” To w Betlejem wszystko się zaczęło. Z tego miejsca Boże Narodzenie objawiło się ludzkości; orędzie radości, miłości i pokoju.

I oto jesteśmy dziś, po ponad dwóch tysiącach lat, ożywiając  tą wieczną pamięć w wierze i miłości, szczęśliwie dopingując i śpiewając pieśni radości i triumfu.

“Chwała na wysokości Bogu, a na ziemi pokój ludziom dobrej woli”. Ten werset rozprzestrzenia radość w naszych sercach i udowadnia nam, że nic nie jest niemożliwe dla Boga, nawet zaprowadzenie pokoju.

Palestyńczycy zawsze cierpieli z powodu okupacji i ucisku, i nadal naruszane są ich prawa. Żyjemy w mieście otoczonym murem, w którego cieniu ukrywa się fakt , że mieszkańcy Betlejem nie mogą swobodnie poruszać się po swojej własnej ziemi.

W tym roku izraelskie władze okupacyjne zagarnęły ponad 70 tysięcy gruntów  rolnych należących do Betlejem. Właściciele skonfiskowanych terenów zostali określeni przez władze Izraela mianem „nieobecnych”, a same grunty uznane za „ nieruchomości, których opiekunowie są nieobecni”

Serca nasze wypełnia smutek i ból, kiedy patrzymy na to, co się stało z naszym miastem i próbujemy wyobrazić sobie narodziny naszego Pana Jezusa Chrystusa w dniu dzisiejszym.

Józef i Maryja, przybywając do Betlejem lub odlatując do Egiptu byliby dziś zatrzymani i przeszukani,. Trzej Królowie uciekli by widząc ogromny betonowy mur. Pasterze nie byliby w stanie paść swoich owiec, a ich ziemia zostałaby skonfiskowana.

Mimo wszystko serca mieszkańców Betlejem po raz kolejny zostały napełnione nadzieją zbliżającego się Bożego Narodzenia, nadzieją, która pochodzi od Zbawiciela urodzonego w sercu miasta. Przynosi on do ludzi przesłanie miłości, pokoju i nadziei.

W tym sezonie, nadzieja świeci w naszych sercach; wypływa z naszej wiary z mocą dziecka leżącego w żłobie dążąc do zaprowadzenia sprawiedliwości w Ziemi Świętej.

To właśnie z tego czerpiemy nasz motyw na Boże Narodzenie 2011 roku: Palestyna Obchodzi Nadzieję. W tym roku zbliżamy się do narodzin niepodległego państwa palestyńskiego za sprawą śmiałych kroków naprzód.

Nigdzie postęp ten nie był bardziej widoczny niż podczas starań Palestyny, aby stać się pełnym członkiem UNESCO – jest to wyraźny dowód pokazujący wartość naszej kultury oraz historię i cywilizację naszego kraju.

Narodziny Jezusa Chrystusa odegrały zasadniczą rolę w ukształtowaniu naszego człowieczeństwa, uszlachetnianiu naszej historii i znoszeniu niesprawiedliwości i prześladowań w naszym codziennym życiu.

Mamy nadzieję, że pewnego dnia okupacja i blokada zniknie, a Palestyńczykom zostanie przyznane własne państwo, należne prawa i pokój.

Miejmy nadzieję, że rok 2012 będzie rokiem pomyślności i pokoju – dla Ziemi Świętej i całego świata.”

Victor Batarseh – Burmistrz Betlejem – 15 grudnia 2011

tłum Dominik Mierzejewski

Tak było 16 września - podczas odbywającej się cotygodniowej demonstracji przeciwko murowi w wiosce Nabi Saleh. Żołnierze izraelscy strzelali gazem łzawiącym w stronę demonstrantów. Po opuszczeniu wioski przez protestujących, żołnierze IDF aresztowali mieszkańców wioski Bil`in Ashrafa Abu Rahmaha oraz Mohameta Khatiba, który został później przez nich pobity.

Przez resztę dnia i po zmroku shabab (młodzi chłopcy) rzucali kamieniami w buldożer izraelski, który miał na celu zniszczenie blokady ustawionej na drodze do Nabi Saleh. Celem blokady jest ochrona wioski palestyńskiej przez najazdem żołnierzy izraelskich.

Protesty objęły również okoliczne miejscowości, gdzie żołnierze  IDF strzelali do mieszkańców “gumowymi kulami”. Pociski te, to de facto duże, stalowe kulki otoczone cienką warstwą tworzywa sztucznego – które  mogą spowodować trwale uszkodzenie lub śmierć.

Nabi Saleh jest wioską znajdującą się 12 kilometrów od Jerozolimy, liczącą 668 mieszkańców. Większość wioski została oznaczona jako Strefa C, co stanowi 60% terytorium Zachodniego Brzegu będącego pod pełną wojskową kontrolą Izraela. Izraelskie osiedle Halamish, założone w 1977 r., znajduje się tuż obok. Wokół wioski władze Izraela budują mur, który odcina mieszkańców od ujęć wodnych, pól uprawnych i sadów.

Z powodu izraelskich ograniczeń nałożonych na miejskiego dostawcę, dostawy wodociągowe są nieregularne i czasem wioska nie otrzymuje wystarczającej ilości wody. Wcześniej wioska korzystała z kilku pobliskich źródeł, co pozwalało jej mieszkańcom na uzupełnianie ograniczonych dostaw wody. Jednak armia izraelska oraz żyjący w pobliżu izraelscy osadnicy często uniemożliwiają mieszkańcom Nabi Saleh korzystanie z tych zasobów.

Click here to view the embedded video.

Ibrahim Srour, mieszkaniec Nil’in, został uwięziony przez Izrael na prawie dwa lata za udział w lokalnych protestach. Zostanie wypuszczony z więzienia 2 października, jeżeli uda się na czas uzbierać nałożoną przez sędziego trybunału wojskowego ogromna grzywnę w wysokości 12 000 nowych szekli izraelskich (3 250 dolarów  = około 11 000 złotych).

Ibrahim Srour, lat 20, został aresztowany 7 stycznia 2010 roku podczas nocnego ataku na jego wioskę Ni’ilin. Żołnierze, którzy trzymając go na muszce wyciągnęli go z łóżka zostali wysłani, aby aresztować go za udział w demonstracjach przeciwko budowie Muru i kradzieży 30% należącej do Ni’ilin ziemi. W tych protestach przez izraelską armię zabitych zostało pięciu nieuzbrojonych demonstrantów, w tym dziesięcioletni chłopiec.

Przed swoim aresztowaniem Ibrahim był głównym żywicielem biednej rodziny, opiekującej się chorym ojcem. W oparciu o błahe dowody został skazany przez trybunał wojskowy na dwadzieścia miesięcy więzienia oraz grzywnę w wysokości 11 000 złotych. Rodzina Ibrahima nie jest w stanie uiścić tej grzywny. Proszę o pomoc w zebraniu pieniędzy, które zapewnią jego uwolnienie.

Ibrahim został aresztowany i skazany w oparciu o zeznania uzyskane od upośledzonego umysłowo młodego człowieka z wioski. Te wymuszone zeznania zostały wykorzystane nie tylko przeciwko Ibrahimowi, ale także wielu innym demonstrantom z Ni’ilin. Zarówno same zeznania, jak i osoba, która je złożyła, były tak mało wiarygodne, że nawet sędzia trybunału wojskowego był zmuszony je zdyskwalifikować i uniewinnić oskarżonego w innej sprawie.

Praktyka wywierania presji na słabe jednostki w celu skłonienia ich do składania obciążających zeznań, aby w ten sposób uwięzić demonstrantów i organizatorów protestów jest często stosowana przez izraelską armię – tak jak w przypadku Nabi Salaha, kiedy wymuszone podczas bezprawnego przesłuchania zeznania czternastoletniego chłopca doprowadziły do aresztowania ponad dwudziestu osób.

Kliknij proszę tutaj, aby przekazać darowiznę, która pomoże nam w końcu uwolnić Ibrahima z więzienia i walczyć z izraelskimi represjami.

Pozdrowienia,

Mohammed Khatib

Kliknij tutaj, żeby pomóc uwolnić Ibrahima Sroura

Wioska Ni’ilin została ciężko doświadczona przez izraelskie dążenia do stłumienia nieuzbrojonych protestów przeciwko budowie Muru.

Od maja 2008 roku, kiedy we wiosce rozpoczęły się demonstracje przeciwko Murowi, setki osób zostało rannych, a kolejne setki zaaresztowano. Pięciu demonstrantów, włączając w to dziesięcioletniego chłopca, zginęło od izraelskich kul. Inne środki represji objęły cofnięcie pozwoleń na pracę i długotrwałe blokady wjazdów do wioski.

Mur w Ni’ilin, już ukończony, oddziela od wioski około jednej trzeciej należącej do niej ziemi. Pomimo represji, demonstracje w Ni’ilin I wielu innych palestyńskich wioskach trwają wobec postępującej kradzieży ziemi.

tłum. Zuzanna Gillner

Afryka Południowa, rok 1948

Po wygraniu wyborów, Partia Narodowa przekształciła politykę segregacji rasowej wprowadzoną za czasów holenderskich i brytyjskich rządów kolonialnych w coś o wiele bardziej wyrafinowanego i machiavellicznego. Rząd podzielił mieszkańców kraju na trzy oddzielne rasy: białych, kolorowych i czarnych. Każda rasa miała swoje prawa i ograniczenia. Biała mniejszość kontrolowała znacznie większą czarną większość.

Ten system dominacji i separacji stał się powszechnie znany jako „apartheid”.

W wyniku połączenia walki zbrojnej, pokojowego oporu, presji międzynarodowej oraz bojkotu, system ten upadł ostatecznie w 1990 r. (kiedy zniesiono zakaz funkcjonowania Afrykańskiego Kongresu Narodowego i innych partii politycznych), a w 1994 r. po miażdżącym zwycięstwie jakie odniósł Afrykański Kongres Narodowy w wyborach powszechnych, Nelson Mandela został prezydentem kraju.

Na początku lat 70. wiele krajów, które potępiało zbrodnię apartheidu, uznało, że nadszedł czas aby sięgnąć po środki prawne w celu wywarcia jeszcze większego nacisku na rząd Republiki Południowej Afryki. W 1973 r. Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych (ZO ONZ) ratyfikowało Międzynarodową Konwencję o Zwalczaniu i Karaniu Zbrodni Apartheidu

Definiuje ona zbrodnię apartheidu jako „nieludzkie czyny popełnione w celu ustanowienia i utrzymania dominacji jednej grupy rasowej nad jakąkolwiek inną grupą rasową i systematycznego jej uciskania”.

W 2002 r. Statut Rzymski Międzynarodowego Trybunału Karnego, określił zbrodnię apartheidu, jako nieludzkie czyny o charakterze podobnym do innych zbrodni przeciwko ludzkości „popełnione w ramach zinstytucjonalizowanego ustroju ukierunkowanego na systematyczny ucisk oraz przewagę jednej grupy rasowej nad jakąkolwiek inną grupą rasową (lub grupami) oraz dokonane w zamiarze utrzymania tego ustroju.”

Obie definicje zwracają uwagę na coś bardzo ważnego. Zbrodnia apartheidu jest zbrodnią przeciwko ludzkości wykraczającą daleko poza terytorium RPA. Każde państwo prowadzące politykę dyskryminacji i segregacji rasowej może być uznane za winne zbrodni apartheidu.

Palestyna (pod mandatem brytyjskim), maj 1948.

14 maja 1948 r. po szybkim wycofaniu się wojsk brytyjskich z Palestyny – David Ben Gurion, szef Światowej Organizacji Syjonistycznej i prezes Agencji Żydowskiej w Palestynie, ogłosił narodziny państwa Izrael. Zamiast konstytucji przyjęto ustawy określające Izrael jako „państwo żydowskie i demokratyczne”.

W 1967 r., po wydarzeniach określanych przez Izraelczyków mianem „wojny sześciodniowej”, a przez Palestyńczyków jako „An-Naksah”, Izrael zaanektował Jerozolimę i okupował Zachodni Brzegu oraz Strefę Gazy (znane dzisiaj jako Palestyńskie Terytoria Okupowane – OPT). Od tego momentu umysły establishmentu izraelskiego nurtuje zasadnicza kwestia, a mianowicie jak zachować „żydowski” charakter państwa, kiedy 20% jego obywateli stanowią Palestyńczycy, a pozostałe 4 miliony Palestyńczyków znajduje się pod okupacją. Co się stanie jeśli Palestyńczycy rzeczywiście staną się większością w Ziemi Świętej?

Dla władz Izraela scenariusz taki był bardzo niebezpieczny, zaczęto więc prowadzić politykę, mającą zapewnić dominację ludności żydowskiej nad Palestyńczykami.

Aby zmierzyć się z „zagrożeniem demograficznym” ze strony Palestyńczyków, rząd izraelski pracował bardzo ciężko nad tym, aby prawo państwa izraelskiego stało zawsze po stronie jego żydowskich mieszkańców.

W ciągu kilku minionych dekad w samym Izraelu uchwalono ponad 30 ustaw dyskryminacyjnych. Każdy izraelski rząd dążył do „judaizacji” kraju, w jak największym stopniu pozbawiając Palestyńczyków praw obywatelskich. Na Palestyńskich Terytoriach Okupowanych wprowadzono tzw. „macierz kontroli”, system, który pozbawiał Palestyńczyków najbardziej podstawowych praw. Od 1967 r. stworzono cały labirynt checkpointów, blokad drogowych, dróg tylko dla osadników. Jednocześnie Izrael rozpoczął transfer swojej ludności na Zachodni Brzeg. Ponad pół miliona Izraelczyków żyje obecnie w ogromnych koloniach na całym Zachodnim Brzegu. Kolonie te kontrolują najbardziej strategiczne punkty i zasoby naturalne, takie jak ujęcia wody itp.

W 2002 r. rozpoczęto budowę muru bezpieczeństwa o długości 710 kilometrów wrzynającego się głęboko w obszar Zachodniego Brzegu.

Afrykańczycy utożsamiają separację z apartheidem

W 2009 r. po przeprowadzeniu licznych badań, prominentne osoby z RPA oraz pracownicy akademiccy z całego świata doszli do konkluzji, że Izrael praktykuje apartheid i kolonializm na Palestyńskich Terytoriach Okupowanych. „Jeśli chodzi o kolonializm zespół stwierdził, że polityka Izraela narusza zakaz kolonializmu, który społeczność międzynarodowa uchwaliła w latach 60., w odpowiedzi na ruchy dekolonizacyjne w Afryce i Azji.”

Polityka izraelska szatkuje terytorium Zachodniego Brzegu, część jego obszaru anektując i bezpośrednio przyłączając do Izraela, co jest cechą kolonializmu. Izrael przywłaszczył ziemię i zasoby wodne na Palestyńskich Terytoriach Okupowanych, połączył gospodarkę palestyńską z gospodarką izraelską i wprowadził system dominacji nad Palestyńczykami. Przez te działania Izrael odmówił rdzennej ludności prawa do samostanowienia, a dzieląc jej ziemią i zasoby naturalne uniemożliwił suwerenność. Nieustająca aneksja terytoriów jest przejawem kolonializmu.

„Jeśli chodzi o apartheid, zespół stwierdził, że zarówno izraelskie prawo jak i wdrażana przez ten kraj polityka na Palestyńskich Terytoriach Okupowanych stanowią odzwierciedlenie definicji apartheidu zawartej w Międzynarodowej Konwencji o Zwalczaniu i Karaniu Zbrodni Apartheidu. Prawo izraelskie uprzywilejowuje osadników żydowskich i dyskryminuje Palestyńczyków na tym samym terytorium dokonując rozróżnienia na bazie na ich tożsamości, które w tym przypadku działają jako „tożsamości rasowe”, w znaczeniu określonym przez prawo międzynarodowe.

Praktyki stosowane przez Izrael spełniają 5 z 6 kryteriów „nieludzkiego traktowania” wymienionych w Konwencji.

Izraelska polityka apartheidu jest silnie naznaczona polityką demarkacji obszarów geograficznych położonych na Zachodnim Brzegu, do których dostęp Palestyńczyków jest ograniczony i których nie mogą oni opuścić bez zezwolenia.

System ten jest bardzo podobny do polityki apartheidu w RPA, w którym miejsce pobytu czarnych mieszkańców RPA ograniczało się do miejsc wskazanych dla nich przez rząd, podczas gdy biali obywatele RPA cieszyli się swobodą przemieszczania się i pełnymi prawami na pozostałym obszarze.

W listopadzie br., grupa ekspertów, prawników, nauczycieli akademickich, świadków oraz wielu innych osobistości spotka się w Cape Town w Republice Południowej Afryki na 3. sesji Russel Tribunal on Palestine (Trybunału Russela w sprawie Palestyny).

Celem tej grupy jest znalezienie odpowiedzi na pytanie w jaki sposób polityka apartheidu stosowana jest wobec Palestyńczyków jako całości oraz przeanalizowanie dostępnych środków prawnych, których można użyć, aby przeciwstawiać się tej sytuacji na arenie międzynarodowej.

Komisja sędziowska (złożona z weteranów walki z apartheidem w RPA takich jak Ronnie Kasrils i Yasmin Sooka oraz takich osób jak brytyjski barrista Michael Mansfield, amerykańska aktywistka Cynthia McKinney, autorka amerykańska Alice Walker, laureatka Nagrody Nobla Mairead Maguire, sędzia hiszpański Martin Pallin, francuska prawniczka Gisele Halimi oraz były Minister Kultury Mali Aminata Traore) której przewodzić będą arcybiskup Desmond Tutu i Stephane Hessel wysłucha zeznań ekspertów prawnych oraz świadków (włącznie z Winnie Mandelą, Johnem Dugardem, Raji Surani i Leą Tsemel) z całego świata i skupi się na szczegółowej analizie polityki Izraela wobec Palestyńczyków.

Po wysłuchaniu ekspertów, świadków jak i przedstawicieli władz Izraela (którzy również zostali zaproszeni do wzięcia udziału w tej sesji) skład sędziowski rozważy i wyda ostateczną opinię.

Co się stanie jeśli jury uzna że polityka władz Izraela w stosunku do ludności Palestyńskiej spełnia znamiona zbrodni apartheidu zawartej w Konwencji z 1976 r. i Statucie Rzymskim z 2002 r.?

Istnieje obowiązek ścigania sprawców zbrodni zgodnie z jurysdykcją Konwencji z 1976 r. i na podstawie ogólnego prawa międzynarodowego. Państwa (osoby trzecie) mają obowiązek podjąć współpracę w celu zniesienia apartheidu. Sprawa może zostać również skierowana do Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości.

Czy państwa wypełnią swoje zobowiązania wynikające z przestrzegania prawa międzynarodowego, czy też, jak to zwykle bywa, interes polityczny wysunie się na pierwsze miejsce?

Aby wprowadzić w życie ustalenia Międzynarodowego Trybunału trzeba będzie zwrócić się do ludzi na całym świecie – do tych którzy chcą żyć w świecie opartym na równości, równych prawach dla wszystkich i sprawiedliwości.

Czy staną na wysokości zadania? Od tego zależy nasza przyszłość.

Frank Barat

Frank Barat jest aktywistą, obrońcą praw człowieka, koordynatorem Ruseel Tribunal on Palestine. Jest redaktorem książek „Gaza in crisis”, zbioru rozmów z Noamem Chomskym i Illanem Pappe oraz mającą się ukazać „Zaangażowanie międzynarodowych korporacji w izraelską okupację” z Asą Winstanley.

tłum. Aneta Jerska

źródło: Aljazeera English

Miasteczko Al Walaja położone jest pomiędzy Beit Jala i Jerozolimą, w pobliżu kolonii izraelskich Gilo i Har Gilo. Od 1967 roku mieszkańcy Al Walaja doświadczają ciągłego kurczenia się powierzchni miejscowości i anektowania terenu pod budowę i rozwój sąsiednich kolonii. W wyniku grabieży ziem i gruntów rolnych wielu rolników musiało wyjechać do pracy w Jerozolimie. Mur otacza miejscowość z trzech stron, pozostawiając tylko jedno wejście do wioski, kontrolowane przez żołnierzy izraelskich. W ten sposób większość mieszkańców wioski zostanie odcięta od możliwości dojazdu do pracy w Jerozolimie.

fot Activestills

Izrael rozpoczął już rozbiórkę 3,2 km spornego odcinka muru w pobliżu wioski, która stała się symbolem palestyńskiego oporu wobec izraelskiej blokady. Zmiana jego trasy oznacza zwycięstwo zarówno dla mieszkańców Bil’in jak i dla międzynarodowych organizacji, które wspierały ich walkę.

W piątek setki Palestyńczyków świętujących decyzję o przesunięciu muru zostało ostrzelanych przez wojsko gazem łzawiącym i gumowymi kulami, gdy demonstranci usiłowali sforsować pozostawione przez wojsko na granicy przebiegu starego muru metalowe ogrodzenie zagradzające mieszkańcom Bil’in drogę na własne plantacje oliwek.

Rozbiórkę rozpoczęto dopiero 4 lata po wyroku izraelskiego sądu najwyższego nakazującym wojsku zniszczenie spornej konstrukcji i odrzucającym argumenty armii, wg których takie a nie inne wytyczenie trasy muru było niezbędne by zapewnić bezpieczeństwo pobliskiemu osiedlu żydowskich osadników Modiin Illit, zbudowanemu na ziemi skonfiskowanej Palestyńczykom. Lata te upłynęły na bataliach prawnych i „planowaniu rozbiórki”, dopiero 22 czerwca tego roku IDF podjęło decyzję o dostosowaniu się do nakazu sądu.

Wg szefa lokalnego oddziału izraelskiej armii, pułkownika Saar Tzura, zastąpienie burzonego fragmentu muru barierą usytuowaną bliżej żydowskiego osiedla daje wojsku mniej czasu na reakcję w przypadku próby naruszenia granicy bezpieczeństwa, dodał jednak że wojsko jest przygotowane na taką ewentualność. Prace żołnierzy nad rozbiórką i stawianiem na nowo betonowej konstrukcji mają potrwać do końca tego tygodnia.

Po postawieniu muru na oprotestowywanej trasie wioska Bil’in straciła połowę swojego niewielkiego terytorium a jej mieszkańcy – dostęp do swoich pól będących często jedynym źródłem ich utrzymania. Po przesunięciu bariery do rąk palestyńskich wróci ok.55 hektarów, ponad drugie tyle zagarniętej mieszkańcom przez wojsko ziemi pozostanie jednak nadal poza ich zasięgiem.

Od czasu rozpoczęcia pokojowych protestów przeciw Murowi w 2005 r., z rąk izraelskiego wojska zginęło 7 Palestyńczyków (2 z Bil’in i 5 z pobliskiej wioski Na’alin), a setki zostało rannych.

Międzynarodowy Trybunał w Hadze uznał w 2004 r. budowę720 km muru za nielegalną i sprzeczną z prawem międzynarodowym. W Bil’in mur wcina się3 km w głąb palestyńskiego terytorium, za tzw. zieloną linię, ustanowioną w ramach rozejmu w 1949 r. jako granica dzieląca Izrael i Zachodni Brzeg, by zabezpieczać izraelskie osiedla leżące w pobliżu tej granicy, po izraelskiej stronie.

Źródła:
http://www.guardian.co.uk/world/2011/jun/26/west-bank-barrier-rerouted-bilin
http://palsolidarity.org/2011/06/19103/
http://www.haaretz.com/news/diplomacy-defense/palestinians-ram-bulldozer-into-contested-stretch-of-west-bank-fence-1.369478

Więcje o sytuacji wioski Bil’in:
http://www.bilin-village.org/english/discover-bilin/

Źródło: pl.indymedia.org

Otóż wedle Marty’ego wrogość do Izraela ma być wytworem „systematycznej propagandy antysemickiej” w krajach islamskich oraz „paranoicznej fali zbrodniczych posądzeń”. Niżej podpisani uważają, że antysemityzm istnieje i zwalczają go, podobnie jak zwalczają instrumentalizację sprawy palestyńskiej dokonywaną przez adeptów teorii „spisku żydowskiego”. Ale równie gorąco występujemy przeciw mieszaniu antysemityzmu i krytyki Izraela. Jak Marty interpretuje najnowszy sondaż BBC przeprowadzony w 28 krajach, zgodnie z którym jedynie 19% badanych pozytywnie ocenia działania Izraela? Jako opinię – zakładniczkę antysemickiej propagandy czy też uprawnioną krytykę polityki Izraela?

Marty osłabia znaczenie walki z antysemityzmem idąc – on także – drogą teorii spiskowej, jak też  stając w obronie trzech najbardziej atakowanych aspektów polityki Izraela: budowy Muru, działań wojskowych w Gazie w czasie operacji „Płynny Ołów” oraz sytuacji izraelskich Palestyńczyków.
„Nie jest prawdą jakoby bariera czy mur bezpieczeństwa był pochodną polityki dyskryminacji”. Marty beztrosko odrzuca opinie Amnesty International, Czerwonego Krzyża czy pozarządowej izraelskiej organizacji B’Tselem. Z pogardą też odnosi się do opinii  Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości (z lipca 2004 r.), który zakwalifikował budowę Muru jako „pogwałcenie prawa międzynarodowego” i nakazał Izraelowi jego „natychmiastowe zburzenie”. Zgodnie z ostatnim raportem ONZ mur bezpieczeństwa ma osiągnąć długość 709 km, podczas gdy zielona linia (czyli granica Izraela z Zachodnim Brzegiem z 1967 r.) liczy zaledwie 320 km. W niektórych miejscach mur wrzyna się na głębokość 22 km na terytorium Zachodniego Brzegu Jordanu (którego całkowita szerokość wynosi 50 km). W wyniku budowy muru Izrael de facto zagarnął 10% ziem palestyńskich, z czego 17 tys. ha to obszar, do którego palestyńscy rolnicy prawie zostali pozbawieni dostępu. W samej północnej części Zachodniego Brzegu sytuacja ta dotknęła 220 tys.  mieszkańców wsi.
Marty przyznaje, że popełniono zbrodnie wojenne w Gazie, ale jest tak, dodaje, ponieważ „wojna jest zbrodnicza”. Prawo międzynarodowe jest bardziej wymagające, gdyż potwierdza zasadę lekką ręką  odrzuconą przez Marty’ego: nie wszystko na wojnie jest dozwolone.

Otóż dowody i raporty organizacji pozarządowych potwierdzają: Izrael naruszył prawa wojny używając bomb z białym fosforem (uważanych, również przez Stany Zjednoczone, za broń chemiczną) na obszarach gęsto zaludnionych, uniemożliwiając personelowi medycznemu niesienie pomocy rannym czy używając ludzi jako żywych tarcz. Dowody zebrane przez jedną z izraelskich NGO, Breaking the Silence, są wymowne. Ponadto Izrael, w porozumieniu z Egiptem, otoczył mikroskopijną (360 km2) Strefę Gazy, uniemożliwiając cywilom ucieczkę przed potopem żelaza i ognia. Blokada jest kontynuowana przy całkowitym pogwałceniu praw wojennych, co uniemożliwia odbudowę i pogarsza warunki sanitarne.

Bezczelnością wobec tego jest opiewać człowieczeństwo armii izraelskiej by tym bardziej pogrążyć  Hamas, który jakoby „umyślnie narażał ludność cywilną chcąc za nią się chronić”. Przypomnijmy: o to samo oskarżano algierski FLN i wietnamski FNL. Wygodny argument, pozwalający zrzucić na Hamas odpowiedzialność za śmierć Izraelczyków i Palestyńczyków i zasłonić niewygodne dane opisujące skutki operacji „Płynny Ołów”: ponad  1 400 śmiertelnych ofiar po stronie palestyńskiej i 13 po stronie izraelskiej (w tym 4 osoby zabite w wyniku „przyjacielskiego ognia”).

Wreszcie Marty oświadcza, że izraelscy Palestyńczycy (1/5 populacji) nie są ofiarami instytucjonalnej dyskryminacji, lecz poddani są „koniunkturalnej nierówności”. Twierdzenie to stoi w sprzeczności z tezami raportu Departamentu Stanu USA z 2009 r., wedle którego „arabscy obywatele mieszkający w Izraelu w dalszym ciągu poddawani są różnym formom dyskryminacji”. I tak – przepisy o łączeniu rodzin zabraniają Izraelczykom łączenia się ze współmałżonkiem o ile ten jest narodowości palestyńskiej. Czyż nie jest to prawo z natury swej dyskryminujące w państwie, w którym nie dopuszcza się celebrowania małżeństw mieszanych – między Żydami a nie-Żydami? A co sądzić o tym, że 13% „Ziem Państwa” zarządzanych przez Narodowy Fundusz Żydowski może być przekazywanych w posiadanie wyłącznie Żydom?

Izrael wybrał na swój sztandar flagę z gwiazdą Dawida, menorę na herb i hymn państwowy, który zaczyna się od słów: „Jak długo w naszych sercach / drżeć będzie duch żydowski”. Czy izraelscy Palestyńczycy, urodzeni na tej ziemi (ci najstarsi nawet przed utworzeniem państwa Izrael) mają prawo sądzić, że wybór tych „symboli narodowych” wskazuje, iż nie są oni uważani za Izraelczyków z krwi i kości? Czyż mają prawo żądać, by Izrael stał się państwem prawdziwie demokratycznym, „państwem wszystkich obywateli”? Avigdor Lieberman, izraelski minister spraw zagranicznych ma na ten temat swoje zdanie: „Jeżeli wartości uniwersalne i żydowskie są w konflikcie, pierwszeństwo mają te ostatnie”.

A zatem – nie, nie można mówić byle czego byle bronić Izrael. Przeciwnie: gdy schlebiamy paranoi podsycanej przez izraelskich przywódców, która ma usprawiedliwić ich coraz to gorsze działania – oddajemy jedynie Izraelczykom niedźwiedzią przysługę.

Zagrożenie „fizycznym unicestwieniem” stanowiącym pierwszy i ostatni argument Marty’ego, jest najtrafniejszym odzwierciedleniem tej paranoi. Przypomnijmy: Izrael jest pierwszą potęgą wojskową na Bliskim Wschodzie, jedyną posiadającą broń atomową, a zatem jedyną zdolną do unicestwienia innego państwa. W odniesieniu do Palestyńczyków argument ten ociera się wręcz o śmieszność: nie mają oni ani wojska, ani samolotów, ani czołgów. Prawdopodobieństwo, że Hamas „unicestwi fizycznie” państwo Izrael jest równie wielkie jak to, że wojsko Luksemburga zajmie Paryż.

Instrumentalizacja poczucia winy Zachodu w stosunku do faktycznej Zagłady w przeszłości (Szoah) w rzeczywistości służy wybieleniu Izraela. Wyczerpanie się tej argumentacji, widoczne we wzmożonej krytyce Izraela jest bez wątpienia tym, co naprawdę niepokoi Marty’ego. I czy się mu podoba czy nie, krytyka ta oskarża nie „brak wizji” Netanjahu, lecz politykę prowadzoną latami przez rządy  zarówno „lewicy” jak i „prawicy”, „centrowe” czy „jedności narodowej”. Politykę podsycającą antysemityzm, zawsze gdy państwo, które ją prowadzi oznajmia, iż czyni to w imię Żydów.

„Pojechałem na okupowane ziemie palestyńskie i zobaczyłem segregację rasową – na poziomie dróg i mieszkalnictwa,  co jako żywo przypomniało mi to, czego doświadczaliśmy w Afryce Południowej w epoce apartheidu”. Słowa te napisał przed trzema tygodniami południowoafrykański arcybiskup Desmond Tutu, laureat pokojowej Nagrody Nobla z 1984 r. Słowa te winien usłyszeć każdy. Chyba że do zaślepienia dorzucić chce jeszcze głuchotę.

Julien SALINGUE,  Nicolas-DOT-POUILLARD i Catherine SAMARY

tłum. Joanna Kubik

Julien SALINGUE jest nauczycielem akademickim i doktorantem nauk politycznych na Uniwersytecie Paris VIII,

Nicolas-DOT-POUILLARD jest naukowcem w dziedzinie socjologii politycznej w European University Institute we Florencji, a Catherine SAMARY jest wykładowczynią  ekonomii na Uniwersytecie Paris-Dauphine oraz w Instytucie StudiówEeuropejskich Uniwersytetu Paris VIII.

Artykuł opublikowany w Lemonde.fr w dniu 27/04/2010

Według armii, na Zachodnim Brzegu działa około 50 zagranicznych aktywistów. Żródła w ministerstwie obrony przyznały, że izraelska armia wspólnie z MSW prowadzą przeciwko nim akcję. W styczniu deportowano Czeszkę z Międzynarodowego Ruchu Solidarności.

W ostatni weekend żołnierze i służby imigracyjne skonfiskowali laptopy z domów Hiszpanki i Australijki. Aresztowali je także pod zarzutem prowadzenia antyizraelskiej działalności i posiadania nieważnej wizy turystycznej.

Władze Autonomii Palestyńskiej uznały izraelskie działania za nielegalne. Twierdzą, że armia i służby imigracyjne nie mają prawa prowadzić operacji w Ramallah. Izraelski Sąd Najwyższy przyznał im rację. Aktywistki zwolnił, ale zabronił im wracać na Zachodni Brzeg.

Cudzoziemcy regularnie protestują przeciwko budowie muru separacyjnego. Według Palestyńczyków, Tel Awiw konfiskuje ich ziemię, gdyż buduje ścianę wewnątrz Zachodniego Brzegu.

IAR

Sto lat później to „tanie i ekonomiczne” rozwiązanie trafi wreszcie do Jerozolimy. „Nasze miasto się dusi – tłumaczy izraelski rzecznik tramwaju, Shmulik Elgrably. – Zalewają je samochody, których ceny maleją tak bardzo, że ilość mieszkańców korzystających z transportu publicznego spadła z 76% w 1980 r. do 40% dzisiaj.” Co można zrobić? Ledwo ukończone nowe drogi są już pełne. Większość ulic jest za wąska dla autobusów. Warunki geologiczne sprzyjają co prawda budowie metra, ale „czyż można pozbawiać pasażerów widoku najpiękniejszego miasta świata?”

Argumenty te przekonały już dziesięć lat temu burmistrza, niejakiego… Ehuda Olmerta. Sfinansowanie przedsięwzięcia wymagało wsparcia prywatnego kapitału w postaci BOT: firma buduje (build), zarządza (operate) i po trzydziestu latach przejmuje własność (transfer). Rozpisany w 2000 r. przetarg na budowę wygrała francuska firma Alstom, w przetargu na eksploatację zwyciężył w 2002 r. także francuski Connex, filia koncernu Veolia. Przedsiębiorstwa te utworzyły, wraz z Izraelskimi firmami Ashtrom i Polar Investments oraz bankami Hapolaim i Leumi, konsorcjum CityPass. Kontrakt podpisano 17 lipca 2005 r. Pierwszy cel – każdy z dwudziestu pięciu składów na odcinku od Pisgat Zeev do góry Herzl liczącym trzynaście kilometrów i osiemset metrów ma od 2009 r. obsługiwać pięciuset pasażerów.

Projekt będzie rentowny pod dwoma warunkami, kontynuuje Elgrably: „Jeśli zapewnione będzie bezpieczeństwo – na przykład, jeśli nie będzie ataków samobójczych. Powinien też odpowiadać na zapotrzebowanie jak największej ilości mieszkańców. Liczymy na 150 tysięcy pasażerów dziennie. Dlatego obsługiwać będzie dzielnice żydowskie (to politycznie poprawne określenie kolonii we wschodniej Jerozolimie), jak Pisgat Zeev, i dzielnice arabskie, jak Shufat. Obecnie istnieją dwie osobne linie autobusowe, ale nie ma w Jerozolimie miejsca na dwa tramwaje. Budujemy tramwaj na czas pokoju.”

Nawet w świętym mieście piekło wybrukowane jest dobrymi intencjami. Projekt ten bowiem wywołuje wiele obiekcji, zarówno urbanistycznych jak i politycznych. Po pierwsze dlatego, że zajmuje drogę nr 60, pozbawiając Palestyńczyków istotnej trasy komunikacyjnej w obrębie Jerozolimy oraz poza nią, pomiędzy północną i południową częścią Zachodniego Brzegu Jordanu. „Będziemy służyć na równi obu społecznościom Jerozolimy” – zapewnia rzecznik. Liczne fakty każą w to wątpić. Cena biletu, znośna dla Izraelczyków – 5.8 szekla (1.20 euro), jest nie do przyjęcia dla Palestyńczyków, korzystających z minibusów za 3,5 szekla. No i jak zapewnić bezpieczeństwo tramwaju? Jak zareagują mieszkańcy żydowskich kolonii, widząc arabskich współpasażerów? Jeden z naszych rozmówców myśli wręcz o osobnych wagonach dla każdej z grup.

Na przystanku Shuafat Północ planiści przewidzieli „parking komunikacyjny” dla podmiejskich kierowców, w tym wypadku Palestyńczyków. Co ciekawe, Shmulik Tsabari, izraelski dyrektor projektu, którego terenowym samochodem zwiedzamy przyszłą trasę, zdaje się nie wiedzieć, że olbrzymia część potencjalnych pasażerów – mieszkańców Ras Khamis, obozów dla uchodźców Shuafat i Anata – oddzielona jest murem, z którego wyjść można tylko przez jeden checkpoint. Nic nie wskazuje na to, by miał on zostać zlikwidowany. Dzisiaj w godzinach szczytu zwykle się go zamyka, żeby koloniści mogli swobodnie się poruszać.

Kto więc będzie mógł zaparkować na tym parkingu, o ile ten powstanie? „Teren – pięćdziesiąt dunumów czyli pięć hektarów – należy do kilkudziesięciu rodzin palestyńskich, a merostwo blokuje negocjacje – wyjaśnia adwokat Mahmud Al-Maszni – trzeba jeszcze zmienić status terenu na budowlany, bo dzisiaj jest zakwalifikowany jako ‘teren zielony’. Miasto wykorzysta część na parking, a właścicielom pozwoli zbudować na reszcie placu mieszkania i centrum handlowe. Tyle że właściciele nie mają na to środków – nie będzie ich nawet stać na zapłacenie podatku od gruntu budowlanego, który jest znacznie wyższy. W przypadku wywłaszczenia prawo przewiduje, że otrzymają 60% wartości rynkowej. Zamiast tego proponuje im się hojnie 25%!”

Wielu obserwatorów wnioskuje stąd, że przy pierwszej okazji okaże się, że w związku z komplikacjami tramwaj nie będzie zatrzymywał się w Szu’afat i wybierze pewniejszą drogę objazdem. Wielkie pieniądze wydane na zbudowaną już infrastrukturę pójdą w błoto… Ważne jest jednak co innego. Wedle obowiązującego prawa międzynarodowego obecna trasa tramwaju jest nielegalna. Łącząc Jerozolimę Zachodnią, centrum i Jerozolimę Wschodnią –French Hill, Pisgat Zeev, potem Neve Yaakov i wreszcie, za pomocą następnych ośmiu przewidzianych linii, inne kolonie – tramwaj ma ułatwić kolonizację.

Ta zaś jest oficjalnie zakazana Czwartą Konwencją Genewską z 12 sierpnia 1949 r., wielokrotnie potwierdzoną przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych. W szczególności rezolucja z 1 marca 1980 r. stanowi, że: „Wszystkie działania podjęte przez Izrael w celu zmiany fizycznej, struktury demograficznej, struktury instytucjonalnej lub statusu terytoriów palestyńskich wraz z Jerozolimą są bezprawne”. A zatem państwa członkowskie „nie powinny udzielać Izraelowi żadnej pomocy w zakresie polityki kolonizacji.”

Lepiej późno niż wcale – Palestyńczycy wreszcie zorientowali się w zagrożeniu. 17 października 2005 r. prezydent Mahmud Abbas dał wyraz swojemu zaniepokojeniu w rozmowie z prezydentem Francji. Cztery tygodnie później, w liście do Bernarda Revenela – przewodniczącego stowarzyszenia France-Palestine Solidarité, które prowadzi kampanie przeciwko tramwajowi, francuski minister spraw zagranicznych Philippe Douste-Blazy dał pokaz subtelnej ekwilibrystyki: „Uczestnictwo w projekcie przedsiębiorstw prywatnych nie może w żadnym razie być interpretowane jako zmiana powszechnie znanego stanowiska Francji w sprawie Jerozolimy.” Warto przypomnieć przywiązanie Paryża do statusu Jerozolimy jako miasta międzynarodowego, jaki przewidziano w planie podziału kraju z 1947 r. „Francja i Unia Europejska zajmują jasne i niezmienne stanowisko wobec nielegalnych działań kolonizacyjnych na terytoriach okupowanych przez Izrael po 1967 r. oraz w sprawie muru bezpieczeństwa budowanego przez Izrael. Działania te są sprzeczne z prawem międzynarodowym.”

Ale nawet takie postawienie sprawy nie powstrzymało Nassera Al.-Kidwy, ministra spraw zagranicznych Autonomii Palestyńskiej, od napisania listu do prezesa firmy Alstom Patricka Krona, w którym zaznaczył, że zaangażowanie koncernu „nie ma wyłącznie charakteru biznesowego, ale stanowi istotną pomoc dla Izraela w realizacji nielegalnej polityki kolonizacji w Jerozolimie i jej okolicach i będzie traktowane jako próba jej uprawomocnienia” – co stoi w sprzeczności z zasadami od dawna wyznawanymi przez Francję. W świętym mieście potwierdza to dwóch doradców grupy negocjacyjnej Organizacji Wyzwolenia Palestyny, Fuad Hallak i Wassim H. Chazmo: „tramwaj przybliży kolonie na wschodzie Jerozolimy do Jerozolimy Zachodniej. Przyczyni się tym samym do uczynienia okupacji nieodwracalną. Bez Jerozolimy Wschodniej nie może istnieć państwo palestyńskie…”

Tymczasem w marcu 2006 r. Liga Arabska potępiła budowę „nielegalnego” tramwaju i wezwała Asystom i Connex do „natychmiastowego wycofania się, o ile nie chcą, by podjęte zostały przeciw nim kroki gospodarcze”, a „zaprzyjaźniony rząd francuski do zajęcia stanowiska w tej sprawie zgodnie z prawem międzynarodowym i jego zobowiązaniami”.

Nigdy dotąd przepaść pomiędzy stroną off a in w dyplomacji francuskiej nie wydawała się tak głęboka. Dalecy jesteśmy od prostego business is bussines, na którą to zasadę powoływał się radca ekonomiczny – tym bardziej, że wykonawcy kontraktu w Jerozolimie (400 milionów euro) liczyli jeszcze na kontrakt w Tel-Avivie (1 miliard). Jak się okazało 31 grudnia zeszłego roku – przeliczyli się, chociaż Douste-Blazy, Nicolas Sarcozy a nawet komunista Jean-Claude Gayssot odtrąbili już zwycięstwo i krociowe zyski.

Poza pieniędzmi jest jeszcze prawo: „Państwo jest odpowiedzialne za wielkie firmy łamiące prawo międzynarodowe, jeśli nie podjęło odpowiednich kroków, żeby temu zapobiec” – przypomina prawniczka Monique Chemilier-Gendreau. Świadomy zapewne ryzyka przedstawiciel francuskiego konsulatu w Jerozolimie podkreśla, że Alstom i Connex nie korzystały z kredytów eksportowych ani gwarancji rządowych. Anonimowy dyplomata z Paryża idzie jeszcze dalej – Quai D’Orsay [siedziba ministerstwa spraw zagranicznych Francji – przyp. red.] miało „zawsze odradzać firmom uczestniczenie w tym przedsięwzięciu”. Niech tak będzie. Tylko dlaczego w takim razie ówczesny ambasador Gerard Araud był obecny w gabinecie premiera Sharona w chwili podpisywania kontraktu?

Także na to pytanie dyplomata ma odpowiedź. On także twierdzi, że minister „zawsze wyrażał obiekcje wobec udziału francuskich firm”. Nie tylko ze względu na „karykaturalnych rozmiarów kryzys, który budowa może wywołać”, lecz także dlatego, że tramwaj łamie prawo międzynarodowe – „ten tramwaj to apartheid”. Nawet eksperci pracujący dla Alstoma i Connexu wyrażali swoje wątpliwości – ciągnie dygnitarz.

Pomimo przeciwności interes sfinalizowano. Nasz anonimowy dyplomata twierdzi, że stało się tak za sprawą „klimatu lat 2004-2005, kiedy to stawiano na ocieplenie stosunków z Izraelem”. Jednak nawet jeśli przyjęto taki priorytet, nie powinno to „usprawiedliwiać głupstw, a ten tramwaj to gigantyczne głupstwo” – podsumowuje. Zresztą w znacznym stopniu jest to wina ówczesnego ambasadora, który był „zagorzałym zwolennikiem tego kierunku. Udział w ceremonii popisania umowy z całą pewnością wziął z własnej inicjatywy.”

Jeśli tramwaj rzeczywiście odpowiada na potrzeby obydwu społeczności Jerozolimy, to dlaczego rząd Izraelski nie negocjował tej sprawy z rządem Autonomii? W tej sytuacji trudno nie podejrzewać, że będzie usiłował wykorzystać projekt do wzmocnienia swojej polityki okupacji, kolonizacji i aneksji – zarówno w kraju, jak i zagranicą. Postać Herzla na słynnym plakacie jest w gruncie rzeczy lapsusem. Może Herzl był piewcą nowoczesności, ale czyż nie znamy go przede wszystkim jako twórcy syjonizmu?

Dominique Vidal i Philippe Rekacewicz