Może płynę do Strefy Gazy, ponieważ od blisko 30 lat mieszkam w Warszawie – w mieście, w którym niemal codziennie następuję nogą na miejsce po murze getta. Ponieważ jeżdżę rowerem po przestrzeni, która była największym gettem żydowskim, przedsionkiem Zagłady, zagęszczeniem upokorzenia, upodlenia, przemocy, pozbawieniem najpierw dóbr materialnych, potem praw człowieka, w końcu – życia ludzkiego. Ponieważ żyję w mieście, które na getto patrzyło niewidzącymi oczyma, z rzadka wyciągając pomocną dłoń, czy to z chlebem, czy z ofertą ukrycia. Ponieważ na „aryjską” stronę prowadziły podziemne, piwniczne tunele lub wyrwy w murze. Ponieważ tamtędy, najczęściej przy pomocy dzieci, przemycano żywność, lekarstwa. I także tamtędy trafiała do getta, niekiedy i nieliczna, broń, której użyli powstańcy w 1943 r.

Może płynę, bo na placu Krasińskich kręciła się karuzela, kiedy po 19 kwietnia 1943 getto płonęło walcząc. Może dlatego, że tamta historia, nie pozwalając zapomnieć o cierpieniach i śmierci milionów Żydówek i Żydów w czasie Zagłady, każe coś ważnego zrozumieć na przyszłość. A przyszłość jest dzisiaj. Ja rozumiem ten przekaz tak, że nigdy, nikomu i nigdzie nie wolno ludzi tak traktować, ogradzając murem, nakładając na całą społeczność blokadę ekonomiczną, skazując na wegetację i pozbawiając wszystkich praw, które dla nas są oczywistością: prawa do przemieszczania się, do edukacji, do wyżywienia, do pracy – do wolności na koniec, a może na początek.

Może płynę do Gazy, ponieważ przeczytałem o kilka książek za dużo, jak choćby Idith Zertal „Naród i śmierć”, Tony’ego Judta „Powojnie” czy „Zapomniany wiek dwudziesty”, Edwarda Saida „Za ostatnim niebem”, Görana Rosenberga „Utracony kraj”, Raja Shehadeh „Palestyńskie wędrówki”, czy w końcu Normana Finkelsteina „Gaza, o jedną masakrę za daleko” i Bena White’a „Apartheid izraelski”, żeby wymienić niektóre.

Może płynę do Gazy, bo spotkałem kilka osób, które naruszyły mój ignorancki, stereotypowy, środowiskowy punkt widzenia na problem sytuacji w Palestynie-Izraelu. Np. Ewę Jasiewicz, która była obecna w Gazie podczas operacji armii izraelskiej „Płynny ołów” w kilku wcieleniach: wolontariuszki służb medycznych, dziennikarki-freelancerki, aktywistki praw człowieka. Może płynę dlatego, że spotkałem Yonatana Shapiro, byłego kapitana izraelskiego lotnictwa wojskowego, pilota śmigłowców, służącego w tej samej jednostce, która w zeszłym roku zastrzeliła dziewięciu uczestników Flotylli Wolności, płynących na tureckim statku, a dziś będącego aktywistą antywojennym? Może dlatego, że widziałem, jakie projekty realizuje Joanna Rajkowska w Gazie? Może dlatego, że poznałem zaangażowanie Przemka Wielgosza z Le Monde Diplomatique Polska? Działania Kampanii Solidarności z Palestyną? Środowisk, które w naturalny sposób zareagowały niedużymi manifestacjami po tzw. „pacyfikacji” poprzedniej Flotylli? Wszyscy oni pokazali mi obraz, którego nie umiałem zobaczyć wcześniej.

Ale na pewno, i być może przede wszystkim, płynę z kilku arcypolskich powodów. Żeby być w zgodzie z tym, co próbuję przekazać moim studentom podczas warsztatów z literatury faktu: że świat poza Polską istnieje, że historia się nie skończyła, że wciąż ma miejsce przemoc wojenna, polityczna, kulturowa, ekonomiczna, społeczna, genderowa.

Płynę więc, bo jestem geograficznym, kosmopolitycznym, lewicowym utopistą, uznającym za fundament cywilizacyjny prawa człowieka, w tym szczególnie niezbywalne prawo do godnego życia w wolności, a nie za murem i pod ostrzałem – do życia bez ograniczenia blokadą.

Płynę, żeby zareagować inaczej, niż polemicznym tylko artykułem, na skandaliczny w formie tekst Pawła Smoleńskiego o książce Ewy Jasiewicz „Podpalić Gazę”, opublikowany przez „Gazetę Wyborczą”. Smoleński, nie o książce, ale o autorce potrafi powiedzieć m.in.: „Papier, jak wiadomo, cierpliwy. Biedaczysko zniesie nawet Ewę Jasiewicz, zwłaszcza że nie tylko ona ma w głowie to, co ma”. Albo: „Najbardziej i bez żartów żal mi Palestyńczyków. Nie mogą dogadać się z Izraelem ze swojej i nie ze swojej winy. Mają na głowie Hamas. Dostawali baty od Jordańczyków, Egipcjan, Syryjczyków, Libańczyków. Wystarczy, by obdzielić kilka narodów. A teraz jeszcze Jasiewicz. Co oni zawinili, że los zdarzył im takiego kronikarza i obrońcę?”.

W krótkim tekście dziennikarz „Gazety” korzysta z całego arsenału przemocowego, w który jest wyposażony: to władza mężczyzny nad kobietą i pozornie chłodnego obserwatora nad emocjonalną aktywistką, która wypisuje różne „kurioza”. Płynę więc do Gazy, bo wolę być „zaczadzony i fanatyczny” z Ewą Jasiewicz niż przepełniony wyższościową pogardą a la Smoleński. Płynę, bo jestem naiwniakiem, wierzącym w zasady dziennikarskie, których nie uczył mnie w „Gazecie Wyborczej” Paweł Smoleński, tylko Helena Łuczywo, Julek Rawicz i Adam Michnik.

Płynę, ponieważ z ust wykładowczyni akademickiej, którą lubię, szanuję i poważam, należącej do środowiska nowej, młodej i feministycznej lewicy, usłyszałem zaskakujący komentarz do faktu zastrzelenia owych dziewięciu aktywistów podczas ubiegłorocznego rejsu Flotylli Wolności. Powiedziała mi wówczas, że – cytuję z pamięci – każdy izraelski komandos jest szkolony tak, żeby zabić. Że aktywiści byli uzbrojeni w nożyczki, i że trzeba być idiotą, żeby nie rozumieć, że to musiało się skończyć ich śmiercią.

Płynę więc, ponieważ rok później jestem nadal idiotą. Ale nożyczki zostawiłem w Warszawie.

Płynę, bo otworzyli mi oczy wszyscy ci, którzy na jakąkolwiek krytyczną wzmiankę o polityce państwa Izrael w odruchu bezwarunkowym wyrzucają z siebie epitet masowego rażenia: „antysemita!”. Państwo Izrael jest dzisiaj państwem jak inne. Nie jest Państwem Bożym ani na wieki uświęconym Zagładą, o czym tak przejmująco pisze Idith Zertal. Na każdym polu, a w szczególności w relacjach z Palestyńczykami, zasługuje, jak każde państwo, by uważnie patrzeć mu na ręce. Szczególnie gdy te ręce trzymają broń palną albo narzędzie do zniszczenia wału napędowego łodzi z protestującymi przeciw jego polityce.

Może warto tu przywołać (za Zertal) palestyńskiego pisarza z izraelskim obywatelstwem, Emile Habibiego, który w eseju „Wasza zagłada, nasza klęska”, w kontekście dwudziestolecia okupacji Zachodniego Brzegu pisał w izraelskim czasopiśmie „Polityka”: „Nie umiem wyobrazić sobie tego, że gdyby nie było Szoah, bracia Heinricha Heinego i Majmonidesa, Bertolda Brechta i Stefana Zweiga, Alberta Einsteina i nieśmiertelnego poety judeo-arabskiego Szlomo Ben Owadii pozwoliliby rządowi żydowskiemu na wygnanie innego ludu semickiego z jego ojczyzny (…) W istocie, straszne cierpienia, na jakie skazali Żydów bestialscy naziści, nie mogą być mierzone wyłącznie miarą sześciu milionów osób zamordowanych w obozach koncentracyjnych i przy pomocy innych narzędzi zagłady. Trzeba je mierzyć również miarą okrutnej ceny, jaką lud żydowski zapłacił, tracąc swą pełną chwały tradycję i otrzymując cios w to, co zwiemy »sercem żydowskim«”.

Irlandzki statek „Saoirse”, współtworzący Flotyllę, nie wypłynął w rejs. Byłem jego pasażerem, kiedy czekaliśmy w tureckim Göcek na wypłynięcie i kiedy ktoś zniszczył wał napędowy śruby tak, że statek podczas rejsu musiałby zatonąć.

Mieliśmy płynąć w myśl hasła „Stay human”. Mieliśmy więc płynąć do i dla Palestyńczyków bardziej niż przeciwko polityce państwa Izrael. Oczywiście nie grzeszyliśmy naiwnością „neutralności i niezaangażowania”, co m.in. było powodem, że w tej misji nie wzięła udziału Polska Akcja Humanitarna, zarzucając Flotylli polityczną stronniczość. Ja odnajduję w tej deklaracji stronniczości raczej realną ocenę sytuacji politycznej, która wyraża się całkowitą asymetrią sił. W potyczce Izraela z Gazą to Izrael jest Goliatem, a Gaza – Dawidem. A dodatkowo za plecami silniejszego Goliata stoi jeszcze potężniejszy Samson – USA. Tony Judt zauważa, że jest to kraj, w którym „oficjalna propaganda Izraela odniosła prawdziwy sukces i gdzie palestyńska propaganda poniosła sromotną porażkę”.

Roman Kurkiewicz

Tekst ukazał się w Tygodniku Powszechnym

Francuska łódka Dignité/Karama (Godność), która opuściła grecką wyspę Kastelorizo w sobotę wieczorem z dziesięcioma reprezentantami Flotylli Wolności II na pokładzie, ma dotrzeć do Gazy jutro po południu. Pozostałe statki Flotylli zostały uwięzione w portach Grecji i Turcji na drodze biurokratycznych przeszkód, sabotażu, jak i oficjalnego zakazu ze strony greckich władz.

Na pokładzie Dignité/Karama jest Jacqueline Le Corre, członkini Francuskiej Partii Komunistycznej, Jean Claude Lefort, były europarlamentarzysta z Francji, jak również przedstawiciele kanadyjskich, francuskich, greckich i szwedzkich inicjatyw składających się na Flotyllę Wolności II. Na pokładzie jest także Amira Hass, znana izraelska dziennikarka relacjonująca dla „Haaretz”, oraz ekipa telewizji Al-Jazeera.

Kastelorizo jest jedną z najdalej wysuniętych na wschód greckich wysp, położoną tylko kilka kilometrów od tureckiego wybrzeża. Znaczna część mieszkańców Kastelorizo podczas drugiej wojny światowej schroniła się w Gazie. Obecny burmistrz wyspy Paul Panigiris, który urodził się w Gazie, jak i wielu innych mieszkańców Kastelorizo, solidaryzuje się społecznością, która kiedyś ich gościła, a dziś sama znalazła się w oblężeniu.

Więcej informacji na stronie Free Gaza

[tłum. Polska Kampania Solidarności z Palestyną]

Skąd pomysł, żeby wziąć udział we Flotylli Wolności 2?

Po raz pierwszy pomyślałem o tym przed rokiem. Po tym jak Freedom Flotylla 1 została spacyfikowana przez oddział izraelskich komandosów, który zastrzelił dziewięciu aktywistów, brałem udział w małej warszawskiej manifestacji. W poniedziałek będę miał rozprawę sądową w tej sprawie. Pewnie zostaniemy uniewinnieni. Wtedy pomyślałem, że może nie ma się co dziwić i krzywić, że nikt z Polski nie bierze udziału we Flotylli, tylko trzeba to zrobić. Nikt poza Ewą Jasiewicz, która jest obywatelką Wielkiej Brytanii, a także aktywistką i autorką książki “Podpalić Gazę”, m.in. o jej doświadczeniach wolontariuszki pogotowia ratunkowego podczas operacji “Płynny ołów”. Nie jest dobrze, że w sprawie polityki okupacyjnej Izraela właśnie tu, w Polsce, nie zabieramy głosu. Na polski antysemityzm odtrutką okazuje się nie wysiłek edukacyjny, poznawczy, tylko radykalna, bezkrytyczna proizraelskość, bezdyskusyjne i demonstracyjne wspieranie polityki państwa Izrael, w tym tej wobec ludności palestyńskiej.

Pierwsza Flotylla nie dopłynęła, druga też jest sabotowana już w porcie.

Tego typu akcja ma kilka celów. Oczywiście głównym jest dowiezienie pomocy humanitarnej. Okazuje się, że nie można tego zrobić. Nie można dostarczyć do Gazy podstawowych artykułów gospodarczych, budowlanych, edukacyjnych. Nie można wwieźć takich rzeczy jak ołówki czy farbki. Są uznawane za artykuły zagrażające bezpieczeństwu państwa Izrael. To kuriozalne. W Polsce ciągle mało wiemy o tym, jaka jest sytuacja w Gazie, jakie są konsekwencje zamknięcia tego rejonu. Dziś to najbardziej zaludniony teren na ziemi.

Praktycznie więzienie.

Praktycznie więzienie. Miejsce pozbawione jakichkolwiek szans edukacyjnych. Straszne miejsce. Stało się takie w wyniku politycznych decyzji rządu Izraela. Wydaje mi się, że w tej sprawie trzeba zajmować wyraźne stanowisko. Mocne, ale przy użyciu pokojowych metod. Taką pokojową manifestacją była Flotylla. Sytuacja, w które Izrael uzurpuje sobie prawo do operacji wojskowej na wodach międzynarodowych, jest absolutnym skandalem. Skandalem, który wpisuje się w regularną politykę Izraela wobec strefy Gazy, w mniejszym stopniu wobec autonomii Palestyńskiej, ale również, bo tam z kolej prowadzi politykę osadnictwa nielegalnego, napiętnowaną w wielu rezolucjach ONZ.

Tym razem nie strzelano – statki zostały uszkodzone w tureckim i greckim porcie.

Różne powody sprawiły, że rosła moja determinacja, żeby podjąć tę próbę, zorientować się, czy to w ogóle jest możliwe. Parę miesięcy temu rozmawiałem ze znajomą ze środowiska lewicowego, którą bardzo cenię, lubię. Właściwie jako oczywistość powiedziała, że izraelscy żołnierze mieli prawo użyć siły i strzelać, bo zostali tak wyszkoleni. Takiego argumentu nie jestem w stanie przyjąć. Izraelscy żołnierze również są ludźmi. Nie godzę się na sytuację, w której mają być maszynami i strzelać do każdego i gdziekolwiek, bo dostali taki rozkaz. Taką operację jak ta ubiegłoroczna, kiedy zastrzelono 9 aktywistów płynących na tureckim statku Flotylli na wodach międzynarodowych, nazywamy terroryzmem państwowym. Tak powinna być nazywana, oceniana i napiętnowana. Wobec kraju, który prowadzi taką operację, powinny zostać wyciągnięte polityczne konsekwencje.

Żadne inspekcje, również ze strony izraelskiej, nie potwierdziły kuriozalnych zarzutów, że na statkach Flotylli 1 przewożono broń. Nie przewożono, to byłby skończony kretynizm. Jeśli do Gazy przewozi się broń, to nie podczas jawnej akcji z udziałem osób publicznych. W tym również wielu izraelskich aktywistów, polityków i polityczek z Europy i świata. Wśród płynących w ubiegłorocznej Flotylli były osoby ocalone z Holocaustu.

Byłem też absolutnie wstrzaśnięty formą tekstu Pawła Smoleńskiego w “Gazecie Wyborczej”, który niby recenzował książkę Ewy Jasiewicz. Było dla mnie całkowicie niezrozumiałe, że “Gazeta”, która przez wiele lat była moim miejscem pracy i środowiskiem, publikuje tekst, który już ma swoje miejsce w annałach polskich obrzydliwości dziennikarskim obok tekstów z marca 1968. Ad personam, paternalistyczny. Napastliwy wobec Ewy Jasiewicz, która ryzykowała życiem, pomagając rannym podczas operacji “Płynny ołów”, kiedy to Izraelczycy zabili ok. 1400 Palestyńczyków. Wydawało mi się, że trzeba na to odpowiedzieć inaczej niż tylko za pomocą kolejnego tekstu.

To wszystko skłoniło mnie, żeby podjąć taką próbę. Zdecydowałem się w ostatniej chwili, właściwie rzutem na taśmę. Kolektyw i organizatorzy rejsu irlandzkiego statku “Saoirse” zaprosili mnie na pokład. Dołączyłem do załogi jako ostatnia osoba, która mogła popłynąć. Dopiero w czasie samej podróży aktywistki i aktywiści Polskiej Kampanii Solidarności z Palestyną zebrali fundusze umożliwiające dotarcie do Turcji, gdzie cumował irlandzki statek. Udało mi się dotrzeć na statek. Słabo władam obcymi językami, więc było to dla mnie dodatkowe wyzwanie. A angielski Irlandczyków to osobny temat…

Atmosfera w śródziemnomorskim, tureckim porcie Göcek, skąd akurat miał wypłynąć nasz statek (inne wypływały z Grecji, Włoch), była świetna. Grupa była niezwykle różnorodna. Była działaczka Labour Party, przedstawicielka Kampanii Solidarności z Palestyną, socjalistyczny deputowany do europarlamentu, byli działacze Sinn Féin, twardzi Irlandczycy, był wybitny zawodnik rugby, który wiózł bardzo groźne rzeczy, czyli stroje sportowe i piłki dla palestyńskich dzieciaków – rugbystów i piłki. Spędziłem z tą grupą kilka dni w porcie. To jest wielka międzynarodowa marina. Setki bogatych jachtów, pełno ludzi, płatne plaże. Spotykaliśmy się codziennie, żeby wspólnie podejmować decyzje i wymieniać się informacjami.

Od pewnego momentu narastała frustrująca atmosfera, bo wszyscy chcieli już płynąć. Byliśmy jednak częścią całej Flotylli, w której miało płynąć ok. 10 statków i dużych łodzi, a nie samotna irlandzka jednostka. Decyzje o rozpoczęciu rejsu dotyczyły wszystkich statków. Okazało się, że pojawiły się problemy z opuszczeniem portów, problemy formalne piętrzone przez władze Grecji, a wywołane przez prywatne firmy prawnicze; jedna z łodzi w Grecji, “Juliano”, została uszkodzona w wyniku sabotażu.

Potem się okazało, że nigdzie nie popłyniecie.

W poniedziałek załoga statku wypłynęła, żeby zatankować paliwo i wypróbować jacht przed rejsem. Krótki rejs. Mieliśmy mieć spotkanie o 18, zostało przełożone na 20. Wszyscy czekaliśmy w porcie na pomoście na powrót naszej łodzi. Kiedy przypłynęła, okazało się, że załoga wyczuła niepokojące wibracje podczas rejsu. Następnego dnia zespół techniczny nurków portu dokonał inspekcji. Odkryto naruszony wał napędowy śruby. Podjęto decyzję, że statek trzeba naprawić. Trzeba było wyciągnąć go na ląd.

Wiadomo było, że to bardzo poważna awaria, ale nie formułowano jeszcze wniosku, że to sabotaż. Załoga chciała to stwierdzić przy świadkach i niezależnych obserwatorach, którymi byli kontrolerzy z portu. To się stało w środę. We wtorek wieczorem zapadła ostateczna decyzja, że nasz statek nie wypłynie, a misja naszej grupy została zakończona. Sześć osób popłynie innymi statkami. Dla pozostałych to koniec tej formy protestu.

W środę rozpocząłem podróż powrotną do Polski. W międzyczasie dowiedziałem się, że to był akt sabotażu. Znaleziono nacięcie na wale. Taka usterka podczas rejsu doprowadziłaby do urwania się wału i wyrwania dziury w kadłubie dokładnie pod maszynownią łodzi.

Co spowodowałoby zatonięcie statku.

Tak. Cały materiał fotograficzny i wideo na ten temat dostępny jest na stronie irishshiptogaza.org.

Irlandzka grupa wystosowała oficjalny protest i prośbę do rządu Irlandii o zajęcie stanowiska. Zwrócono się do policji tureckiej o przeprowadzenie śledztwa. Wydaje się, że sprawcy są nie do wykrycia. Ale te uszkodzenia są niemal identyczne z tymi, jakich doznał statek w porcie greckim. Organizatorzy Flotylli kierują podejrzenia w stronę izraelskich służb specjalnych, które w taki czy inny sposób mogły chcieć spowodować, by kolejne ekipy wchodzącej w skład Flotylli Freedom 2 nie wypłynęły z portów. Naszego statku nie zatrzymali prawnicy. Nasza łódź została w porcie, ponieważ akt sabotażu został ujawniony. Gdybyśmy wypłynęli, “Saoirse” zatonęłaby na pełnym morzu. I dlatego trzeba będzie podejmować próby przerwania blokady wciąż na nowo. Z takim postanowieniem rozstawaliśmy się w Göcek.

Wywiad ukazał się na stronie internetowej “Krytyki Politycznej” (www.krytykapolityczna.pl).

Aktywiści maja się udać do siedziby Parlamentu Europejskiego w Strasburgu aby uzyskać wsparcie Unii Europejskiej dla swej akcji.

W skład tegorocznego konwoju wejdzie także “Mavi Marmara”, ten sam turecki statek, na który Izraelczycy dokonali ataku w ubiegłym roku.

W połowie kwietnia 2011 r. Izrael zabiegał w ONZ, by powstrzymała kolejną Flotyllę Wolności. Władze Izraela chcą, by poszczególne kraje powstrzymały swoich obywateli oraz statki przed udziałem w rejsie konwoju humanitarnego.

Oświadczenie Flotylli Wolności:

“Chociaż z zadowoleniem przyjmujemy decyzję rządu egipskiego w sprawie regularnego otwarcia przejścia w Rafah między Egiptem a okupowaną Strefą Gazy, nie zmienia to faktu że Izrael nadal utrzymuje nielegalną blokadę. Przejście w Rafah jest otwarte dla pieszych, ale nie dla przepływu towarów. Izrael nadal kontroluje wszystkie przejścia towarowe ze Strefą Gazy i poważnie ogranicza ilość wwożonych do Strefy Gazy towarów. Ponadto uniemożliwia Palestyńczykom korzystanie z morza (rybołówstwo) i przestrzeni powietrznej, co uniemożliwia odbudowę celowo zniszczonej gospodarki. W związku z tym naszym celem wciąż jest przełamanie blokady Strefy Gazy. Apelujemy do wszystkich państw, ONZ i organizacji międzynarodowych o wsparcie naszej akcji i powstrzymanie państwa Izrael przed atakiem na nasze statki. Odrzucamy możliwość dostarczenia pomocy humanitarnej do Strefy Gazy tradycyjnymi kanałami kontrolowanymi przez Izrael, jako że byłoby to równoznaczne z akceptacją brutalnego i bezprawnego systemu. To byłoby tak samo bezsensowne jak wzywanie mieszkańców Tunezji i Egiptu do zmiany swojej sytuacji w ramach systemów ustanowionych przez Mubaraka i Ben Alego.

Usiłując zbagatelizować międzynarodowy charakteru naszej misji, w którą angażują się tysiące ludzi, Izrael stara się przedstawić Flotyllę Wolności jako inicjatywę sponsorowaną przez rząd turecki. Nasza koalicja docenia stanowisko, jakie zajął rząd Turcji w obronie prawa międzynarodowego i obywateli swojego kraju. Jesteśmy również dumni ze współpracy z organizacją IHH i tysiącami obywateli tureckich wspierających nasze pokojowe działania. Flotylla Wolności jest jednak międzynarodową koalicją organizacji niezależnych od rządów. IHH jest jednym z 22 koalicjantów. Reprezentujemy obywateli całego świata, którzy nie chcą milczeć kiedy Izrael łamie prawa Palestyńczyków, a przemoc władz izraelskich nas nie zniechęci.

(…) Ponawiamy nasze wezwanie do rządów o dołożenie wszelkich starań w celu zapewnienia, by Izrael nie powtórzył ataku na statki Flotylli Wolności. Swoją siłę czerpiemy z ducha walki społeczeństw regionu przeciwstawiających się przemocy i tyranii, walczących o wolność i prawa człowieka przy wsparciu całego świata. Apelujemy do naszych rządów aby zrobiły to samo.”

Więcej informacji na stronie http://www.freegaza.org/

Te wyrwane z kontekstu informacje stanowią część kampanii propagandowej rządu Izraela, mającej na celu zdyskredytowanie opublikowanego we wrześniu br. przez Radę Praw Człowieka ONZ raportu stwierdzającego bezprawność izraelskiego ataku na konwój humanitarny Flotylli Wolności.

Ruch Wolna Gaza i pozostali członkowie Koalicji Flotylli Wolności od początku prowadzili rozmowy z przedstawicielami rządów na całym świecie w celu uzyskania poparcia dla przełamania blokady i oblężenia Strefy Gazy. Przed każdym z ośmiu rejsów organizowanych przez Ruch Wolna Gaza oraz przed zainicjowaniem Flotylli Wolności prowadziliśmy rozmowy z przedstawicielami rządów Stanów Zjednoczonych, Cypru, Grecji, Szwecji, Irlandii, Wielkiej Brytanii i Turcji. Celem tych rozmów było uzyskanie poparcia dla akcji i wezwanie do zakończenia izraelskiej polityki odpowiedzialności zbiorowej nałożonej na Palestyńczyków w Strefie Gazy.

Przed każdym rejsem aktywiści Ruchu Wolna Gaza publicznie mówili o konieczności przełamania blokady Strefy Gazy oraz o potrzebie zorganizowania międzynarodowej flotylli, której działania odbiłyby się szerokim echem w mediach na całym świecie, w tym również w mediach izraelskich.

Po ataku komandosów izraelskich na statki Flotylli Wolności 31 maja 2010, gdy siły izraelskie zamordowały 9 cywilów i raniły dziesiątki innych, ze wszystkich 6 statków konwoju Flotylli Wolności został skradziony sprzęt warty miliony dolarów; komputery, sprzęt elektroniczny (niektóre z nich zostały odsprzedane przez izraelskich żołnierzy) środki pieniężne. Dnia 14 czerwca 2010 r., Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża wydał oświadczenie, w którym stwierdził, że izraelska blokada Strefy Gazy jest formą odpowiedzialności zbiorowej nałożonej na jej mieszkańców a „wszystkie kraje mają obowiązek podjęcia działań w celu ułatwienia przewozu przesyłek, sprzętu, personelu i pomocy do Strefy Gazy.”

Ruch Wolna Gaza oraz pozostali członkowie koalicji Flotylli Wolności nie otrzymują żadnej pomocy finansowej, materialnej lub logistycznej ze strony rządów. Niemniej jednak, wzywamy rządy wszystkich krajów do wypełnienia swoich zobowiązań wynikających z prawa międzynarodowego i podjęcia działań mających na celu zniesienie blokady Strefy Gazy.

Kontakt: Huwaida Arraf, +971-55-310-5295 Audrey Bomse, +44 786 156 0932

Ewa Jasiewicz: „ To wyraźny dowód na kłamstwa publikowane przez władze Izraela, które będąc w posiadaniu naszych rzeczy, w celach propagandowych rozpowszechniają informacje pochodzące z prywatnych materiałów. W ten sposób Izrael chce odwrócić uwagę społeczeństwa izraelskiego i międzynarodowej opinii publicznej od podstawowych ustaleń raportu ONZ i toczącego się procesu zmierzającego do pociągnięcia do odpowiedzialności podejrzanych o popełnienie zbrodni wojennych. Przez próbę udowodnienia że jesteśmy sponsorowani przez rządy, Izrael chce podważyć niezależność Ruchu Wolna Gaza, który w swoich działaniach opiera się na oddolnej organizacji i akcjach bezpośrednich. Międzynarodowa akcja mająca na celu złamanie blokady Strefy Gazy, zorganizowana niezależnie, posiadająca legitymację przedstawicieli państw stanowi zagrożenie dla polityki państwa Izrael.

Izrael nie chce aby nasza taktyka upowszechniła się – ale tak właśnie się dzieje – najlepszym dowodem na to są przygotowania do wysłania kolejnej flotylli. Świadczy o tym również upolitycznienie pomocy humanitarnej oraz działania organizacji pozarządowych mające na celu egzekwowanie prawa międzynarodowego.

Jest to kolejne zagrożenie dla izraelskiej polityki gettoizacji, okupacji oraz próby uzależnienia Strefy Gazy od międzynarodowej pomocy humanitarnej.

Nasze flotylle stanowią wyzwanie dla izraelskiej i międzynarodowej polityki redukującej walkę palestyńską do kwestii pomocy humanitarnej i prowadzonego przez państwa „procesu pokojowego” żądając niezależności i prawa Palestyńczyków do samostanowienia.”

Free Gaza Movement

Komisja badająca sprawę, złożona z 3 niezależnych ekspertów stwierdziła, że siły izraelskie dokonując ataku na konwój humanitarny dopuściły się ogromnych aktów przemocy, w konsekwencji doprowadzając do śmierci 8 tureckich i jednego turecko-amerykańskiego aktywisty.

Raport oskarża również władze Izraela o dokonywanie umyślnych zabójstw, egzekucji oraz tortur, zarówno podczas jak i po ataku na Flotyllę Wolności, do którego doszło 31 maja b.r

Militarna odpowiedź Izraela na rejs konwoju humanitarnego była przejawem “niesłychanego i niepotrzebnego poziomu brutalności, oraz naruszeniem prawa międzynarodowego, w tym międzynarodowego prawa humanitarnego oraz praw człowieka”.

Według członków komisji “wojskowy atak sił izraelskich na statki Flotylli Wolności stanowił nie tylko nieproporcjonalny akt agresji, ale również niepotrzebny i całkowicie nie akceptowalny poziom przemocy”

W poniedziałek (tj 27 września) raport ma być omawiany na specjalnym posiedzeniu oenzetowskiej Rady Praw Człowieka.

Raport odrzuca również stanowisko Izraela, stwierdzające, że atak sił izraelskich stanowił akt samoobrony. Komisja dowiodła, że nawet Ci, którzy nie próbowali  powstrzymać komandosów przed wtargnięciem na Mavi Marmara odnieśli odnieśli liczne rany i obrażenia.

“Oczywistym jest fakt, że nie dokonano żadnych wysiłków w celu zminimalizowania obrażeń poniesionych przez pokojowych działaczy, ponadto użyto w stosunku do nich żywej amunicji” – czytamy w raporcie

“Okoliczności śmierci co najmniej sześciu z dziewięciu osób zabitych podczas ataku na Mavi Marmara wskazują na dokonanie pozaprawnej i doraźnej egzekucji”.

Reakcja Izraela

Izrael ocenił raport ONZ jako “stronniczy” i “tendencyjny”.

“Raport jest jednostronny i tendencyjny, tak jak organ który go opracował” – czytamy w oświadczeniu.

Władze Izraela twierdzą, że wszelkie okoliczności dotyczące ataku na Flotyllę Wolnosci zostały juz przez nich zbadane. Wszelkie dodatkowe kwestie są zbędne i nieproduktywne.

Władze Izraela twierdzą również, że działały zgodnie z prawem międzynarodowym, które daje im możliwość odpowiedzi na próby naruszenia blokady Strefy Gazy. Jednakże Rada Praw Człowieka ONZ stwierdziła, że w wyniku blokady ekonomicznej w Strefie Gazy doszło do kryzysu humanitarnego, w związku z czym jest ona nielegalna i powinna zostać zniesiona.

Obecnie oenzetowska komisja badająca atak na Fotyllę Wolności  – dowodzona przez Karla Hudsona-Phillipsa, byłego sędziego Międzynarodowego Trybunału Karnego w Hadze, wyjechała do Turcji, Jordanii i Wielkiej Brytanii w celu prowadzenia dalszych badań. W skład komisji weszli również Desmond de Silva, były prokurator Trybunału Karnego w Sierra Leone oraz Shanthi Dairiam, eskpert ds praw człowieka w Malezji.

Pełen raport dostępny tu

za: aljazeera

tłum Aneta Jerska

W Istambule i Ankarze protesty wybuchły natychmiast po opublikowaniu informacji o izraelskim ataku na statki flotylli. Tysiące oburzonych Turków wyszło na ulice i zgromadziło się przed konsulatami Izraela. Statek „Mavi Marmara” opuścił Turcję z setkami pasażerów różnych narodowości na pokładzie, w tym ze znanym szwedzkim pisarzem, autorem powieści detektywistycznych Henningiem Mankellem. Znajduje się on wśród tych osób, które uparcie twierdzą, że aktywiści nie posiadali broni, pomimo słów izraelskiego rzecznika Marka Rageva, którygłosi, że pierwsze strzały padły ze strony aktywistów.

W następnych dniach nastrój pozostawał nerwowy, zwłaszcza po przemówieniu premiera Turcji Recepa Tayyip Erdogana, w którym nazwał akcję Izraela „krwawą masakrą” naruszającą prawo międzynarodowe. Kładąc nacisk na rosnący rozdźwięk między Izraelem a Turcją, Erdogan ostrzegł także, że Turcja nie będzie „siedziała cicho po takich wydarzeniach”. Ankara rozpoczęła lobbowanie wśród członków ONZ i NATO aby zareagowali na działania Izraela. Tymczasem Izrael, mistrz w państwowym lobby, również natychmiast ruszył do pracy.

Podczas gdy prezydent Iranu Mahmud Ahmadineżad wydał zdecydowanie potępiające oświadczenie w tej sprawie, słowa Erdogana mają większą wagę ze względu na wcześniejsze dobre stosunki między Turcją a Izraelem. Nawet skrajnie prawicowi komentatorzy zgadzają się do co tego, że zerwanie stosunków pozostawi Izrael bez strategicznego sojusznika w regionie.

Według Ari Szavita, felietonisty dziennika „Haaretz”: „Nawet dziecko zauważyłoby brak równowagi w ocenie ryzyka podczas opanowywania statków flotylli. Każde mądre dziecko zrozumiałoby, że nie poświęca się czegoś co jest ważne dla czegoś co ważne nie jest. Ale rząd nie rozumiał. Pod przywództwem Netanjahu, Baraka i Ja’Alona rząd podjął ewidentnie złą decyzję. Była to decyzja kompletnych głupców.”

Podczas gry Syria, Niemcy, Francja i Chiny wystosowały oświadczenia potępiające napaść, USA zachowały względną ciszę, a wiceprezydent Joe Biden początkowo twierdził, że musi poznać więcej szczegółów zanim skomentuje sytuację. We wtorek, Sekretarz Stanu Hillary Clinton unikała jakiegokolwiek potępienia Izraela oświadczając, że wydarzenia wymagają „ostrożnych, przemyślanych reakcji ze strony wszystkich zaniepokojonych” i powtórzyła wezwanie USA do przeprowadzenia śledztwa przez Izrael, które jest przeciwne wezwaniom innych państw do niezależnego śledztwa.

Długie i nagłe spotkanie ONZ w Nowym Jorku zaowocowało ostrożnym w słowach oświadczeniem zawierającym komentarz o kryzysie humanitarnym w Gazie: „Rada Bezpieczeństwa szczerze ubolewa nad stratami i … potępia te akty, w wyniku których śmierć poniosło co najmniej 10 osób cywilnych a wiele zostało rannych, i składa kondolencje ich rodzinom… Rada Bezpieczeństwa kładzie nacisk na niestabilną sytuację w Gazie…W tym kontekście, powtarza swoje wielkie obawy o sytuację humanitarną w Gazie i podkreśla potrzebę nieprzerwanego i regularnego napływu dóbr i ludzi do Gazy, tak samo jak nieskrępowanego zaopatrzenia i dystrybucji pomocy humanitarnej na terenie całej Gazy.”

Od izraelskiej napaści na Gazę w grudniu 2008 roku, która spowodowała śmierć ponad 1400 Palestyńczyków w mniej niż miesiąc, stosunki między Turcją a Izraelem uległy pogorszeniu. Podczas dyskusji o Gazie w Davos, tuż po zbombardowaniu Strefy przez Izrael, Erdogan awanturował się ze sceny, po tym jak prezydent Izraela Simon Perez i prowadzący dyskusję David Ignatius próbowali przerwać mu w środku zdania. W styczniu tego roku podczas spotkania w Jerozolimie turecki ambasador w Izraelu, Ahmet Oguz Celikkol, specjalnie został posadzony na niższym krześle niż zastępca ministra spraw zagranicznych Izraela. Czy przemówienie Erdogana z wtorku wskazuje na pogorszenie stosunków nie do naprawienia?

W środku tej całej historii pozostaje blokada Gazy. Turcja zdaje sobie z tego sprawę. Gdyby Izrael nie kontynuował okupacji przestrzeni powietrznej, wodnej i lądowej Gazy, więzienia ponad 1,5 miliona ludzi w jednym z najbardziej zaludnionych obszarów świata, nie musiałby radzić sobie z napiętymi stosunkami międzynarodowymi czy podupadającym wizerunkiem publicznym. Bradley Burston, zdeklarowany syjonista, argumentuje w poście na blogu gazety „Haaretz”, że akcje Izraela w Gazie od 2008 roku nie są samoobroną a jego polityka pokonała własny interes bezpieczeństwa. „W Izraelu wciąż musimy wiele się nauczyć: nie bronimy już Izraela. W tej chwili bronimy blokady. Blokada Gazy stała się Wietnamem Izraela.”

Jasmin Ramsey

tłum Agnieszka Jagiełło

Tekst pochodzi ze strony http://mondediplo.com