Koniecznie informujcie nas o odpowiedziach i reakcjach na Wasze listy! W przypadku pozytywnej odpowiedzi nie zapomnijcie podziękować za szybką reakcję i poszanowanie dla praw człowieka.

Jeśli znajdziecie produkty AHAVA w innych sklepach zgłoście to nam.

—————————————————————————————-
Listy i e-maile można kierować do następujących sklepów prowadzących sprzedaż w Polsce:

Strawberrynet (Hong Kong)
Formularz kontaktowy:
http://pl.strawberrynet.com/customer-service/contact-details/

Lemonnet
e-mail: contact@lemonnet.pl
http://lemonnet.pl/
Przejazd 4/46
02-654 Warszawa
telefon:             0 517 379 692

Bluebell
e-mail: kontakt@mybluebell.pl
Przejazd 4/46
02-654 Warszawa
telefon: 605466400

Wizaz.pl
e-mail: agnieszka.zembrzycka@wizaz.pl
http://wizaz.pl/kosmetyki/producent.php?prod=2025
(można również dodać komentarz w opiniach o produkcie)

4man.pl
e-mail: info@4man.pl
ul. Orkana 19
34-730 Mszana Dolna

Można również zamieścić opinie o produktach AHAVA na:
http://www.opineo.pl/p/840-do-kapieli-dla-kobiet.html?f%5Bfirm%5D%5B0%5D=16330
http://alejka.pl/c/ahava-a1–pielegnacja_twarzy_i_ciala.html
http://znam.to/recenzje/4563/Ahava-Dead-Sea-Mineral-Mud–%E2%80%93-bloto-z-Morza-Martwego
http://cokupic.pl/Uroda-Kosmetyki-i-akcesoria-do-kapieli/filtr/h421-848549
http://www.spa-info.pl/ahava–dobrodziejstwa-z-morza-martwego,2626

—————————————————————————————–
Poniższy list jest jedynie wzorem, zachęcamy do jego modyfikacji.
—————————————————————————————–

Szanowni Państwo,

Państwa sklep prowadzi sprzedaż produktów wytwarzanych przez Ahava Dead Sea Laboratories, izraelską firmę, która czerpie zyski z działań łamiących prawo międzynarodowe. Ten list jest jednocześnie wnioskiem koalicji CODEPINK “Kobiety Dla Pokoju” (www.codepinkalert.org), aby powstrzymać sprzedaż tych produktów.

Ahava Dead Sea Laboratories (www.ahava.co.il) to prywatna firma izraelska produkująca kosmetyki z wykorzystaniem minerałów i błota z Morza Martwego. Produkty Ahava, pomimo, iż oznakowane są jako pochodzące z Izraela, produkowane są w fabryce znajdującej się w nielegalnym izraelskim osiedlu Mitzpe Shalem na okupowanym Zachodnim Brzegu Jordanu. Jego lokalizację poza terytorium Izraela ukazuje poniższa mapa: http://s3.amazonaws.com/codepink4peace.org/img/original/MAP_big.jpg.

Zgodnie z prawem międzynarodowym, w tym licznymi rezolucjami Rady Bezpieczeństwa ONZ, Zachodni Brzeg oraz Gaza należą do okupowanych terytoriów palestyńskich i społeczność międzynarodowa, tym Polska i Unia Europejska, nie uznaje ich za część Izraela. Osiedla izraelskie znajdujące się na Zachodnim Brzegu są nielegalne w świetle IV Konwencji Genewskiej, która zabrania okupantowi przesiedlania swej ludności cywilnej na tereny okupowane. Obecnie w izraelskich koloniach na Zachodnim Brzegu mieszka już ok. pół miliona osadników.

Dodatkowo, Ahava wykorzystuje do produkcji surowce naturalne z Morza Martwego, wydobywane na terytoriach okupowanych. Stanowi to pogwałcenie jednego z artykułów IV Konwencji Genewskiej, który wyraźnie zabrania okupantowi eksploatacji zasobów naturalnych z terenów okupowanych na własny użytek, i jest to kolejny powód, dla którego firma ta powinna zostać pociągnięta do odpowiedzialności.

Oburza również fakt, iż Ahava podaje nieprawdziwe informacje na temat miejsca produkcji kosmetyków. Tym samym wprowadza konsumentów w błąd i pozbawia ich możliwości świadomego wyboru – kupując produkty Ahawa bowiem nieświadomie wspierają nielegalną działalność. Stanowi to naruszenie unijnej Dyrektywy 2000/13/EC mówiącej o obowiązku zamieszczania na etykietach produktów informacji zgodnych z prawdą i nie wprowadzających w błąd konsumenta.

Firma Ahava została zakwalifikowana do listy firm czerpiących zyski z okupacji Zachodniego Brzegu przez izraelską organizację praw człowieka “Coalition of Women for Peace”, która prowadzi aktualizowaną na bieżąco bazę danych o firmach zarabiających na okupacji, represjach i łamaniu praw człowieka (www.whoprofits.org). Holenderski minister spraw zagranicznych wezwał do wszczęcia śledztwa przeciwko firmie Ahava. Liczni posłowie Parlamentu Europejskiego zgłaszali już swoje zaniepokojenie tym faktem do Komisji Europejskiej.

Aktualnie firma Ahava jest celem międzynarodowej kampanii bojkotu, jako pokojowego narzędzia do zakończenia izraelskiej okupacji Zachodniego Brzegu, Strefy Gazy i Jerozolimy Wschodniej. Europejscy i amerykańscy konsumenci pokazują swój sprzeciw wobec izraelskiej okupacji, uczestnicząc w bojkocie konsumenckim produktów Ahava – zorganizowano wiele akcji bojkotu konsumenckiego w Amsterdamie, Paryżu, Montrealu, Londynie, Wiedniu oraz Stanach Zjednoczonych.

Mam szczerą nadzieję, że w świetle powyższych informacji zdecydują się Państwo na wycofanie produktów firmy Ahava Dead Sea Laboratories ze swojego asortymentu, okazując tym samym poszanowanie dla praw człowieka i prawa międzynarodowego.

Bardzo proszę o pilną odpowiedź w tej sprawie. Dziękuję za uwagę i poświęcony czas.

Z poważaniem,

XXX

* Więcej informacji na temat nielegalnych metod działania firmy Ahava i kampanii dotyczącej jej bojkotu znajdziecie Państwo na stronie: www.stolenbeauty.org.

*Więcej informacji na temat globalnego ruchu Bojkotu, Wycofania Inwestycji i Sankcji znajdziecie Państwo na stronie: www.bdsmovement.net.

———————————————————————————
Można również zaprotestować wysyłając e-kartkę z poniższej strony (w języku angielskim)

http://codepink.salsalabs.com/o/424/t/9723/postcard.jsp?postcard_KEY=427

Grupa Egged, największy przewoźnik autobusowy w Izraelu, kontrolujący ponad
60% rynku transportowego w tym kraju obsługuje komunikację autobusową
między nielegalnymi osiedlami na Zachodnim Brzegu oraz uczestniczy w budowie
systemu kolei miejskiej w Jerozolimie (zadaniem kolei miejskiej jest budowa dróg
apartheidu – tzn. połączeń pomiędzy Jerozolimą a nielegalnymi koloniami izraelskimi
wybudowanymi wokół miasta – z dróg tych mogą korzystać wyłącznie Izraelczycy).
Angażując się na Okupowanych Terytoriach Palestyńskich, w szczególności zaś
obsługując komunikację między nielegalnymi osiedlami, Egged bierze czynny udział
w działalności sprzecznej z prawem międzynarodowym i w narzucaniu ludności
palestyńskiej bezprawnego reżimu okupacyjnego.

W Polsce, pod szyldem Mobilis, Egged prezentuje jeszcze inne oblicze – firmy
promującej samozatrudnienie i niepewne formy zatrudnienia, a także wprowadzającej
cięcia w płacach i rozkładach jazdy. Mobilis obsługuje linie komunikacji miejskiej w
Warszawie, Krakowie, Bydgoszczy oraz linie podmiejskie i gminne. Flota Mobilis
obejmuje ponad 240 autobusów. Właścicielem 100% Mobilis Sp. z o.o. jest Grupa
Egged. Pierwszą inwestycją Egged w Polsce było nabycie spółki Mobilis. W marcu
2009 roku Egged, przejął 51% udziałów PKS Mrągowo, obsługującego miejscowości
województwa warmińsko-mazurskiego, jak również linie dalekobieżne takie jak
Warszawa, Gdańsk, Kraków i Kielce w sezonie wakacyjnym.

24 czerwca 2010 roku firma Egged Mobilis wykupiła 6 mazowieckich PKS-ów
(w Ciechanowie, Mińsku Mazowieckim, Mławie, Płocku, Przasnyszu, Ostrołęce)
zatrudniających 2 tys. pracowników. Zamiast poprawy oferty, płocki PKS
zlikwidował jesienią 8 najbardziej nierentownych kursów, planowane są kolejne
likwidacje.

Ponad pół roku po prywatyzacji, jedynym widocznym efektem są cięcia w rozkładach
jazdy i odwołane kursy. Niepokojąca jest również sytuacja pracowników firmy,
którym proponuje się zmniejszenie pensji (przejście na trzy czwarte etatu,
z odpowiednio zmniejszonymi zarobkami przy tym samym wymiarze czasu pracy).
Pomimo tego, Ministerstwo Skarbu Państwa szykuje się do sprzedaży kolejnych PKS-
ów, między innymi na Górnym Śląsku, Mazurach, w Opolu.

Tylko PKS Gostynin nie został przejęty przez Mobilis. 4 maja ubiegłego roku
w firmie wybuchł trwający 17 dni strajk. Organizowały go wszystkie związki
zawodowe, które nie zgodziły się na prywatyzację.

Firma Egged Mobilis łamie prawo międzynarodowe, w tym postanowienia
Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości, który w orzeczeniu wydanym w
2004 roku potwierdził, że budowa kolonii na Zachodnim Brzegu stanowi pogwałcenie
art 49 Czwartej Konwencji Genewskiej dotyczącego przesiedlenia ludności cywilnej
okupanta na terytorium okupowane. Działania Egged Mobilis w Polsce naruszają
również prawa pracownicze i wpisują się w politykę likwidacji publicznego
transportu samochodowego.

Wziąwszy to wszystko pod uwagę Polska Kampania Solidarności z Palestyną wzywa
władze i działaczy samorządowych na poziomie województw, powiatów, miast i gmin w całej
Polsce do odrzucenia oferty firmy Egged-Mobilis, a także do nieprzedłużania czasu
obowiązywania umów już podpisanych. Apelujemy do związkowców i działaczy
organizacji na rzecz praw człowieka o wspólne przeciwstawianie się ekspansji firmy,
która jest uwikłana w przestępstwa izraelskiego reżimu okupacyjnego i kolonialnego
w Palestynie oraz w ataki na prawa pracownicze w Polsce. Naszym wspólnym
obowiązkiem jest obrona praw człowieka, w tym stanowiących ich integralną część
praw pracowniczych.

Po licznych próbach wykorzystania konferencji OECD przez Izrael do wspierania swoich roszczeń terytorialnych w Jerozolimie oraz apelach palestyńskiego społeczeństwa obywatelskiego, że międzynarodowa konferencja przysłuży się wybielaniu izraelskich naruszeń praw człowieka i łamania prawa międzynarodowego, Wielka Brytania, Szwecja, Turcja i Republika Południowej Afryki ogłosiły, że nie wezmą udziału w spotkaniu. Chociaż Wielka Brytania zaprzeczyła jakoby jej decyzja była motywowana politycznie, to Szwecja i Turcja otwarcie przyznały że ich odmowa ma charakter stricte polityczny.

Na konferencji wysocy rangą urzędnicy rządowi mają omawiać politykę turystyczną krajów członkowskich OECD – jednak wiele krajów zamiast ministrów ds turystyki, w akcie protestu wyśle niższych rangą oficjeli, którzy bedą reprezentować rządy państw – członków OECD.

Grecję zamiast przedstawiceli rządowych reprezentować będzie pracownik greckiego centrum informacji turystycznej w Tel Awiwie, Belgia i Norwegia nadal nie potwierdziły uczestnictwa swoich delegatów.

Jest to pierwsze spotkanie OECD organizowane przez Izrael od czasu przyjęcia w poczet krajów członkowskich organizacji w maju br i drugie spotkanie OECD poza Paryżem.

Odwołanie uczestnictwa w konferencji nastąpiło po wypowiedzi izraelskiego ministra ds turystyki Stasa Misezhnikov`a, który stwierdził, że usytuowanie konferencji w Jerozolimie ma na celu uznanie Jerozolimy jako niepodzielnej stolicy Izraela. List potępiający takie stanowisko wysłał do premiera Benjamina Netanjahu sekretarz generalny OECD Angel Gurria, nazywając je “niezgodnym ze stanem faktycznym i zupełnie nie do przyjęcia”

W liście do Angela Gurria`a Komitet Narodowy palestyńskiej kampanii Bojkotu, Wycofania Inwestycji oraz Sancji wezwał do przeniesienia konferencji. “Organizowanie międzynarodowego spotkania na temat turystyki w Jerozolimie to wyraźny sygnał dla społeczności międzynarodowej, że kraje członkowskie  są współwinne ucisku jaki stosuje Izrael w stosunku do Palestyńczyków oraz aktywnie wspierają wysiłki Izraela w celu wybielania stosowanej przez ten kraj polityki kolonialnej i apartheidu” – czytamy w liście.

Organizacja Wyzwolenia Palestyny (OWP) oraz Palestyńska Rada Legislacyjna (PLC) wysłały oficjalne podziękowania do Wielkiej Brytanii i Turcji za wycofanie się z udziału w konferencji oraz wezwały pozostałe kraje do odwołania swoich delegatów.

“Dziękujemy wszystkim krajom, które postanowiły odwołać swój udział w konferencji. Wzywamy również państwa członkowskie OECD aby stanęły na straży sprawiedliwości, prawa międzynarodowego oraz praw człowieka poprzez powstrzymanie się od uczestnictwa w konferencji OECD na temat turystyki w Jerozolimie. Wzywamy również obywateli krajów członkowskich OECD do wywarcia presji na rządy swoich krajów aby nie uczestniczyły w tej konferencji.” Hind Awwad, koordynatorka palestyńskiego Komitetu Narodowego kampanii Bojkotu, Wycofania Inwestycji oraz Sankcji

Według Awwad  “Izrael wykorzystuje swoje członkostwo w OECD do wybielania licznych pogwałceń prawa międzynarodowego i postępującego procesu okupacji, kolonizacji i polityki apartheidu. Udzial w konferencji będzie postrzegany jako przyzwolenie na politykę czystek etnicznych, która ma miejsce w Jerozolimie.”

Pomimo międzynarodowej kampanii sprzeciwu, w maju 2010 roku Izrael został przyjety w poczet członków OECD. Izrael nie spelnia warunków gospodarczych oraz standardów praw człowieka wymaganych przez OECD. Dane i raporty ekonomiczne przedstawione OECD zawierają informacje dotyczące budowy nielegalnych osiedli izraelskich na palestyńskich Terytoriach Okupowanych – przyjęcie Izraela do organizacji pomimo tych danych jest jednoznaczne z przyzwoleniem na izraelską okupację.

za: bdsmovement.net

tłum Aneta Jerska

W rok od historycznego rozstrzygnięcia Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości (2004 r.) – zgodnie z którym budowa muru na okupowanych ziemiach palestyńskich jest nielegalna – Izrael kontynuuje jego budowę. Po 38 latach okupacji Zachodniego Brzegu Jordanu (w tym wschodniej Jerozolimy), Strefy Gazy i syryjskiej części wzgórz Golan Izrael w dalszym ciągu rozbudowuje kolonie żydowskich osadników. Bez porozumienia z drugą stroną zajął wschodnią Jerozolimę i wzgórza Golan, obecnie zaś – poprzez budowę muru – de facto anektuje znaczne obszary Zachodniego Brzegu. Izrael przygotowuje się – pod przykrywką przewidzianego jednostronnego wycofania się ze Strefy Gazy – także do rozszerzenia swoich osad na Zachodnim Brzegu Jordanu. W 57 lat po tym jak państwo Izrael ukonstytuowało się w głównej mierze na ziemiach oczyszczonych z zamieszkujących je Palestyńczyków większość tychże ma status uchodźcy, w przeważającej części – bezpaństwowca. Ponadto niezmiennie trwa system dyskryminacji rasowej wprowadzonej przez Izrael w stosunku do swych własnych obywateli arabskich pochodzenia palestyńskiego.

Zważywszy na ustawiczne naruszanie przez Izrael prawa międzynarodowego,

Zważywszy iż od roku 1948 setki rezolucji ONZ potępiły jego politykę kolonialną i dyskryminacyjną, uznając ją za nielegalną, jak też wzywały do natychmiastowych, proporcjonalnych i skutecznych reparacji,

Zważywszy iż wszelkie międzynarodowe działania oraz inicjatywy pokojowe jak dotąd nie doprowadziły do przekonania Izraela lub zmuszenia go, by podporządkował się prawu humanitarnemu, przestrzegał podstawowe prawa człowieka, jak również zakończył okupację oraz ucisk narodu Palestyny,

Biorąc pod uwagę fakt, iż pośród społeczności międzynarodowej świadomi kobiety i mężczyźni od lat biorą na siebie moralną odpowiedzialność za zwalczanie niesprawiedliwości, czego wyrazem była walka o zniesienie apartheidu w Południowej Afryce prowadzona różnymi formami bojkotu, wycofania inwestycji i sankcji,

Czerpiąc inspirację z walki społeczeństwa południowoafrykańskiego przeciw apartheidowi,

W duchu międzynarodowej solidarności, spójności moralnej i oporu przeciw niesprawiedliwości i uciskowi,

My, przedstawiciele cywilnej części społeczeństwa palestyńskiego wzywamy międzynarodowe organizacje społeczeństwa obywatelskiego oraz świadome kobiety i mężczyzn z całego świata do wprowadzenia zdecydowanego bojkotu oraz zastosowania inicjatyw wycofania inwestycji w stosunku do Izraela podobnych do tych, jakie były skierowane przeciw RPA w epoce apartheidu. Prosimy o wywieranie presji na rządy swoich krajów, by narzuciły embargo i sankcje wobec Izraela. Wzywamy także świadomych Izraelczyków, by wspierali nasz apel w imię sprawiedliwości oraz prawdziwego pokoju.

Te pokojowe działania, mające na celu wywarcie presji na Izrael, winny być stosowane do czasu gdy państwo to uzna niepodważalne prawo Palestyńczyków do samostanowienia i zacznie w całości respektować prawa międzynarodowe poprzez:

1.Zakończenie okupacji oraz kolonizacji wszystkich ziem arabskich i zlikwidowanie muru,

2.Przyznanie obywatelom palestyńskim podstawowego prawa do równości,

3.Przestrzeganie, ochronę i wsparcie prawa uchodźców palestyńskich do powrotu do domów, zgodnie z rezolucją ONZ nr 194.

Zatwierdzone przez:

Partie polityczne, związki zawodowe, stowarzyszenia, ugrupowania i organizacje palestyńskie reprezentujące trzy grupy tworzące wspólnie partię ludu Palestyny: uchodźców palestyńskich, Palestyńczyków pod okupacją i palestyńskich obywateli Izraela.

BDSmovement.net, 9 lipca 2005 r.

Apel o bojkot akademicki i kulturalny Izraela

Zważywszy na fakt, iż kolonialny ucisk wywodzący się z syjonistycznej ideologii, jakiemu Izrael poddaje naród palestyński obejmuje:

- uchylanie się od odpowiedzialności za Nakbę – zwłaszcza za fale czystek etnicznych i grabieży, leżące u podstaw kwestii palestyńskiej, a w rezultacie odmowę uznania niezbywalnych praw uchodźców i osób wysiedlonych, uprawnień określonych i chronionych prawem międzynarodowym,

- okupację wojskową i kolonizację Zachodniego Brzegu Jordanu (w tym Wschodniej Jerozolimy) od 1967r., stanowiącą pogwałcenie prawa międzynarodowego i rezolucji ONZ,

- wprowadzenie systemu dyskryminacji rasowej i segregacji palestyńskich obywateli Izraela, porównywalnego do dawnego systemu apartheidu w RPA,

Zważywszy iż izraelskie instytucje akademickie (w przeważającej części kontrolowane przez państwo), jak też większość intelektualistów i pracowników izraelskich szkół wyższych bezpośrednio przyczyniają się do podtrzymania, obrony i usprawiedliwiania opisanych wyżej form ucisku czy też uczestniczy w nich przez milczącą akceptację,

Zważywszy na fakt, iż wszelkie dotychczasowe międzynarodowe interwencje nie zmusiły Izraela do przestrzegania praw człowieka czy do położenia kresu uciskowi narodu palestyńskiego, ucisku który przejawia się w różnych formach, w szczególności w oblężeniu, bezwzględnym zabijaniu, niszczeniu, budowie rasistowskiego muru,

Biorąc pod uwagę fakt, iż pośród międzynarodowej wspólnoty uniwersyteckiej i intelektualnej świadomi kobiety i mężczyźni od lat biorą na siebie moralną odpowiedzialność za zwalczanie niesprawiedliwości, czego wyrazem była walka o zniesienie systemu podziału rasowego w Południowej Afryce prowadzona różnymi formami bojkotu,

W świadomości tego, iż rozwój ruchu mającego na celu międzynarodowy bojkot Izraela wymaga określenia jego głównych kierunków,

W duchu międzynarodowej solidarności, spójności moralnej i oporu przeciw niesprawiedliwości i uciskowi,

My, pracownicy akademiccy i intelektualiści palestyńscy wzywamy naszych kolegów z międzynarodowej wspólnoty do bojkotu wszelkich izraelskich instytucji szkolnictwa wyższego i kultury, by w ten sposób uczestniczyli w walce, która przyniesie kres okupacji izraelskiej, kolonizacji oraz apartheidowi przez:

- powstrzymanie się przed wszelkiego rodzaju i w jakiejkolwiek formie współpracą uniwersytecką i kulturalną, współpracą czy partnerskimi projektami z instytucjami izraelskimi,

- wspieranie, na szczeblu krajowym i międzynarodowym całkowitego bojkotu instytucji izraelskich, w tym zawieszenie jakichkolwiek form finansowania i subwencjonowania tych instytucji,

- zachęcanie do wycofywania inwestycji i zobowiązań wobec Izraela ze strony międzynarodowych instytucji akademickich,

- działania na rzecz potępienia polityki Izraela, poprzez nakłanianie stowarzyszeń i organizacji uniwersyteckich, zawodowych czy kulturalnych do przyjęcia rezolucji,

- bezpośrednie wspieranie palestyńskich instytucji akademickich z zastrzeżeniem, iż ewentualne partnerstwo tych instytucji z ich odpowiednikami izraelskimi nie będzie warunkiem wyraźnym czy dorozumianym uzyskania takiego wsparcia.

Zatwierdzone przez:

Palestyńską Federację Związków Zawodowych Profesorów i Pracowników Uniwersyteckich, Powszechną Palestyńską Federację Związków Zawodowych, ugrupowanie palestyńskich organizacji NGO, Federację Nauczycieli Zachodniego Brzegu Jordanu, Federację Pisarzy Palestyńskich, Palestyńską Ligę Artystów, Federację Dziennikarzy Palestyńskich, Powszechną Unię Kobiet Palestyńskich, Stowarzyszenie Prawników Palestyńskich oraz dziesiątki innych federacji, stowarzyszeń palestyńskich i organizacji obywatelskich.

Pacbi.org, 21 grudnia 2008r.

Otóż wedle Marty’ego wrogość do Izraela ma być wytworem „systematycznej propagandy antysemickiej” w krajach islamskich oraz „paranoicznej fali zbrodniczych posądzeń”. Niżej podpisani uważają, że antysemityzm istnieje i zwalczają go, podobnie jak zwalczają instrumentalizację sprawy palestyńskiej dokonywaną przez adeptów teorii „spisku żydowskiego”. Ale równie gorąco występujemy przeciw mieszaniu antysemityzmu i krytyki Izraela. Jak Marty interpretuje najnowszy sondaż BBC przeprowadzony w 28 krajach, zgodnie z którym jedynie 19% badanych pozytywnie ocenia działania Izraela? Jako opinię – zakładniczkę antysemickiej propagandy czy też uprawnioną krytykę polityki Izraela?

Marty osłabia znaczenie walki z antysemityzmem idąc – on także – drogą teorii spiskowej, jak też  stając w obronie trzech najbardziej atakowanych aspektów polityki Izraela: budowy Muru, działań wojskowych w Gazie w czasie operacji „Płynny Ołów” oraz sytuacji izraelskich Palestyńczyków.
„Nie jest prawdą jakoby bariera czy mur bezpieczeństwa był pochodną polityki dyskryminacji”. Marty beztrosko odrzuca opinie Amnesty International, Czerwonego Krzyża czy pozarządowej izraelskiej organizacji B’Tselem. Z pogardą też odnosi się do opinii  Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości (z lipca 2004 r.), który zakwalifikował budowę Muru jako „pogwałcenie prawa międzynarodowego” i nakazał Izraelowi jego „natychmiastowe zburzenie”. Zgodnie z ostatnim raportem ONZ mur bezpieczeństwa ma osiągnąć długość 709 km, podczas gdy zielona linia (czyli granica Izraela z Zachodnim Brzegiem z 1967 r.) liczy zaledwie 320 km. W niektórych miejscach mur wrzyna się na głębokość 22 km na terytorium Zachodniego Brzegu Jordanu (którego całkowita szerokość wynosi 50 km). W wyniku budowy muru Izrael de facto zagarnął 10% ziem palestyńskich, z czego 17 tys. ha to obszar, do którego palestyńscy rolnicy prawie zostali pozbawieni dostępu. W samej północnej części Zachodniego Brzegu sytuacja ta dotknęła 220 tys.  mieszkańców wsi.
Marty przyznaje, że popełniono zbrodnie wojenne w Gazie, ale jest tak, dodaje, ponieważ „wojna jest zbrodnicza”. Prawo międzynarodowe jest bardziej wymagające, gdyż potwierdza zasadę lekką ręką  odrzuconą przez Marty’ego: nie wszystko na wojnie jest dozwolone.

Otóż dowody i raporty organizacji pozarządowych potwierdzają: Izrael naruszył prawa wojny używając bomb z białym fosforem (uważanych, również przez Stany Zjednoczone, za broń chemiczną) na obszarach gęsto zaludnionych, uniemożliwiając personelowi medycznemu niesienie pomocy rannym czy używając ludzi jako żywych tarcz. Dowody zebrane przez jedną z izraelskich NGO, Breaking the Silence, są wymowne. Ponadto Izrael, w porozumieniu z Egiptem, otoczył mikroskopijną (360 km2) Strefę Gazy, uniemożliwiając cywilom ucieczkę przed potopem żelaza i ognia. Blokada jest kontynuowana przy całkowitym pogwałceniu praw wojennych, co uniemożliwia odbudowę i pogarsza warunki sanitarne.

Bezczelnością wobec tego jest opiewać człowieczeństwo armii izraelskiej by tym bardziej pogrążyć  Hamas, który jakoby „umyślnie narażał ludność cywilną chcąc za nią się chronić”. Przypomnijmy: o to samo oskarżano algierski FLN i wietnamski FNL. Wygodny argument, pozwalający zrzucić na Hamas odpowiedzialność za śmierć Izraelczyków i Palestyńczyków i zasłonić niewygodne dane opisujące skutki operacji „Płynny Ołów”: ponad  1 400 śmiertelnych ofiar po stronie palestyńskiej i 13 po stronie izraelskiej (w tym 4 osoby zabite w wyniku „przyjacielskiego ognia”).

Wreszcie Marty oświadcza, że izraelscy Palestyńczycy (1/5 populacji) nie są ofiarami instytucjonalnej dyskryminacji, lecz poddani są „koniunkturalnej nierówności”. Twierdzenie to stoi w sprzeczności z tezami raportu Departamentu Stanu USA z 2009 r., wedle którego „arabscy obywatele mieszkający w Izraelu w dalszym ciągu poddawani są różnym formom dyskryminacji”. I tak – przepisy o łączeniu rodzin zabraniają Izraelczykom łączenia się ze współmałżonkiem o ile ten jest narodowości palestyńskiej. Czyż nie jest to prawo z natury swej dyskryminujące w państwie, w którym nie dopuszcza się celebrowania małżeństw mieszanych – między Żydami a nie-Żydami? A co sądzić o tym, że 13% „Ziem Państwa” zarządzanych przez Narodowy Fundusz Żydowski może być przekazywanych w posiadanie wyłącznie Żydom?

Izrael wybrał na swój sztandar flagę z gwiazdą Dawida, menorę na herb i hymn państwowy, który zaczyna się od słów: „Jak długo w naszych sercach / drżeć będzie duch żydowski”. Czy izraelscy Palestyńczycy, urodzeni na tej ziemi (ci najstarsi nawet przed utworzeniem państwa Izrael) mają prawo sądzić, że wybór tych „symboli narodowych” wskazuje, iż nie są oni uważani za Izraelczyków z krwi i kości? Czyż mają prawo żądać, by Izrael stał się państwem prawdziwie demokratycznym, „państwem wszystkich obywateli”? Avigdor Lieberman, izraelski minister spraw zagranicznych ma na ten temat swoje zdanie: „Jeżeli wartości uniwersalne i żydowskie są w konflikcie, pierwszeństwo mają te ostatnie”.

A zatem – nie, nie można mówić byle czego byle bronić Izrael. Przeciwnie: gdy schlebiamy paranoi podsycanej przez izraelskich przywódców, która ma usprawiedliwić ich coraz to gorsze działania – oddajemy jedynie Izraelczykom niedźwiedzią przysługę.

Zagrożenie „fizycznym unicestwieniem” stanowiącym pierwszy i ostatni argument Marty’ego, jest najtrafniejszym odzwierciedleniem tej paranoi. Przypomnijmy: Izrael jest pierwszą potęgą wojskową na Bliskim Wschodzie, jedyną posiadającą broń atomową, a zatem jedyną zdolną do unicestwienia innego państwa. W odniesieniu do Palestyńczyków argument ten ociera się wręcz o śmieszność: nie mają oni ani wojska, ani samolotów, ani czołgów. Prawdopodobieństwo, że Hamas „unicestwi fizycznie” państwo Izrael jest równie wielkie jak to, że wojsko Luksemburga zajmie Paryż.

Instrumentalizacja poczucia winy Zachodu w stosunku do faktycznej Zagłady w przeszłości (Szoah) w rzeczywistości służy wybieleniu Izraela. Wyczerpanie się tej argumentacji, widoczne we wzmożonej krytyce Izraela jest bez wątpienia tym, co naprawdę niepokoi Marty’ego. I czy się mu podoba czy nie, krytyka ta oskarża nie „brak wizji” Netanjahu, lecz politykę prowadzoną latami przez rządy  zarówno „lewicy” jak i „prawicy”, „centrowe” czy „jedności narodowej”. Politykę podsycającą antysemityzm, zawsze gdy państwo, które ją prowadzi oznajmia, iż czyni to w imię Żydów.

„Pojechałem na okupowane ziemie palestyńskie i zobaczyłem segregację rasową – na poziomie dróg i mieszkalnictwa,  co jako żywo przypomniało mi to, czego doświadczaliśmy w Afryce Południowej w epoce apartheidu”. Słowa te napisał przed trzema tygodniami południowoafrykański arcybiskup Desmond Tutu, laureat pokojowej Nagrody Nobla z 1984 r. Słowa te winien usłyszeć każdy. Chyba że do zaślepienia dorzucić chce jeszcze głuchotę.

Julien SALINGUE,  Nicolas-DOT-POUILLARD i Catherine SAMARY

tłum. Joanna Kubik

Julien SALINGUE jest nauczycielem akademickim i doktorantem nauk politycznych na Uniwersytecie Paris VIII,

Nicolas-DOT-POUILLARD jest naukowcem w dziedzinie socjologii politycznej w European University Institute we Florencji, a Catherine SAMARY jest wykładowczynią  ekonomii na Uniwersytecie Paris-Dauphine oraz w Instytucie StudiówEeuropejskich Uniwersytetu Paris VIII.

Artykuł opublikowany w Lemonde.fr w dniu 27/04/2010

Sukcesy i ograniczenia kampanii

W ramach kampanii na rzecz bojkotu odbył się 30 marca tego r. światowy dzień akcji, o organizacji którego zadecydowano kilka tygodni wcześniej, podczas Światowego Forum Społecznego w brazylijskim Belem. Głosy poparcia dla tej kampanii odzywają się również w samym Izraelu oraz w społecznościach żydowskich poza jego granicami.
Strategia oporu bez użycia przemocy obejmuje bojkot towarów wyprodukowanych w Izraelu (zarówno przez lokalne, jak i zagraniczne przedsiębiorstwa) i na palestyńskich Terytoriach Okupowanych. W Europie ogłoszono listę produktów wraz z kodami kreskowymi (znalazły się na niej warzywa, owoce, soki owocowe, kwiaty cięte, konserwy, wina, herbatniki, lekarstwa, kosmetyki itp.). Metody jakimi posługują się członkowie ruchu to m.in. kampania informacyjna, próby przekonania prowadzących sklepy do wycofania produktów „na indeksie”, uświadamianie i uwrażliwianie osób odpowiedzialnych za zamawianie produktów importowanych, akcje bezpośrednie w supermarketach.
Jednocześnie liczne stowarzyszeniaiv prowadzą kampanię na rzecz zawieszenia umowy stowarzyszeniowej między Izraelem a Unia Europejską, argumentując to faktem, że Izrael narusza art. 2 umowy zobowiązujący do „poszanowania praw człowieka i wolności demokratycznych”v. Umowa stowarzyszeniowa, podpisana w 1995 i wcielona w życie w 2000 r., zwalnia towary izraelskie z cła przy wwozie na teren UE. Problemem jest tutaj ustalenie miejsca pochodzenia – wiele towarów oznaczonych jako wyprodukowane w Tel Awiwie pochodzi w rzeczywistości z izraelskich nielegalnych kolonii na Terytoriach Okupowanych.
Przeprowadzone badania wskazują, że 21% izraelskich eksporterów, w sytuacji gdy utracili część ważnych rynków takich jak Jordania, Wielka Brytania i kraje skandynawskie,vi zmuszonych było z powodu bojkotu do obniżenia cen.
Bojkot, który odwołuje się do wolnego wyboru konsumentów, może stanąć w sprzeczności z niektórymi regulacjami prawnymi w momencie gdy przekształca się w akcję zbiorową. Francuski kodeks karny w art. 225 ust. 2 z poprawkami wprowadzonymi przez ustawę 2004-204 z 9 marca 2004 r., dostosowującą przepisy prawne do zmian charakteru przestępczości, stanowi, że wszelka dyskryminacja polegająca na „utrudnianiu zwykłego prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej” podlega karze do 3 lat pozbawienia wolności oraz grzywnie do 45 tys. euro. W ten sposób, o ile każdy ma prawo decydować, co kupuje a czego nie kupuje, dopóki jest to jego indywidualna postawa, o tyle wzywanie do bojkotu wchodzi w zakres czynów określonych w art. 225.
Francuski wymiar sprawiedliwości najwyższego szczebla – Rada Państwa oraz Sąd Kasacyjny – potępiał zawsze tego typu działania, zwłaszcza w odniesieniu do naruszania stosunków handlowych z Państwem Izraelvii. Podobne stanowisko zajął Europejski Trybunał Praw Człowieka (ETPC) w orzeczeniu z 16 lipca 2009 r. w sprawie Willem przeciwko Francji. Burmistrz Jean Claude Willem został postawiony przed sądem za namawianie restauratorów z jego okręgu do bojkotu produktów izraelskich podczas sesji Rady Miejskiej w Seclin (w pobliżu Lille) 3 października 2002 r. oraz na stronie internetowej gminy; 11 września w sprawie odwoławczej został uznany winnym i ukarany grzywną 1000 euro. ETPC, do którego Willem odwołał się w oparciu o prawo do swobody wypowiedzi, orzekł, że wezwanie do bojkotu rzucone przez lokalnego radnego stanowiło „czyn dyskryminacyjny, a co za tym idzie podlegający karze”.
Warto w tym kontekście przypomnieć prawne ramy posługiwania się bojkotem: może o nim zadecydować lokalna władza na podstawie decyzji Rady Bezpieczeństwa ONZ lub miejscowy rząd w ramach zastosowania środków przymusuviii.

Wycofanie inwestycji czyli co mogą zrobić rządy i firmy?

Bojkot izraelskich produktów jest najbardziej nagłaśnianą, lecz nie jedyną formą trwającej obecnie akcji; podejmowane są również inne kroki, by wywrzeć presję na Izrael i doprowadzić do jego izolacji na arenie międzynarodowej. I tak rodzą się inicjatywy przenoszące bojkot na grunt kulturalny, akademicki, dyplomatyczny, a nawet sportowyix, np. odwołanie izraelskiego salonu turystycznego przewidzianego na 15 stycznia w Paryżu, wycofanie w maju 2009 r. ogłoszeń turystycznych z londyńskiego metra, odrzucenie propozycji włączenia się w kampanię promocyjną prowadzoną przez linie lotnicze El Al przez Hertz, firmę wiodącą w dziedzinie wynajmu samochodów, odrzucenie przez Szwecję propozycji wzięcia udziału w międzynarodowych manewrach lotniczych z powodu uczestnictwa Izraela itp.
Również wzywanie do wycofania inwestycji skierowane do przedsiębiorstw i spółek prowadzących działalność na Bliskim Wschodzie zaczyna przynosić pewne rezultaty. Dla przykładu w Belgii kampania prowadzona pod hasłem „Wycofać Dexię z Izraela” sprawiła, że 14 gmin wycofało swoje fundusze z tego francusko-belgijskiego banku, który poprzez swoją filię w Izraelu, współfinansował lokalne społeczności izraelskie na palestyńskich Terytoriach Okupowanych.
Podobny los spotkał Alstom, francuską spółkę transportową, która w 2009 r. została wykluczona z portfela szwedzkiego towarzystwa emerytalnego AP7. Podobną decyzję podjął już wcześniej, w 2006 r., Dutch ASN Bank wobec innego przedsiębiorstwa francuskiego Veolia Transport. Obie firmy z międzynarodowym kapitałem za udział w kontrowersyjnym przedsięwzięciu budowy linii tramwajowej w Jerozolimie zapłaciły odsunięciem od kilku przetargów, w których brały udział: Bordeaux nie przyznało Veolii wartego 750 milionów euro kontraktu na wywóz miejskich odpadków, rada miasta Sandwell w Wielkiej Brytanii odsunęła to przedsiębiorstwo od umowy dotyczącej zbiórki i recyklingu odpadków, z kolei rada miejska Sztokholmu odmówiła podpisania ze spółką kontraktu na 3,5 mld euro na obsługę miejskiego metra.
Niektóre firmy z własnej inicjatywy wprowadziły zasady „społecznie odpowiedzialnego” inwestowania. Tak było w przypadku holenderskiej firmy Heineken, której izraelska filia Tempo Drinks została przeniesiona z Zachodniego Brzegu w głąb terytorium izraelskiego. Również szwedzkie przedsiębiorstwo Assa Abloy, lider w dziedzinie elektromechanicznych systemów zabezpieczeniowych, zdecydowało się przenieść jeden ze swoich zakładów produkcyjnych ulokowany w żydowskiej kolonii na Zachodnim Brzegu.

Sankcje, procesy i proizraelski lobbing

A jakie są szanse na nałożenie na Izrael sankcji? ONZ, unieruchomiona niekończącymi się wewnętrznymi sporami, stara się potwierdzić swoją pozycję gwaranta międzynarodowego ładu. Jednak żadna forma sankcji wobec Izraela nie została dotychczas wprowadzona, podczas gdy wiele innych państw poddano drakońskiemu systemowi represji, zaś sankcje jako takie okazały się skutecznym środkiem w walce z apartheidem w RPA.
Próby wyegzekwowania sprawiedliwości muszą się zatem opierać o inne instancje, w szczególności sądownicze. Symptomatyczną dla tych wysiłków jest tocząca się od 2007 r. przed francuskim wymiarem sprawiedliwości sprawa, w której przeciwko sobie stają Stowarzyszenie Solidarności Francja-Palestyna wspierane przez Organizację Wyzwolenia Palestyny oraz francuskie spółki Alstom, Alstom Transport i Veolia Transport.
W 2004 r. rząd w Tel Awiwie podpisał ze spółką na prawie izraelskim CityPass Limited (których mniejszościowymi akcjonariuszami są Veolia Transport i Alstom Transport, dysponując odpowiednio 5% i 20% akcji) umowę na budowę i obsługę linii tramwajowej obejmującej Jerozolimę i część Zachodniego Brzegu. Tocząca się obecnie sprawa ma wykazać nielegalny charakter tej umowy.
Postawione przed sądem spółki użyły wszelkich argumentów, by podważyć prawomocność wniesionego przeciwko nim pozwu: brak kompetencji rzeczowej i terytorialnej sądu pierwszej instancji w Nanterre, przed którym toczy się ta sprawa, niedopuszczalność wniosków strony skarżącej ze względu na braki formalne oraz fakt, że nie są one stroną zaangażowaną w kwestię. Jednak sąd odrzucił te argumenty, uznając w orzeczeniu z 15 kwietnia 2009 r., że Stowarzyszenie Solidarności Francja-Palestyna miało prawo wystąpić przeciwko trzem pozwanym spółkom, ponieważ realizacja spornego kontraktu może naruszać wspólne interesy, które reprezentuje stowarzyszenie. W ten sposób oddalony został argument immunitetu jurysdykcyjnego Izraela. Nie będąc wprawdzie stroną tego postępowania, Izrael uznany został za „mocarstwo okupujące część terytoriów Zachodniego Brzegu, na których trwa budowa kwestionowanej linii tramwajowej. Inaczej niż Veolia, Alstom zdecydował się odwołać od tego wyroku.
W sytuacji, gdy do krajowych i międzynarodowych instancji sądowniczych trafiają coraz to nowe wnioski, nad Izraelem zawisła groźba kolejnych sankcji prawnych. Wątpliwe jest jednak, że procedury te przyniosą spodziewane rezultaty, zwłaszcza w sytuacji, gdy system karny staje się narzędziem w rękach wielkich mocarstw, zaś kolejne państwa wycofują się z jurysdykcji uniwersalnej.
W odpowiedzi na te inicjatywy prowadzona jest antykampania oparta na niesłabnącym lobbingu przeciwko podobnym działaniom. Liczne organizacje proizraelskiex zwierają szyki, by sprzeciwić się „zniknięciu lub wycofaniu na półki magazynów towarów pochodzących z Izraela”. Kampania na rzecz bojkotu jest w istocie jaskrawym dowodem na porażkę tradycyjnych mechanizmów regulowania międzynarodowych kwestii spornych.
Willy Jackson - doradca do spraw międzynarodowych, badacz pracujący dla Laboratoire Sedet (Uniwersytet Paris).

tłum. Ewa Cylwik

I Patrz www.protection-palestine.org .
II Por. Willy Jackson, « Détruire ce mur illegal en Cisjordanie », Le Monde diplomatique, Listopad 2004.
III Na temat podobieństw między sytuacją w RPA a Izraelem patrz Omar Barghouti, Apartheid israélien: la solution sud-africaine, Bds-info.ch, 18 czerwca 2006, Virginia Tilley, Cessons de tergiverser: il faut boycotter Israël tout de suite!, Bds-info.ch, 27 sierpnia 2006, Uri Avnery, Le lit de Sodome, France-Palestine.org, 24 kwiietnia 2007. Patrz również Alain Gresh, « Okupacja Palestyny a południowoafrykański apartheid », Le Monde diplomatique – edycja polska, wrzesień 2009.

IV Patrz np. petycja The Peace Cycle (www.thepeacecycle.com).

V Na temat pełnej dwuznaczności postawy Unii Europejskiej patrz Alain Gresh, « Palestine: contradictions et hypocrisie de l’Union Européenne », Nouvelles d’Orient, Les blogs du Diplo, 30 kwietnia 2009.

VI Maan News Agency, 31 marca 2009.

VII Postanowienie Rady Państwa z 18 kwietnia 1980 w sprawie Maxi-Librati Création nr 09643 09644, wyrok Izby Kryminalnej Sądu Kasacyjnego z 18 grudnia 2007 nr 06-82.845.

VIII Choć nie zamierza nałożyć embarga na dostawy broni do Izraela, Wielka Brytania ograniczyła eksport materiałów wojskowych do tego kraju, demonstrując w ten sposób swoją dezaprobatę dla nieproporcjonalnego użycia siły w czasie ostatniego ataku na Strefę Gazy, patrz The Washington Post, 14 lipca 2009.

IX Do bojkotu przyłączyli się muzyk Roger Waters, który odmówił zagrania w Tel Awiwie, pisarze Eduardo Galeano, Naomi Klein, Arundhati Roy, a także filmowcy Ken Loach i Jean-Luc Godard.

X Por. www.desinfos.com, www.crif.org.

Już czas. Już dawno powinniśmy to zrobić. Najlepszą strategią by powstrzymać coraz bardziej krwawą okupację jest wzięcie Izraela na cel przez globalny ruch społeczny w rodzaju tego, który położył kres polityce apartheidu w Republice Południowej Afryki. W lipcu 2005 r. duża koalicja ugrupowań palestyńskich opracowała plan powołania takiego właśnie ruchu. Wezwali oni „wszystkich trzeźwo myślących ludzi na świecie, by wszczęli szeroko zakrojony bojkot i wprowadzili w życie inicjatywy mające na celu banicję Izraela, podobne do działań podjętych względem Republiki Południowej Afryki w dobie apartheidu”. Narodziła się kampania Sankcje i Bojkot1.

Każdego dnia, którego Izrael druzgocze Gazę, sprawa BDS zyskuje kolejnych zwolenników – nawet wśród izraelskich Żydów. W samym środku napaści około 500 Izraelczyków, w tym dziesiątki znanych artystów i uczonych, wysłało list do zagranicznych ambasadorów w Izraelu. Wzywa on do „podjęcia natychmiastowych stanowczych środków i sankcji”, co stanowi czytelną paralelę z ruchem antyapartheidowskim. „Bojkot Republiki Południowej Afryki był skuteczny, jednak z Izraelem wciąż obchodzi się jak z jajkiem… To międzynarodowe wsparcie musi się skończyć.”

Jednak nawet w obliczu tych jasnych apeli, wielu z nas wciąż nie nadąża. Powody są złożone, emocjonalne i można je zrozumieć. Jednak po prostu nie są wystarczające. W arsenale środków pokojowych sankcje ekonomiczne stanowią narzędzie najbardziej efektywne: nakładanie ich graniczy z aktywnym uczestnictwem w konflikcie. Zamieszczam tutaj cztery najważniejsze zastrzeżenia względem stosowania strategii BDS wraz z kontrargumentami.

Środki karne szybciej zrażą niż przekonają Izraelczyków

Świat próbował już tego, co zwykło określać się jako „konstruktywne zaangażowanie”2. Zawiodło ono na całej linii. Od 2006 r. Izrael ustawicznie eskalował swą przestępczą działalność: rozszerzanie osadnictwa, wszczęcie horrendalnej wojny przeciwko Libanowi czy też nałożenie zbiorowej kary na Gazę poprzez jej brutalną blokadę. Pomimo tej eskalacji, Izrael nie spotkał się z żadnymi środkami karnymi – wręcz przeciwnie. Broń oraz 3 miliardy rocznej pomocy finansowej, które USA wysyłają Izraelowi, to tylko początek. Przez cały ten kluczowy okres, Izrael święcił niesamowite sukcesy w dyplomatycznych, kulturowych i handlowych stosunkach z wieloma innymi sojusznikami. Dla przykładu, w 2007 r. Izrael stał się pierwszym państwem z poza Ameryki Łacińskiej, które podpisało umowę o wolnym handlu z Mercosurem3. W pierwszych dziewięciu miesiącach 2008 r. izraelski eksport do Kanady wzrósł o 45%. Nowa umowa z UE ma na celu podwojenie izraelskiego eksportu żywności przetwarzanej. W grudniu zaś europejscy ministrowie zdecydowali się „poszerzyć” umowę o współpracy z Izraelem, co było nagrodą, o którą Jerozolima od dawna zabiegała.

To właśnie w tych okolicznościach izraelscy przywódcy rozpoczęli swoją ostatnią wojnę: pewni, że nie poniosą żadnych poważnych konsekwencji. Godny uwagi jest fakt, że przez siedem dni, podczas których handel odbywał się w warunkach wojny, sztandarowy indeks giełdy papierów wartościowych w Tel Awiwie wzrósł o 10,7%. Gdy marchewki się nie sprawdzają, trzeba kija.

Izrael to nie Republika Południowej Afryki

Oczywiście, że nie. Model południowoafrykański jest jednak o tyle ważny, że dowodzi skuteczności taktyki BDS w sytuacji, gdy słabsze środki (protesty, petycje, gabinetowy lobbing) zawodzą. Poza tym na terytoriach okupowanych pojawiają się budzące poważny niepokój echa polityki apartheidu: dowody osobiste, których kolor koduje narodowość, zezwolenia na przemieszczanie się, domy zrównane z ziemią przez buldożery i przymusowe przesiedlenia, wreszcie drogi z przeznaczeniem wyłącznie dla osadników. Ronnie Kasrils, prominentny polityk południowoafrykański, powiedział, że architektura segregacji, którą ujrzał na Zachodnim Brzegu oraz w Gazie była „nieskończenie gorsza niż apartheid”. Było to w 2007 r., kiedy Izrael jeszcze nie rozpoczął swojej wojny totalnej przeciwko więzieniu pod gołym niebem, jakim jest Gaza.

Dlaczego wyróżniać Izrael, gdy USA, Wielka Brytania i inne kraje zachodnie robią te same rzeczy w Iraku i Afganistanie?

Bojkot to nie dogmat; to taktyka. Powód by spróbować tej strategii jest praktyczny: w przypadku tak małego i uzależnionego od handlu kraju może się ona sprawdzić.

Bojkot przerywa komunikację; potrzebujemy więcej dialogu, nie mniej.

Odpowiem na tę obiekcję osobistą historią. Przez osiem lat moje książki publikowane były w Izraelu przez komercyjny dom wydawniczy Babel. Kiedy jednak publikowałam Doktrynę Szoku4, chciałam przestrzegać bojkotu. Za namową aktywistów BDS, między innymi znakomitego pisarza Johna Bergera, weszłam w kontakt z małym wydawnictwem o nazwie Andalus. Andalus to dom wydawniczy aktywistów, głęboko zaangażowany w ruch antyokupacyjny, a zarazem jedyny izraelski wydawca zaangażowany wyłącznie w tłumaczenie z arabskiego na hebrajski. Podpisaliśmy umowę wstępną, która gwarantuje, że wszystkie zyski przeznaczamy na działalność Andalusa, nic zaś dla mnie. Bojkotuję ekonomię Izraela, ale nie samych Izraelczyków.

Nasze skromne przedsięwzięcie wydawnicze wymagało dziesiątków telefonów, maili i wymienianych przez komunikatory internetowe informacji, pomiędzy Tel Awiwem, Ramallahem, Paryżem, Toronto i Gazą. Moja konkluzja jest taka: gdy tylko zaczniesz stosować strategię bojkotu, dialog dramatycznie się nasili. Argument stwierdzający, że bojkot odetnie nas od siebie, jest szczególnie bałamutny gdy wziąć pod uwagę wachlarz tanich technologii informacyjnych pozostających na wyciągnięcie naszej ręki. Zalewają nas sposoby, na jakie możemy wzajemnie perorować poprzez granice krajów. Żaden bojkot nie może nas powstrzymać.

Właśnie teraz każdy jeden dumny Syjonista szykuje się by zadać zasadniczy cios: czy ja nie wiem, że wiele z tych zabawek typu hi-tech pochodzi z izraelskich parków badawczych, światowych liderów w technologiach informacyjnych? Może i tak, ale nie wszystkie. Kilka dni po izraelskiej napaści na Gazę, Richard Ramsey, dyrektor zarządzający Brytyjskiego Systemu Telekomunikacyjnego, specjalizującego się w świadczeniu usług telefonii internetowej, wysłał mail do izraelskiej firmy technologicznej MobileMax: „W rezultacie działań rządu izraelskiego, jakie miały miejsce w przeciągu ostatnich kilku dni, nie jesteśmy w stanie dłużej podejmować się prowadzenia naszych wspólnych interesów, ani też interesów z żadną inną izraelską firmą.”

Ramsey mówi, że jego decyzja nie była polityczna; po prostu nie chciał stracić klientów. „Nie możemy pozwolić sobie na stratę żadnego z naszych klientów”, wyjaśnia, „był to więc wyłącznie komercyjnie obronny ruch.”

To właśnie ten rodzaj chłodnej kalkulacji biznesowej skłonił wiele firm do wycofania się z Republiki Południowej Afryki dwie dekady temu. Jest to zarazem dokładnie ten sam rodzaj kalkulacji, który jest naszą najbardziej realistyczną nadzieją na ofiarowanie Palestynie sprawiedliwości, której od tak dawna się jej odmawia.

Naomi Klein

tłum. Roland Zarzycki