkie opłaty i udowodnię swoje prawo własności do gruntu.”

12 grudnia mieszkańcy wioski Hadidiya reprezentowani przez prawnika zwrócili się do izraelskiego Sądu Najwyższego z prośbą o anulowanie nakazu rozbiórki. Sąd wstrzymał tymczasowo realizacje nakazów wyburzeń do czasu kolejnego rozstrzygnięcia. Decyzja o wstrzymaniu nie dotyczy jednak wyburzeń zawierających klauzulę “pilne ze względów bezpieczeństwa”. Do 9 lutego armia izraelska może złożyć odwołanie od decyzji sądu. Władze Izraela mogą stwierdzić, że wszystkie rozbiórki są konieczne ze „względów bezpieczeństwa”.

Apel Amnesty International możesz podpisać tu

Dowiedz się więcej:

AI: Palestyńskie rodziny w obliczu kolejnych wyburzeń

http://www.kampania-palestyna.pl/index.php/2012/01/03/pilna-akcja-amnesty-international-palestynskie-rodziny-w-obliczu-kolejnych-wyburzen/[/a]

Banalność wyburzania – wywiad z żołnierzem izraelskim [po angielsku]

http://www.breakingthesilence.org.il/testimonies/videos/67601[/a]

Mapy muru apartheidu, osiedli żydowskich, dróg dla osadników na Okupowanych Terytoriach

http://www.btselem.org

Przypisy:

[1] Palestyńskie Terytoria Okupowane zostały podzielone na 3 rodzaje obszarów kontrolowanych w zależności od przyznanego statusu. Tereny objęte statusem A to obszary znajdujące się pod administracją Autonomii Palestyńskiej, obszar B stanowi teren tzw. „kontroli mieszanej” – tzn. że władza sprawowana jest przez Palestyńczyków, ale kontrolę militarną nad terytorium sprawuje armia izraelska. Obszar C to tereny znajdujące się całkowicie pod kontrolą izraelską, obejmujące nielegalne kolonie żydowskie, drogi dojazdowe oraz wszelkie tzw. punkty strategiczne: wzgórza, ujęcia wody, pola uprawne.

Na Zachodnim Brzegu istnieje ok. 121 kolonii żydowskich określanych mianem osiedli, oraz 101 tzw. „przyczółków” osiedli . Kolonie żydowskie zakładane są spontanicznie przez tzw. osadników ideologicznych bez oficjalnej zgody władz izraelskich, w praktyce jednak tego typu osiedla otrzymują ochronę wojskową już na etapie ich tworzenia i często są legalizowane przez władze izraelskie. „Przyczółki” osiedli (ang. outposts) powstają najczęściej jako prymitywne struktury w postaci metalowych kontenerów lub drewnianych konstrukcji ogrodzonych drutem kolczastym. Wszystkie osiedla i przyczółki są nielegalne z punktu widzenia prawa międzynarodowego i były potępione przez liczne rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ. Jak podaje Human Rights Watch w swoim najnowszym raporcie – władze Izraela wydają na budowę osiedli 1,4 mld dolarów rocznie .

Osiedla i „przyczółki” osiedli na Zachodnim Brzegu zamieszkuje ok. 500 tys. osadników żydowskich, 191 tys. żyje w osiedlach zbudowanych wokół Jerozolimy, natomiast ok. 271 tys. jest rozproszonych na całym Zachodnim Brzegu. W ciągu ostatnich 20 lat skala przyrostu liczby osadników na Zachodnim Brzegu wynosiła od 4% do 6% rocznie .

fot. Katarzyna Pawlik

Ambasada Izraela w Paryżu nie wiedziała o raporcie i w związku z tym nie mogła mu zaprzeczyć ani też zastanowić się nad wprowadzeniem poprawek. Ministerstwo Spraw Zagranicznych oficjalnie nazywa ten incydent „poważnym dyplomatycznym nieszczęściem.”

Raport mówi, że woda stała się „bronią służącą nowemu obliczu apartheidu” i podaje przykłady i statystyki, które stały się pretekstem do wystosowania tych pretensji.

Jak można przeczytać w raporcie „Około 450 tysięcy izraelskich osadników na Zachodnim Brzegu zużywa więcej wody niż 2,3 miliona Palestyńczyków zamieszkujących te tereny. Naruszeniem prawa międzynarodowego jest to, że w przypadku suszy osadnikom przyznawane jest pierwszeństwo do korzystania z zasobów wodnych.”

Autorem raportu jest członek Partii Socjalistycznej Jean Glavany, który w przeszłości sprawował funkcję  Ministra Rolnictwa w czasach prezydencji Lionela Jospina oraz sekretarza gabinetu prezydenta  Francoisa Mitteranda.

Komisja Spraw Zagranicznych przydzieliła Glavany’emu opracowanie sprawozdania ze zwróceniem uwagi na geopolityczne znaczenie strategiczne zasobów wodnych w zwaśnionych strefach na całym świecie. W dniach 17-19 maja ub roku Glavany odwiedził Izrael i Okupowane Terytoria Palestyńskie, gdzie spotkał się z wieloma urzędnikami wyższego szczebla, w tym z Ministrem Energii i Zasobów Wodnych Uzi Landauem oraz z członkiem Komisji ds. Wody Uri Shanim.

Zarówno Ministerstwo Spraw Zagranicznych, jak i Ambasada Izraela w Paryżu wiedziały o wizycie Glavany’ego a także o tym, że planuje on sporządzić raport. Jednak izraelski ambasador Yossi Gal nie śledził postępów w pracy Glavany’ego.

Nikt w ambasadzie nie próbował także zdobyć kopii raportu, zapewne nie spodziewając się, że może on być aż tak surowy. Nie było też żadnej próby kontaktu izraelskich sprzymierzeńców z  francuską Komisją Spraw Zagranicznych w celu sprawdzenia, czy istnieje możliwość dokonania jakichkolwiek zmian w raporcie.

Ambasada dowiedziała się o raporcie dopiero kilka dni po jego zamieszczeniu na oficjalnej stronie internetowej francuskiego parlamentu. Kiedy Ministerstwo Spraw Zagranicznych w Jerozolimie dowiedziało się z zewnętrznych źródeł o istnieniu raportu, niezwłocznie poinformowało o nim ambasadę.

Według autorów raportu, woda pochodząca z Zachodniego Brzegu nie jest dostępna dla Palestyńczyków w takim stopniu w jakim powinna, zabrania im się również korzystania z podziemnych zasobów wodonośnych. Glavany twierdzi, że Izrael dopuszcza się tym samym „wodnej okupacji” względem Palestyńczyków.

W raporcie jest również mowa o tym, że „mur zbudowany został przez Izrael w celu kontroli dostępu do podziemnych zasobów wodnych” oraz tak, aby „przepływ wody odbywał się dokładnie w kierunku zachodnim”.

Raport oskarża Izrael o „systematyczne niszczenie studzienek wykopanych przez Palestyńczyków na Zachodnim Brzegu”, oraz zbiorników wodnych w Strefie Gazy, zbombardowanych celowo w latach 2008 – 09. Raport utrzymuje również, że „budowa zakładów oczyszczania wody planowanych przez palestyńskie Ministerstwo ds. Wody jest blokowana przez administrację Izraela.”

Jeden z wysokich rangą urzędników Ministerstwa Spraw Zagranicznych oficjalnie uznał, że ambasada w Paryżu przespała te kwestie. Podkreślił także, że: „Raport jest poważnym nieszczęściem, który doprowadził do znaczącego popsucia dobrego wizerunku Izraela w oczach Francji.”

Rzecznik MSZ Yigal Palmor stwierdził, że Glavany do ostatniej chwili tworzył raport na własną rękę i z nikim nie konsultował swojej pracy.

Źródło: Haaretz

oprac. Karolina Kunda-Kuwieckij

Armia izraelska nakazała rozbiórkę 21 domów oraz innych nieruchomości w beduińskiej wiosce Hadidiya położonej w Dolinie Jordanu. Po serii wyburzeń, które miały miejsce w czerwcu 2011 roku mieszkańcy wioski odbudowali niektóre zniszczone budynki.

Obecnie w związku z nakazem kolejnego wyburzenia na ryzyko trwałego wysiedlenia narażonych jest 50 osób, w tym 25 dzieci.

W dniu 10 listopada administracja cywilna (izraelska administracja wojskowa) wydała rozkaz wyburzenia obejmujący 21 konstrukcji budowlanych używanych jako domy a także zagrody dla zwierząt.

Szesnaście konstrukcji, którym grozi ponowne wyburzenie zostało odbudowanych w czerwcu ubiegłego roku ze środków przekazanych przez władze Autonomii Palestyńskiej oraz organizacje pozarządowe.

Oficjalnym powodem dalszych wyburzeń jest brak posiadania pozwolenia na budowę. Wioska Hadidiya położona jest w Strefie C na okupowanym Zachodniego Brzegu – na tym terenie władze Izraela nie wydają Palestyńczykom pozwoleń na budowę trwałych konstrukcji takich jak murowane domy czy drogi. Uzyskanie pozwolenia na postawienie nawet prowizorycznej konstrukcji jak szałasy czy namioty jest praktycznie niemożliwe.

Dodatkowo  nakazy wyburzenia dostarczane Palestyńczykom zawierają klauzulę, mówiącą o tym, że jeśli mieszkańcy sami wyburzą swoje domy – nie zostaną obciążeni dodatkowymi kosztami rozbiórki.

Jak powiedział Amnesty International mieszkaniec wioski Hadidiya, Abdul Rahim Hussein Biszarat „Zawsze powtarzają nam, że musimy mieć pozwolenie, ale na co chcą żebym miał pozwolenie? Na namiot? Namiot nie osłoni od wiatru i może zostać przez niego porwany. Niech dadzą mi pozwolenie na odpowiedni budynek, a pokryję wszystkie opłaty i udowodnię swoje prawo własności do gruntu.”

12 grudnia mieszkańcy wioski Hadidiya reprezentowani przez prawnika zwrócili się do izraelskiego Sądu Najwyższego z prośbą o anulowanie nakazu rozbiórki. Sąd wstrzymał tymczasowo realizacje nakazów wyburzeń do czasu kolejnego rozstrzygnięcia. Decyzja o wstrzymaniu nie dotyczy jednak wyburzeń zawierających klauzulę “pilne ze względów bezpieczeństwa”. Do 9 lutego armia izraelska może złożyć odwołanie od decyzji sądu. Władze Izraela mogą stwierdzić, że wszystkie rozbiórki są konieczne ze „względów bezpieczeństwa”.

Prosimy o pilne wysyłanie apeli w języku angielskim, hebrajskim lub polskim do władz izraelskich, aby anulowały wszystkie nakazy rozbiórki wobec palestyńskich konstrukcji w wiosce Hadidiya  oraz innych miejscach w Dolinie Jordanu.

Zażądajcie powstrzymania wyburzeń domów na Zachodnim Brzegu!

Domagajcie się również, aby to lokalna społeczność palestyńska była odpowiedzialna za politykę planowania i regulacji budowlanych.

Prosimy o wysyłanie apeli do 2 lutego 2012 roku do:
Szef Służby Cywilnej Administracji
Brig. Gen. Motti Elmoz

Adres: Urząd Szefa Służby Cywilnej
Administracja
Jamał 1029
Wojskowy Numer Pocztowy 01482
Beit El, Izrael
Fax: +972 2 9977341
Nagłówek: Szanowny Panie Generale Brygady

Dowódca wojskowy na Zachodnim Brzegu
Generał brygady Hagai Mordechai

Adres: Dywizjon Judei i Samarii 877
Wojskowy Numer Pocztowy 00149, Izrael
Fax: +972 2 9970436
Nagłówek: Szanowny Panie Generale Brygady

Minister Obrony Narodowej
Ehud Barak

Ministerstwo Obrony

37 Kaplan Street, Hakirya
Tel Awiw 61909, Izrael
Fax: +972 3 696 2757
Email: minister@mod.gov.il
Nagłówek: Szanowny Panie Ministrze

Ponadto prosimy o wysyłanie kopii apeli do przedstawicieli dyplomatycznych akredytowanych w danym kraju:

Ministerstwo Spraw Zagranicznych

e-mail: SM.Sekretariat@msz.gov.pl

Nagłówek:

Minister Spraw Zagranicznych RP

pan Radosław Sikorski

Szanowny Panie Ministrze,

Ambasada Polski w Tel Awiwie

e-mail: consulate@telavivpl.org

Ambasada Izraela w Warszawie

e-mail: publicaffairs@warsaw.mfa.gov.il

INFORMACJE DODATKOWE

10 czerwca armia izraelska wysiedliła rodzinę, zniszczyła namiot i 3 schroniska dla zwierząt w wiosce Hadidiya. 21 czerwca pod pretekstem braku pozwoleń na budowę armia izraelska zniszczyła w Hadidiyi  29 domów i innych obiektów mieszkalnych, w wyniku czego 6 rodzin straciło dach nad głową.

Wcześniej domy w Hadidiyi zostały zniszczone w lutym 2008 r., kiedy to 34 osoby, w tym 26 dzieci zostało wysiedlonych.

Od 1980 roku mieszkańcy wioski podejmują kroki prawne mające na celu zaprzestanie polityki wyburzeń domów. W 2006 roku izraelski Sąd Najwyższy odrzucił petycję złożoną przez pięć rodzin.

Administracja cywilna – a w rzeczywistości oddział izraelskich wojskowych sprawuje kontrolę nad polityką planowania i budowy w Strefie C na okupowanym Zachodnim Brzegu. Około 150 tysięcy Palestyńczyków zamieszkujących Strefę C nie ma swojej reprezentacji na żadnym poziomie w izraelskim systemie planowania, w związku z czym są nieustannie narażeni na przymusową eksmisję i rozbiórki domów. Izraelska armia zmusiła mieszkańców wioski Hadidiya do życia w bardzo trudnych warunkach. Mając zakaz budowania trwałych konstrukcji, mieszkańcy zmuszeni są żyć w namiotach  i szałasach, które nie zapewniają dostatecznej ochrony przed gwałtownymi zmianami warunków atmosferycznych na pustyni.

Nawet te prowizoryczne konstrukcje uważane są przez armię izraelską za “nielegalne” i wyburzane przy każdej okazji..

Aby dotrzeć do szkoły w Tammoun, dzieci z wioski Hadidiya muszą przemierzać codziennie kilka kilometrów polnej drogi. Mieszkańcy wioski nie mają dostępu do sieci elektrycznej i wody, zabrania im się wiercenia nowych studni i nie dopuszcza do korzystania ze studni i dróg w najbliższej okolicy, ponieważ pozostają one do wyłącznej dyspozycji izraelskich osadników żyjących w nielegalnych z punktu widzenia prawa międzynarodowego koloniach izraelskich Ro’i, Beqa’ot i Hemdat

(Tu możecie zobaczyć film opisujący sytuację rodziny, której dom został wyburzony 21 czerwca i ponownie jest zagrożony rozbiórką)

Palestyńczycy zamieszkujący Dolinę Jordanu, z których większość żyła tu jeszcze zanim armia izraelska rozpoczęła okupację Zachodniego Brzegu w 1967 roku, padają ofiarą dyskryminacji izraelskiej polityki planowania, budowania i dostępu do wody pitnej i ziemi.

Duża część Doliny Jordanu została uznana przez armię izraelską za “zamknięty teren wojskowy” lub przejęta pod budowę osiedli izraelskich. Podobnie jak wielu innych Palestyńczyków w Dolnie Jordanu, mieszkańcy Hadidiyi przeżywają każdy dzień pod groźbą przymusowych eksmisji.

W ostatnim okresie nastąpiła eskalacja działań władz izraelskich zmierzających do usunięcia ludności palestyńskiej ze Strefy  C. Według informacji podanych przez Biuro Narodów Zjednoczonych ds. Koordynacji Pomocy Humanitarnej do 13 grudnia armia izraelska rozebrała co najmniej 547 konstrukcji na Zachodnim brzegu i w Jerozolimie Wschodniej, pozbawiając dachu nad głową ponad 1051 osób. W analogicznym okresie w roku poprzednim armia izraelska rozebrała 386 konstrukcji, wysiedlając 516 osób.

tłum. Dominik Mierzejewski

źródło: http://www.amnesty.org

Stephan Miller – rzecznik Jerozolimy powiedział, że plany budowy nowych mieszkań zostały zatwierdzone przez Komisję Planowania Przestrzennego, po zakończeniu okresu, w trakcie którego można było zgłaszać zażalenia.

Izrael postrzega Jerozolimę Wschodnią jako integralną część miasta, podania o przyznanie nowych mieszkań we wschodniej części miasta przeważnie są rozpatrywane na poziomie lokalnym, bez interwencji rządu. Według prawa międzynarodowego Jerozolima Wschodnia stanowi terytorium okupowane i posiada taki sam status jak Zachodni Brzeg Jordanu, społeczność międzynarodowa postrzega działania Izraela w Jerozolimie Wschodniej jako nielegalne.

Zgoda władz miasta na budowę nowych mieszkań zapadła 10 dni po tym, jak Izrael wzbudził gniew społeczności międzynarodowej ogłaszając plany budowy ponad 600 mieszkań dla osadników izraelskich w Jerozolimie Wschodniej. Palestyńczycy uważają Jerozolimę Wschodnią za stolicę swojego przyszłego państwa i sprzeciwiają się rozbudowie izraelskich osiedli w tej części miasta.

Władze Autonomii Palestyńskiej zapowiedziały, że nie wznowią rozmów pokojowych z Izraelem do momentu, kiedy Izrael nie powstrzyma rozbudowy nielegalnych osiedli izraelskich na Zachodnim Brzegu Jordanu oraz w Jerozolimie Wschodniej.

Projekt budowy nowych mieszkań w nielegalnej izraelskiej kolonii Gilo został zatwierdzony w listopadzie 2010 roku. Palestyńczycy uznali, że ruch ten ma na celu odcięcie Betlejem od Jerozolimy Wschodniej. Kolonia Gilo położona jest dokładnie kilka kilometrów na północ od Betlejem.

„Wiadomość noworoczna”

Decyzja o budowie nowych mieszkań pogorszyła i tak już napiętą sytuację pomiędzy władzami Autonomii Palestyńskiej i Izraela.

Saeb Erkat – palestyński negocjator z ramienia Fatahu powiedział „ Najwyraźniej jest to przesłanie noworoczne Izraela: będziemy kontynuować działania zmierzające do unicestwienia procesu pokojowego i odrzucenia rozwiązania dwu-państwowoego. Jeśli Kwartet Bliskowschodni i społeczność międzynarodowa chcą ocalić proces pokojowy, powinny pociągnąć rząd Izraela do odpowiedzialności”

Kwartet Bliskowschodni składający się z dyplomatów UE, USA, ONZ i Rosji od ponad roku próbuje namówić obie strony do powrotu do bezpośrednich negocjacji.

Decyzja UNESCO

W ubiegłym tygodniu Anglia, Francja, Niemcy i Portugalia opublikowały wspólne oświadczenie potępiające izraelskie plany rozbudowy nielegalnych osiedli i wezwały do zamrożenia ich rozbudowy.

1 listopada władze Izraela podjęły decyzję o przyspieszeniu konstrukcji domów dla Izraelczyków w arabskiej części Jerozolimy Wschodniej. Była to forma kary wymierzonej Palestyńczykom za uzyskanie pełnego członkostwa w UNESCO.

Od tego momentu, według oficjalnych szacunków, Izrael planuje budowę kolejnych 2057 mieszkań w Jerozolimie Wschodniej oraz 1241 na okupowanym Zachodnim Brzegu.

W nielegalnych koloniach na okupowanym Zachodnim Brzegu mieszka około 310 tysięcy Izraelczyków i liczba ta ciągle wzrasta. Kolejnych 200 tysięcy zamieszkuje ponad tuzin nielegalnych kolonii w Jerozolimie Wschodniej.

na podst. Aljazeera/AP

tłum AJ

Ambasador Unii Europejskiej wyraził również głębokie zaniepokojenie sytuacją palestyńskich mieszkańców Strefy C na Zachodnim Brzegu, znajdującej się pod całkowitą izraelską kontrolą. W wyniku izraelskiej polityki wyburzania domów w 2011 roku dach nad głową straciło ponad tysiąc Palestyńczyków.

Jak powiedział Jeff Halper, dyrektor Izraelskiego Komitetu Przeciwko Wyburzeniom Domów (ICAHD): „Celem polityki władz Izraela jest nie tylko utworzenie „Wielkiej Jerozolimy”, która będzie kontrolowała centrum Zachodniego Brzegu, ale również systematyczna okupacja terenów przyległych do miasta, co powoduje, że rozwiązanie dwu-państwowe nie ma racji bytu”

Europejscy ministrowie spraw zagranicznych wzięli udział w spotkaniu z przedstawicielami ICAHD-u, a także otrzymali raport od konsulów europejskich w Ramallah i Jerozolimie Wschodniej dotyczący sytuacji Palestyńczyków mieszkających w Strefie C na Zachodnim Brzegu. Raport pokazuje wzrost liczby wyburzanych domów oraz opisuje pogarszającą się sytuację Palestyńczyków ze Strefy C.

Jak powiedział Itay Epshtain „Od kilku lat próbujemy nagłośnić izraelskie plany zbudowania „Wielkiej Jerozolimy”. Aby połączyć zjudaizowaną Jerozolimę Wschodnią z nielegalną kolonią Ma`aleh Adumim, władze Izraela wysiedlają Beduinów zamieszkujących obszar E1”

Według informacji zawartych w raporcie ICAHD-u „Nowhere left to Go: Arab al-Jahalin Bedouin Ethnic Displacement’, aby umożliwić rozbudowę nielegalnej kolonii izraelskiej Ma`aleh Adumim władze Izraela planują przymusowe wysiedlenia 3 tysięcy Palestyńczyków zamieszkujących wioskę Arab al. -Jahalin połozoną w regionie E1.

źródło: ICAHD

” To w Betlejem wszystko się zaczęło. Z tego miejsca Boże Narodzenie objawiło się ludzkości; orędzie radości, miłości i pokoju.

I oto jesteśmy dziś, po ponad dwóch tysiącach lat, ożywiając  tą wieczną pamięć w wierze i miłości, szczęśliwie dopingując i śpiewając pieśni radości i triumfu.

“Chwała na wysokości Bogu, a na ziemi pokój ludziom dobrej woli”. Ten werset rozprzestrzenia radość w naszych sercach i udowadnia nam, że nic nie jest niemożliwe dla Boga, nawet zaprowadzenie pokoju.

Palestyńczycy zawsze cierpieli z powodu okupacji i ucisku, i nadal naruszane są ich prawa. Żyjemy w mieście otoczonym murem, w którego cieniu ukrywa się fakt , że mieszkańcy Betlejem nie mogą swobodnie poruszać się po swojej własnej ziemi.

W tym roku izraelskie władze okupacyjne zagarnęły ponad 70 tysięcy gruntów  rolnych należących do Betlejem. Właściciele skonfiskowanych terenów zostali określeni przez władze Izraela mianem „nieobecnych”, a same grunty uznane za „ nieruchomości, których opiekunowie są nieobecni”

Serca nasze wypełnia smutek i ból, kiedy patrzymy na to, co się stało z naszym miastem i próbujemy wyobrazić sobie narodziny naszego Pana Jezusa Chrystusa w dniu dzisiejszym.

Józef i Maryja, przybywając do Betlejem lub odlatując do Egiptu byliby dziś zatrzymani i przeszukani,. Trzej Królowie uciekli by widząc ogromny betonowy mur. Pasterze nie byliby w stanie paść swoich owiec, a ich ziemia zostałaby skonfiskowana.

Mimo wszystko serca mieszkańców Betlejem po raz kolejny zostały napełnione nadzieją zbliżającego się Bożego Narodzenia, nadzieją, która pochodzi od Zbawiciela urodzonego w sercu miasta. Przynosi on do ludzi przesłanie miłości, pokoju i nadziei.

W tym sezonie, nadzieja świeci w naszych sercach; wypływa z naszej wiary z mocą dziecka leżącego w żłobie dążąc do zaprowadzenia sprawiedliwości w Ziemi Świętej.

To właśnie z tego czerpiemy nasz motyw na Boże Narodzenie 2011 roku: Palestyna Obchodzi Nadzieję. W tym roku zbliżamy się do narodzin niepodległego państwa palestyńskiego za sprawą śmiałych kroków naprzód.

Nigdzie postęp ten nie był bardziej widoczny niż podczas starań Palestyny, aby stać się pełnym członkiem UNESCO – jest to wyraźny dowód pokazujący wartość naszej kultury oraz historię i cywilizację naszego kraju.

Narodziny Jezusa Chrystusa odegrały zasadniczą rolę w ukształtowaniu naszego człowieczeństwa, uszlachetnianiu naszej historii i znoszeniu niesprawiedliwości i prześladowań w naszym codziennym życiu.

Mamy nadzieję, że pewnego dnia okupacja i blokada zniknie, a Palestyńczykom zostanie przyznane własne państwo, należne prawa i pokój.

Miejmy nadzieję, że rok 2012 będzie rokiem pomyślności i pokoju – dla Ziemi Świętej i całego świata.”

Victor Batarseh – Burmistrz Betlejem – 15 grudnia 2011

tłum Dominik Mierzejewski

Podczas gdy nowe ograniczenia swobody poruszania się przynoszą falę aktów przemocy ze strony osadników izraelskich i żołnierzy – hebrońska szkoła Qurduba po raz kolejny stała się celem represji izraelskich sił okupacyjnych.
Założona w 1984 roku szkoła Qurduba położona jest na wzgórzu w centrum Hebronu i otoczona przez pięć izraelskich osiedli. Aby dostać się do szkoły, uczniowie w wieku od 6 do 13 lat – oraz ich nauczycielki – muszą każdego ranka pokonywać labirynt przejść i niebezpiecznych ulic zamieszkałych przez osadników.

Wiele aspektów okupacji przejawiających się w codziennym życiu Palestyńczyków mieszkających w Hebronie takich jak godzina policyjna (związana z całodobowym  i trwającym przez wiele dni zakazem wychodzenia z domu), punkty kontrolne (checkpointy), konfiskata ziemi, wyburzenia domów, ataki ze strony osadników i wojska, przybrało na sile po tym jak w lutym 1994 roku ekstremistyczny izraelski osadnik Baruch Goldstein z pobliskiego osiedla Kiriat Arba,  zastrzelił 24 muzułmańskich wiernych w Meczecie Abrahama w centrum Hebronu.

Po tych wydarzeniach meczet został podzielony na dwie części, stając się w połowie meczetem, a w połowie synagogą. W 1997 roku obszar wokół miejsc kultu religijnego zamieszkały przez osadników został wydzielony przez Izrael jako obszar H2, będący pod izraelską kontrolą wojskową, podczas gdy reszta Hebronu została oznaczona jako obszar H1, administrowany przez władze Autonomii Palestyńskiej.

W 2005 r. nauczyciele ze szkoły Qudruba, którzy musieli codziennie w drodze do szkoły przekraczać checkpoint by przejść z części Starego Miasta znajdującej się na obszarze H1 do kontrolowanego przez Izrael obszaru H2, w drodze demonstracji pokojowych wywalczyli sobie prawo do tego by nie przechodzić codziennie przez wykrywacz metalu i by nie sprawdzano ich toreb na punkcie kontrolnym. Zamiast tego, mogli korzystać z bocznej bramki przy punkcie kontrolnym.

We wtorek, 11 października, armia odwołała to prawo bez wyraźnego powodu. “Dzięki tej specjalnej bramce tylko dla nauczycieli mogliśmy łatwo dotrzeć do szkoły”, powiedziała dyrektorka szkoły Ibtesam al-Jondy portalowi Electronic Intifada. Droga od punktu kontrolnego do szkoły zajmowała zaledwie pięć minut. Teraz nam tego odmawiają bez żadnego powodu. Wszyscy nauczyciele odmówili wykonania polecenia, bo to nasze prawo [do przejścia]. ”

W odpowiedzi na tę niesprawiedliwość nauczyciele odmówili poddania się kontroli i zamanifestowali swój sprzeciw wraz z ponad setką swoich uczniów, którzy opuścili klasy, by dołączyć do nauczycieli na punkcie kontrolnym. W szokującym pokazie brutalności izraelscy żołnierze spowodowali obrażenia u dziewięciorga dzieci, które trafiły do szpitala.

Jedenastoletni Yazan Sharbati, który został ranny, powiedział Międzynarodowemu Ruchowi Solidarności: “wojsko kazało nam wrócić do szkoły, a my powiedzieliśmy im, że bez nauczycieli nie ma szkoły… Bardzo się bałem, że coś złego się wydarzy. Żołnierz pchnął mnie bardzo mocno”  (“Hebron school demonstrates for third day: “Without teachers there is no school,” 13 października 2011).

Brutalne zachowanie wojska 11 października br. w czasie protestu na punkcie kontrolnym oburzyło społeczność Hebronu i zainicjowało falę wsparcia w mieście aż nadto przyzwyczajonym do pogwałcenia prawa do swobodnego przemieszczania się. W ciągu kolejnych dwóch dni członkowie społeczności lokalnej i przedstawiciele biura gubernatora Hebronu, wraz z Dyrektorem ds. Edukacji Urzędu Miasta w Hebronie, stali solidarnie przed punktem kontrolnym z uczniami i nauczycielami szkoły Qurduba, których zajęcia lekcyjne w tym dniu odbywały się przed punktem kontrolnym. W trzecim dniu demonstracji żołnierze użyli LRAD, urządzenia dźwiękowego dalekiego zasięgu, o przydomku “krzyk” oraz gazu łzawiącego, by zmusić tłum do rozejścia się. Jeden nauczyciel został aresztowany, a pięciu studentów i demonstrantów zostało rannych.

Uczniowie, nauczyciele oraz demonstranci wracali na Checkpoint 56 codziennie rano przez dwa tygodnie. “W tym czasie,” powiedziała al-Jondy “wielu decydentów próbowało nam pomóc, ale dostawaliśmy jedynie obietnice, nigdy rozwiązania dla naszego problemu.” Jak doniosła palestyńska agencja informacyjna Wafa (“Settlers, soldiers continue attacks on Hebron schools,” 20 października 2011) chociaż osadnicy izraelscy nie brali udziału w tych wydarzeniach protesty stały się dla nich pretekstem do licznych ataków.
“Osadnicy ostrzegali, że zajmą pustą szkołę i nie dopuszczą nas do niej.”, powiedziała al-Jondy. By ocalić szkołę, będącą dla osadników cennym kąskiem ze względu na jej strategiczne położenie na wzgórzu, nauczyciele mieszkający wewnątrz strefy H2, którzy nie muszą przekraczać punktu kontrolnego w drodze do pracy, otwierali szkołę, podczas gdy pozostałych 13 nauczycieli protestowało codzienne przed punktem kontrolnym.

W końcu, gdy wszystkie próby porozumienia z władzami zawiodły, nauczyciele zaczęli korzystać ze znacznie dłuższej, alternatywnej drogi do szkoły, pozwalającej ominąć punkt kontrolny. “Za wyjątkiem żołnierzy izraelskich,” ubolewa al-Jondy, “nikt nie ma tu żadnej władzy. Minister Edukacji rozmawiał z dowódcą, ale nie udało mu się rozwiązać problemu. Armia izraelska twierdzi, że zamknęła punkt kontrolny ze względów bezpieczeństwa. Ale codziennie przez pięć lat ci sami nauczyciele przechodzili przez punkt kontrolny. Mają ich nazwiska i numery dokumentów tożsamości. Są na liście. Nie są zagrożeniem dla bezpieczeństwa.”

Uczniom i nauczycielom ze szkoły Qurduba nieobce są trudy okupacji. Szkoła znajduje się na szczycie wzgórza w centrum Hebronu, w bliskim sąsiedztwie osiedli żydowskich Beit Hadassah, Tel Rumeida i Admot Yishai, z których każde składa się z kilku budynków i kilku rodzin osadników. Po przeciwnej stronie ulicy, gdzie znajduje się szkoła, na drzwiach namalowane jest graffiti “Arabowie do gazu! JDL [Żydowska Liga Obrony].”

Budynek i jego mieszkańcy są stale fizycznie lub psychicznie atakowani przez osadników i żołnierzy. “W 1980 roku mieliśmy około 450 uczniów.” powiedziała al-Jondy. “Ze względu na okupację, osadników i złą sytuację liczba ta zaczęła spadać. W tym roku mamy jest ich tylko 149”

Defence for Children International-Palestine Section (DCI-PS)  organizacja praw dziecka stwierdziła w raporcie z 2008 r. na temat sytuacji w Hebronie, że tereny wokół szkoły oraz osiedla “często stają się sceną gwałtownych starć” między młodymi osadnikami izraelskimi a palestyńskimi dziećmi w wieku szkolnym. “Dzieci osadników notorycznie ustnie nękają, gonią i rzucają kamieniami w palestyńskich uczniów pod czujnym okiem żołnierzy izraelskich. Ich rodzice i inni dorośli osadnicy angażują się w podobne zachowania, zastawiając samochodami schody prowadzące do szkoły lub wypuszczając psy, które gonią i terroryzują małe dzieci”

Hebron znajduje się pod okupacją od 1969 roku, kiedy pierwszym religijnym osadnikom, którzy zabarykadowali się w pokoju hotelowym i odmówili jego opuszczenia, przekazano pobliskie osiedle Kiryat Arba. Dziesięć lat później, sytuacja powtórzyła się w opuszczonym szpitalu, tym razem Izrael pozwolił dzikim lokatorom na osiedlenie się w centrum Hebronu.

Obecnie w Hebronie przebywa co najmniej 500 osadników i 2000 żołnierzy, którzy zamknęli ulicę Shuhada, ekonomiczne centrum zarówno Hebronu jak i całej południowej części Zachodniego Brzegu. Stopniowe przejmowanie ulicy Shuhada, które rozpoczęło się w 1980 r. i osiągnęło punkt kulminacyjny po drugiej intifadzie, przekształciło niegdyś tętniące życiem centrum w zupełnie wymarłą strefę i spowodowało opuszczenie ponad 1000 mieszkań i ponad 1800 sklepów, które teraz – w wyniku okrutnego i ironicznego zakrętu historii – są pokryte graffiti z tą samą gwiazdą Dawida, którą kiedyś w Niemczech w latach 30-tych oznakowywano żydowskie witryny sklepowe.

“Czasami uczniowie bardzo się spóźniają.” mówi al-Jondy. “Kiedy pytam dlaczego się spóźnili, odpowiadają: Ostatniej nocy nie spałem, bo osadnicy rzucali w mój dom pustymi butelkami i kamieniami. Więc przychodzą zaspani i zmęczeni, i nie mogą skoncentrować się na żadnym temacie przez to, co wydarzyło się w nocy. Domy większości uczniów znajdują się blisko domów osadników, a więc są bardzo narażone na przemoc .. czasami jako dyrektorka przychodzę do szkoły wcześniej, osadnicy szczują wtedy na mnie psy, przed którymi muszę uciekać.”

W raporcie DCI-PS przytoczono fragment zeznania Raghad Hashim Junis al-Azza, dziesięcioletniej uczennicy szkoły Qurtuba:

“Mniej więcej rok temu szłam do szkoły z moją koleżanką z klasy Ruwandą, która mieszka na ulicy Shuhada. Byłam z moim kuzynem, Ahmadem i córką sąsiadów, Abrar. Na drodze natknęliśmy się na grupę około 10 osadników. Byli w tym samym wieku co ja, z wyjątkiem dwóch dziewcząt, które miały około 18 lat. Dwie (starsze) dziewczęta zaatakowały i uderzyły mnie. Powiedziały chłopcom, aby utworzyli krąg wokół mnie i mnie pobili. Mój kuzyn i córka sąsiadów pobiegli do punktu kontrolnego, aby poinformować żołnierza [izraelskiego]. Kiedy żołnierz podszedł do nas, osadnicy uciekli. Zapytał mnie, co się stało. Powiedziałem mu wszystko, ale nic nie odpowiedział.”

Osadnicy często atakują też sam budynek szkolny. Można przytoczyć jeden z licznych przykładów, kiedy to w listopadzie 2007 r. agencja informacyjna Ma’an News doniosła, że “prawicowi izraelscy osadnicy wdarli się na dziedziniec szkoły Qurduba … próbowali podpalić budynek … próbowali wyrwać drzwi od budynku i udało się im zniszczyć ściany, depcząc kwiaty i blokując za pomocą skał drogę do szkoły  … grupa dzieci, uzbrojona w siekiery, usiłowała zerwać wodociągi zaopatrujące szkołę. Byli zachęcani przez swojego nauczyciela.” (“Israeli settlers attack girls’ school in Hebron,” 26 listopada 2007 r.).

Poprzednia dyrektorka szkoły Qurduba, Reem al-Shareef, w 2008 r. zmieniła czas rozpoczęcia zajęć z 8:00 na 7:30 tak by uczniowie Palestyńscy i dzieci osadników uczące się w pobliskiej jesziwie nie spotykały się w drodze do szkoły i tym samym zapobiec aktom przemocy. Teraz, kiedy nauczyciele muszą pokonać dużo dłuższą 45-minutową trasę, omijając Checkpoint 56, wielu z nich przychodzi do szkoły późno. Z tego powodu zajęcia rozpoczynają się później niż o 07:30, w wyniku czego nauczyciele i studenci po raz kolejny narażeni są na poranne ataki osadników.

“Bardzo trudno jest prowadzić edukację w strefie H2″, wyjaśnia Mohammed Abuthereim, Dyrektor ds. Edukacji w Urzędzie Miasta w Hebronie.  ”Okupacja ma wpływ na zdrowie psychiczne [dzieci]. Jak mają zdobyć wykształcenie, jak nauczyć się czytać, gdy są atakowane przez osadników w drodze do szkoły? To samo tyczy się nauczycieli, uczniowie powinni uczyć się w bezpiecznych warunkach, a nie martwić o takie rzeczy.”

Teraz, gdy szkoła została ponownie otwarta, uczniowie i nauczyciele niemal codziennie są witani atakami osadników. “W październiku złożyłam skargę do izraelskiej policji stacjonującej w [pobliskim osiedlu] Kiryat Arba, a oni obiecali, że w przyszłości będą powstrzymywać osadników, ponieważ nie mają oni prawa robić takich rzeczy”, powiedziała al –Jondy portalowi Electronic Intifada. “Do tej pory jednak, policja nie zrobiła dla nas nic. 7 listopada o dziewiątej rano zadzwonił do mnie woźny, mówiąc, że wokół szkoły pojawili się osadnicy i rzucają pustymi butelkami i dużymi kamieniami w stronę szkoły i ogrodu. Zadzwoniłam więc natychmiast na policję, która w końcu przyjechała, ale nie zrobiła nic w tej sprawie.”

Obecnie szkoła Qurduba stara się wywrzeć nacisk na urząd miasta w Hebronie, a także na organizacje takie jak Temporary International Presence in Hebron, by domagały się od wojska izraelskiego złagodzenia drakońskich ograniczeń swobody poruszania się nie tylko w stosunku do nauczycieli, ale również wszystkich mieszkańców Hebronu. Pomimo okupacji, wytrwałość, upór i nadzieja pozostają siłą napędową, która pozwala na codzienne prowadzenie zajęć w szkole Qurduba.

Badia Dwaik, mieszkaniec Hebronu i zastępca koordynatora lokalnej grupy oddolnej Młodzież Przeciwko Osadnictwu, powiedział portalowi Electronic Intifada, że ​​uczniowie i nauczyciele ze szkoły Qurduba rozpoczęli pokojowe protesty przeciwko nowej polityce blokowania ruchu przez izraelskie władze.

“Przez te wszystkie lata walczyliśmy o wolność edukacji i prawo do nauki, z którego mogą korzystać wszystkie inne dzieci na świecie, i trwa to do dziś,” powiedział. “Nie poddamy się.”

tłum. Dominik Mierzejewski

źródło:  Electronic Intifada

Edward W. Said

Mur w Palestynie to nie tylko Mur Separacyjny, jakim Izrael oddziela się od okupowanych przez siebie arabskich terenów. Mur, który rozdziela także Jerozolimę Wschodnią od reszty Zachodniego Brzegu, Palestyńczyków mieszkających na terenach Autonomii i Strefy Gazy od siebie nawzajem i pobratymców, mieszkających w miastach znajdujących się na terenie Izraela, jak Nazaret, czy Hajfa. Mur to także liczne punkty kontrolne i zapory na drogach, utrudniające lub uniemożliwiające poruszanie się po terenie Palestyńskiej Autonomii. To także mur mentalny, wielorakie blokady wewnętrzne narosłe w samych Palestyńczykach, lęk przed podróżami, sprawiający, że miejscowa ludność niechętnie się przemieszcza. Niechętnie wykracza poza znajomą strefę dzielnicy, miasta, wioski, czy obozu uchodźców.  Palestyna poszatkowana została na porozrzucane pomiędzy barierami wyspy. Wyspy te rzadko kontaktują się ze sobą, zwiększając dystans i niewiedzę o sobie nawzajem. Każda z wysp zaczyna mieć swoją własną historię, swoją własną, zamkniętą społeczność w całym palestyńskim archipelagu.

Na spotkaniu pragniemy zaprezentować to rozczłonkowanie Palestyny. Każdy z prezentowanych filmów odkrywa kolejną palestyńską enklawę:

„RCDF-Documentary“ prod. Sareyyet Ramallah Troupe (Palestyna), 2011, prezentuje ideę międzynarodowego festiwalu tańca współczesnego w Ramallah. (5 min).

„Nasze słowa są ze szklanych kamyków“, 2010, stworzony został przez nastoletnich uczestników projektu Sumer Media Academy prowadzonego przez Spafford Children’s Centre w Jerozolimie Wschodniej i Fundację Together Polska. Porusza trudną kwestię możliwości zakończenia konfliktu pomiędzy Palestyńczykami a Izraelczykami. (6 min).

„Dokumenty B’Tselem“, 2011, to krótkie, amatorskie ujęcia codziennego życia dokonane przez Palestyńczyków z Gazy, Wschodniej Jerozolimy i Hebronu w ramach projektu dystrybucji kamer do archiwizacji zdarzeń w najbardziej newralgicznych miejscach Palestyny (10 min).

„Susya“ reż. Yoav Gross, Dani Rosenberg, (Izrael), 2011, opowiada o starym człowieku z Susya, w Południowym Hebronie, który wraz z synem wybiera się do swej rodzimej wioski, obecnie izraelskiego stanowiska archeologicznego udostępnionego zwiedzającym z ruinami starożytnej synagogi, z której  cała ludność została niegdyś wypędzona przez izraelską armię. (15 min).

„Należę do tej ziemi“ reż. Jarosław Giermaziak i Tymon Wyciszkiewicz, 2010  Dokument-narracja, opowiadająca o beduińskim pasterzu z Południowego Hebronu, który w warunkach ciągłego wypierania jego wioski Umm Al-Kher przez izraelską osadę Karmel oraz niezrozumienia ze strony własnej społeczności, stara się realizować swe artystyczne zamierzenia. (24 min).

„Ziemia porwana przez mity“ Kefah Fanni, 2011, jest klipem muzycznym, który w formie kolażu zdjęć przedstawia ideę Ruchomego Centrum Kultury w regionie Massafer Yatta w Południowym Hebronie, łączącego miejscowych pasterzy z artystami i aktywistami z Ramallah i Tulkarem (15 min).

Zaprezentowana zostanie także wystawa „Użyteczność symboli“ przegląd palestyńskiego i izraelskiego plakatu politycznego, ich wzajemnego wykorzystywania się i ścierania.

Spotkanie zorganizowane zostało w ramach projektu „Ruchome Centrum Kultury“, prowadzonego przez Stowarzyszenie NOMADA i Fundację PCPM przy bliskiej współpracy z palestyńską organizacją DAR QANDEEL, współfinansowanego w ramach programu polskiej współpracy rozwojowej Ministerstwa Spraw Zagranicznych RP w 2011 r. oraz palestyńską A.M. Qattan Foundation.

Więcej o projekcie na stronach:

www.masaferyattacenter-pl.tumblr.com (wersja polska)

www.masaferyattacennter.tumblr.com (wersja angielska)

fb: Masafer Yatta Center

Filmy „„Nasze słowa są ze szklanych kamyków” i „Należę do tej ziemi“ współfinansowane były także w ramach programu Polska Pomoc.

Po prezentacji poprowadzona zostanie dyskusja przez członków Nomady i PCPM, Tomka i Agatę, prowadzących na miejscu projekt „Ruchomego Centrum Kultury“ na temat społeczno-kulturowego rozczłonkowania Palestyny.

Wśród uczestników rozprowadzane będą darmowe płytki CD ze wszystkimi prezentowanymi filmami, oraz krótką broszurką opowiadająca o Ruchomym Centrum Kultury.

Spotkania odbędą się w pięciu miastach:

3 grudnia w klubie Dobra Karma w Katowicach przy ulicy Św. Jacka, godz. 18:00

4 grudnia w Kinie 18 w Krakowie przy ulicy Floriańskiej   godz. 18.00

8 grudnia w Kinie KC w Warszawie przy ulicy Nowy Świat   godz. 20.00

9 grudnia w klubo-księgarni Głośna w Poznaniu przy ulicy Święty Marcin, godz. 18:00

12 grudnia w klubo-księgarni Falanster we Wrocławiu., godz. 18:00

Serdecznie zapraszamy