Akcja odbyła się 19 stycznia 2012 w przejściu Świdnickim w samym sercu miasta. Amnesty skupiło się na konkretnym przypadku Beduinów z wioski Hadidiya by uwypuklić większy problem łamania prawa przez izraelską armię.

Izraelska Armia nakazała rozbiórkę 21 domów oraz innych nieruchomości w wiosce znajdującej sie na Terytoriach Okupowanych. Pretekstem był brak posiadania pozwolenia na budowę. Wioska Hadidiya położona jest w Strefie C (Terytoria okupowane podzielone są na 3 strefy) – na tym terenie władze Izraela nie wydają Palestyńczykom pozwoleń na budowę trwałych konstrukcji takich jak murowane domy czy drogi [1]

Dodatkowo nakazy wyburzenia dostarczane Palestyńczykom zawierają klauzulę, mówiącą o tym, że jeśli mieszkańcy sami wyburzą swoje domy – nie zostaną obciążeni dodatkowymi kosztami rozbiórki.

Jak powiedział Amnesty International mieszkaniec wioski Hadidiya, Abdul Rahim Hussein Biszarat „Zawsze powtarzają nam, że musimy mieć pozwolenie, ale na co chcą żebym miał pozwolenie? Na namiot? Namiot nie osłoni od wiatru i może zostać przez niego porwany. Niech dadzą mi pozwolenie na odpowiedni budynek, a pokryję wszystkie opłaty i udowodnię swoje prawo własności do gruntu.”

12 grudnia mieszkańcy wioski Hadidiya reprezentowani przez prawnika zwrócili się do izraelskiego Sądu Najwyższego z prośbą o anulowanie nakazu rozbiórki. Sąd wstrzymał tymczasowo realizacje nakazów wyburzeń do czasu kolejnego rozstrzygnięcia. Decyzja o wstrzymaniu nie dotyczy jednak wyburzeń zawierających klauzulę “pilne ze względów bezpieczeństwa”. Do 9 lutego armia izraelska może złożyć odwołanie od decyzji sądu. Władze Izraela mogą stwierdzić, że wszystkie rozbiórki są konieczne ze „względów bezpieczeństwa”.

Apel Amnesty International możesz podpisać tu

Dowiedz się więcej:

AI: Palestyńskie rodziny w obliczu kolejnych wyburzeń

http://www.kampania-palestyna.pl/index.php/2012/01/03/pilna-akcja-amnesty-international-palestynskie-rodziny-w-obliczu-kolejnych-wyburzen/[/a]

Banalność wyburzania – wywiad z żołnierzem izraelskim [po angielsku]

http://www.breakingthesilence.org.il/testimonies/videos/67601[/a]

Mapy muru apartheidu, osiedli żydowskich, dróg dla osadników na Okupowanych Terytoriach

http://www.btselem.org

Przypisy:

[1] Palestyńskie Terytoria Okupowane zostały podzielone na 3 rodzaje obszarów kontrolowanych w zależności od przyznanego statusu. Tereny objęte statusem A to obszary znajdujące się pod administracją Autonomii Palestyńskiej, obszar B stanowi teren tzw. „kontroli mieszanej” – tzn. że władza sprawowana jest przez Palestyńczyków, ale kontrolę militarną nad terytorium sprawuje armia izraelska. Obszar C to tereny znajdujące się całkowicie pod kontrolą izraelską, obejmujące nielegalne kolonie żydowskie, drogi dojazdowe oraz wszelkie tzw. punkty strategiczne: wzgórza, ujęcia wody, pola uprawne.

Na Zachodnim Brzegu istnieje ok. 121 kolonii żydowskich określanych mianem osiedli, oraz 101 tzw. „przyczółków” osiedli . Kolonie żydowskie zakładane są spontanicznie przez tzw. osadników ideologicznych bez oficjalnej zgody władz izraelskich, w praktyce jednak tego typu osiedla otrzymują ochronę wojskową już na etapie ich tworzenia i często są legalizowane przez władze izraelskie. „Przyczółki” osiedli (ang. outposts) powstają najczęściej jako prymitywne struktury w postaci metalowych kontenerów lub drewnianych konstrukcji ogrodzonych drutem kolczastym. Wszystkie osiedla i przyczółki są nielegalne z punktu widzenia prawa międzynarodowego i były potępione przez liczne rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ. Jak podaje Human Rights Watch w swoim najnowszym raporcie – władze Izraela wydają na budowę osiedli 1,4 mld dolarów rocznie .

Osiedla i „przyczółki” osiedli na Zachodnim Brzegu zamieszkuje ok. 500 tys. osadników żydowskich, 191 tys. żyje w osiedlach zbudowanych wokół Jerozolimy, natomiast ok. 271 tys. jest rozproszonych na całym Zachodnim Brzegu. W ciągu ostatnich 20 lat skala przyrostu liczby osadników na Zachodnim Brzegu wynosiła od 4% do 6% rocznie .

fot. Katarzyna Pawlik

Ambasada Izraela w Paryżu nie wiedziała o raporcie i w związku z tym nie mogła mu zaprzeczyć ani też zastanowić się nad wprowadzeniem poprawek. Ministerstwo Spraw Zagranicznych oficjalnie nazywa ten incydent „poważnym dyplomatycznym nieszczęściem.”

Raport mówi, że woda stała się „bronią służącą nowemu obliczu apartheidu” i podaje przykłady i statystyki, które stały się pretekstem do wystosowania tych pretensji.

Jak można przeczytać w raporcie „Około 450 tysięcy izraelskich osadników na Zachodnim Brzegu zużywa więcej wody niż 2,3 miliona Palestyńczyków zamieszkujących te tereny. Naruszeniem prawa międzynarodowego jest to, że w przypadku suszy osadnikom przyznawane jest pierwszeństwo do korzystania z zasobów wodnych.”

Autorem raportu jest członek Partii Socjalistycznej Jean Glavany, który w przeszłości sprawował funkcję  Ministra Rolnictwa w czasach prezydencji Lionela Jospina oraz sekretarza gabinetu prezydenta  Francoisa Mitteranda.

Komisja Spraw Zagranicznych przydzieliła Glavany’emu opracowanie sprawozdania ze zwróceniem uwagi na geopolityczne znaczenie strategiczne zasobów wodnych w zwaśnionych strefach na całym świecie. W dniach 17-19 maja ub roku Glavany odwiedził Izrael i Okupowane Terytoria Palestyńskie, gdzie spotkał się z wieloma urzędnikami wyższego szczebla, w tym z Ministrem Energii i Zasobów Wodnych Uzi Landauem oraz z członkiem Komisji ds. Wody Uri Shanim.

Zarówno Ministerstwo Spraw Zagranicznych, jak i Ambasada Izraela w Paryżu wiedziały o wizycie Glavany’ego a także o tym, że planuje on sporządzić raport. Jednak izraelski ambasador Yossi Gal nie śledził postępów w pracy Glavany’ego.

Nikt w ambasadzie nie próbował także zdobyć kopii raportu, zapewne nie spodziewając się, że może on być aż tak surowy. Nie było też żadnej próby kontaktu izraelskich sprzymierzeńców z  francuską Komisją Spraw Zagranicznych w celu sprawdzenia, czy istnieje możliwość dokonania jakichkolwiek zmian w raporcie.

Ambasada dowiedziała się o raporcie dopiero kilka dni po jego zamieszczeniu na oficjalnej stronie internetowej francuskiego parlamentu. Kiedy Ministerstwo Spraw Zagranicznych w Jerozolimie dowiedziało się z zewnętrznych źródeł o istnieniu raportu, niezwłocznie poinformowało o nim ambasadę.

Według autorów raportu, woda pochodząca z Zachodniego Brzegu nie jest dostępna dla Palestyńczyków w takim stopniu w jakim powinna, zabrania im się również korzystania z podziemnych zasobów wodonośnych. Glavany twierdzi, że Izrael dopuszcza się tym samym „wodnej okupacji” względem Palestyńczyków.

W raporcie jest również mowa o tym, że „mur zbudowany został przez Izrael w celu kontroli dostępu do podziemnych zasobów wodnych” oraz tak, aby „przepływ wody odbywał się dokładnie w kierunku zachodnim”.

Raport oskarża Izrael o „systematyczne niszczenie studzienek wykopanych przez Palestyńczyków na Zachodnim Brzegu”, oraz zbiorników wodnych w Strefie Gazy, zbombardowanych celowo w latach 2008 – 09. Raport utrzymuje również, że „budowa zakładów oczyszczania wody planowanych przez palestyńskie Ministerstwo ds. Wody jest blokowana przez administrację Izraela.”

Jeden z wysokich rangą urzędników Ministerstwa Spraw Zagranicznych oficjalnie uznał, że ambasada w Paryżu przespała te kwestie. Podkreślił także, że: „Raport jest poważnym nieszczęściem, który doprowadził do znaczącego popsucia dobrego wizerunku Izraela w oczach Francji.”

Rzecznik MSZ Yigal Palmor stwierdził, że Glavany do ostatniej chwili tworzył raport na własną rękę i z nikim nie konsultował swojej pracy.

Źródło: Haaretz

oprac. Karolina Kunda-Kuwieckij

Armia izraelska nakazała rozbiórkę 21 domów oraz innych nieruchomości w beduińskiej wiosce Hadidiya położonej w Dolinie Jordanu. Po serii wyburzeń, które miały miejsce w czerwcu 2011 roku mieszkańcy wioski odbudowali niektóre zniszczone budynki.

Obecnie w związku z nakazem kolejnego wyburzenia na ryzyko trwałego wysiedlenia narażonych jest 50 osób, w tym 25 dzieci.

W dniu 10 listopada administracja cywilna (izraelska administracja wojskowa) wydała rozkaz wyburzenia obejmujący 21 konstrukcji budowlanych używanych jako domy a także zagrody dla zwierząt.

Szesnaście konstrukcji, którym grozi ponowne wyburzenie zostało odbudowanych w czerwcu ubiegłego roku ze środków przekazanych przez władze Autonomii Palestyńskiej oraz organizacje pozarządowe.

Oficjalnym powodem dalszych wyburzeń jest brak posiadania pozwolenia na budowę. Wioska Hadidiya położona jest w Strefie C na okupowanym Zachodniego Brzegu – na tym terenie władze Izraela nie wydają Palestyńczykom pozwoleń na budowę trwałych konstrukcji takich jak murowane domy czy drogi. Uzyskanie pozwolenia na postawienie nawet prowizorycznej konstrukcji jak szałasy czy namioty jest praktycznie niemożliwe.

Dodatkowo  nakazy wyburzenia dostarczane Palestyńczykom zawierają klauzulę, mówiącą o tym, że jeśli mieszkańcy sami wyburzą swoje domy – nie zostaną obciążeni dodatkowymi kosztami rozbiórki.

Jak powiedział Amnesty International mieszkaniec wioski Hadidiya, Abdul Rahim Hussein Biszarat „Zawsze powtarzają nam, że musimy mieć pozwolenie, ale na co chcą żebym miał pozwolenie? Na namiot? Namiot nie osłoni od wiatru i może zostać przez niego porwany. Niech dadzą mi pozwolenie na odpowiedni budynek, a pokryję wszystkie opłaty i udowodnię swoje prawo własności do gruntu.”

12 grudnia mieszkańcy wioski Hadidiya reprezentowani przez prawnika zwrócili się do izraelskiego Sądu Najwyższego z prośbą o anulowanie nakazu rozbiórki. Sąd wstrzymał tymczasowo realizacje nakazów wyburzeń do czasu kolejnego rozstrzygnięcia. Decyzja o wstrzymaniu nie dotyczy jednak wyburzeń zawierających klauzulę “pilne ze względów bezpieczeństwa”. Do 9 lutego armia izraelska może złożyć odwołanie od decyzji sądu. Władze Izraela mogą stwierdzić, że wszystkie rozbiórki są konieczne ze „względów bezpieczeństwa”.

Prosimy o pilne wysyłanie apeli w języku angielskim, hebrajskim lub polskim do władz izraelskich, aby anulowały wszystkie nakazy rozbiórki wobec palestyńskich konstrukcji w wiosce Hadidiya  oraz innych miejscach w Dolinie Jordanu.

Zażądajcie powstrzymania wyburzeń domów na Zachodnim Brzegu!

Domagajcie się również, aby to lokalna społeczność palestyńska była odpowiedzialna za politykę planowania i regulacji budowlanych.

Prosimy o wysyłanie apeli do 2 lutego 2012 roku do:
Szef Służby Cywilnej Administracji
Brig. Gen. Motti Elmoz

Adres: Urząd Szefa Służby Cywilnej
Administracja
Jamał 1029
Wojskowy Numer Pocztowy 01482
Beit El, Izrael
Fax: +972 2 9977341
Nagłówek: Szanowny Panie Generale Brygady

Dowódca wojskowy na Zachodnim Brzegu
Generał brygady Hagai Mordechai

Adres: Dywizjon Judei i Samarii 877
Wojskowy Numer Pocztowy 00149, Izrael
Fax: +972 2 9970436
Nagłówek: Szanowny Panie Generale Brygady

Minister Obrony Narodowej
Ehud Barak

Ministerstwo Obrony

37 Kaplan Street, Hakirya
Tel Awiw 61909, Izrael
Fax: +972 3 696 2757
Email: minister@mod.gov.il
Nagłówek: Szanowny Panie Ministrze

Ponadto prosimy o wysyłanie kopii apeli do przedstawicieli dyplomatycznych akredytowanych w danym kraju:

Ministerstwo Spraw Zagranicznych

e-mail: SM.Sekretariat@msz.gov.pl

Nagłówek:

Minister Spraw Zagranicznych RP

pan Radosław Sikorski

Szanowny Panie Ministrze,

Ambasada Polski w Tel Awiwie

e-mail: consulate@telavivpl.org

Ambasada Izraela w Warszawie

e-mail: publicaffairs@warsaw.mfa.gov.il

INFORMACJE DODATKOWE

10 czerwca armia izraelska wysiedliła rodzinę, zniszczyła namiot i 3 schroniska dla zwierząt w wiosce Hadidiya. 21 czerwca pod pretekstem braku pozwoleń na budowę armia izraelska zniszczyła w Hadidiyi  29 domów i innych obiektów mieszkalnych, w wyniku czego 6 rodzin straciło dach nad głową.

Wcześniej domy w Hadidiyi zostały zniszczone w lutym 2008 r., kiedy to 34 osoby, w tym 26 dzieci zostało wysiedlonych.

Od 1980 roku mieszkańcy wioski podejmują kroki prawne mające na celu zaprzestanie polityki wyburzeń domów. W 2006 roku izraelski Sąd Najwyższy odrzucił petycję złożoną przez pięć rodzin.

Administracja cywilna – a w rzeczywistości oddział izraelskich wojskowych sprawuje kontrolę nad polityką planowania i budowy w Strefie C na okupowanym Zachodnim Brzegu. Około 150 tysięcy Palestyńczyków zamieszkujących Strefę C nie ma swojej reprezentacji na żadnym poziomie w izraelskim systemie planowania, w związku z czym są nieustannie narażeni na przymusową eksmisję i rozbiórki domów. Izraelska armia zmusiła mieszkańców wioski Hadidiya do życia w bardzo trudnych warunkach. Mając zakaz budowania trwałych konstrukcji, mieszkańcy zmuszeni są żyć w namiotach  i szałasach, które nie zapewniają dostatecznej ochrony przed gwałtownymi zmianami warunków atmosferycznych na pustyni.

Nawet te prowizoryczne konstrukcje uważane są przez armię izraelską za “nielegalne” i wyburzane przy każdej okazji..

Aby dotrzeć do szkoły w Tammoun, dzieci z wioski Hadidiya muszą przemierzać codziennie kilka kilometrów polnej drogi. Mieszkańcy wioski nie mają dostępu do sieci elektrycznej i wody, zabrania im się wiercenia nowych studni i nie dopuszcza do korzystania ze studni i dróg w najbliższej okolicy, ponieważ pozostają one do wyłącznej dyspozycji izraelskich osadników żyjących w nielegalnych z punktu widzenia prawa międzynarodowego koloniach izraelskich Ro’i, Beqa’ot i Hemdat

(Tu możecie zobaczyć film opisujący sytuację rodziny, której dom został wyburzony 21 czerwca i ponownie jest zagrożony rozbiórką)

Palestyńczycy zamieszkujący Dolinę Jordanu, z których większość żyła tu jeszcze zanim armia izraelska rozpoczęła okupację Zachodniego Brzegu w 1967 roku, padają ofiarą dyskryminacji izraelskiej polityki planowania, budowania i dostępu do wody pitnej i ziemi.

Duża część Doliny Jordanu została uznana przez armię izraelską za “zamknięty teren wojskowy” lub przejęta pod budowę osiedli izraelskich. Podobnie jak wielu innych Palestyńczyków w Dolnie Jordanu, mieszkańcy Hadidiyi przeżywają każdy dzień pod groźbą przymusowych eksmisji.

W ostatnim okresie nastąpiła eskalacja działań władz izraelskich zmierzających do usunięcia ludności palestyńskiej ze Strefy  C. Według informacji podanych przez Biuro Narodów Zjednoczonych ds. Koordynacji Pomocy Humanitarnej do 13 grudnia armia izraelska rozebrała co najmniej 547 konstrukcji na Zachodnim brzegu i w Jerozolimie Wschodniej, pozbawiając dachu nad głową ponad 1051 osób. W analogicznym okresie w roku poprzednim armia izraelska rozebrała 386 konstrukcji, wysiedlając 516 osób.

tłum. Dominik Mierzejewski

źródło: http://www.amnesty.org

Ambasador Unii Europejskiej wyraził również głębokie zaniepokojenie sytuacją palestyńskich mieszkańców Strefy C na Zachodnim Brzegu, znajdującej się pod całkowitą izraelską kontrolą. W wyniku izraelskiej polityki wyburzania domów w 2011 roku dach nad głową straciło ponad tysiąc Palestyńczyków.

Jak powiedział Jeff Halper, dyrektor Izraelskiego Komitetu Przeciwko Wyburzeniom Domów (ICAHD): „Celem polityki władz Izraela jest nie tylko utworzenie „Wielkiej Jerozolimy”, która będzie kontrolowała centrum Zachodniego Brzegu, ale również systematyczna okupacja terenów przyległych do miasta, co powoduje, że rozwiązanie dwu-państwowe nie ma racji bytu”

Europejscy ministrowie spraw zagranicznych wzięli udział w spotkaniu z przedstawicielami ICAHD-u, a także otrzymali raport od konsulów europejskich w Ramallah i Jerozolimie Wschodniej dotyczący sytuacji Palestyńczyków mieszkających w Strefie C na Zachodnim Brzegu. Raport pokazuje wzrost liczby wyburzanych domów oraz opisuje pogarszającą się sytuację Palestyńczyków ze Strefy C.

Jak powiedział Itay Epshtain „Od kilku lat próbujemy nagłośnić izraelskie plany zbudowania „Wielkiej Jerozolimy”. Aby połączyć zjudaizowaną Jerozolimę Wschodnią z nielegalną kolonią Ma`aleh Adumim, władze Izraela wysiedlają Beduinów zamieszkujących obszar E1”

Według informacji zawartych w raporcie ICAHD-u „Nowhere left to Go: Arab al-Jahalin Bedouin Ethnic Displacement’, aby umożliwić rozbudowę nielegalnej kolonii izraelskiej Ma`aleh Adumim władze Izraela planują przymusowe wysiedlenia 3 tysięcy Palestyńczyków zamieszkujących wioskę Arab al. -Jahalin połozoną w regionie E1.

źródło: ICAHD

Podczas gdy nowe ograniczenia swobody poruszania się przynoszą falę aktów przemocy ze strony osadników izraelskich i żołnierzy – hebrońska szkoła Qurduba po raz kolejny stała się celem represji izraelskich sił okupacyjnych.
Założona w 1984 roku szkoła Qurduba położona jest na wzgórzu w centrum Hebronu i otoczona przez pięć izraelskich osiedli. Aby dostać się do szkoły, uczniowie w wieku od 6 do 13 lat – oraz ich nauczycielki – muszą każdego ranka pokonywać labirynt przejść i niebezpiecznych ulic zamieszkałych przez osadników.

Wiele aspektów okupacji przejawiających się w codziennym życiu Palestyńczyków mieszkających w Hebronie takich jak godzina policyjna (związana z całodobowym  i trwającym przez wiele dni zakazem wychodzenia z domu), punkty kontrolne (checkpointy), konfiskata ziemi, wyburzenia domów, ataki ze strony osadników i wojska, przybrało na sile po tym jak w lutym 1994 roku ekstremistyczny izraelski osadnik Baruch Goldstein z pobliskiego osiedla Kiriat Arba,  zastrzelił 24 muzułmańskich wiernych w Meczecie Abrahama w centrum Hebronu.

Po tych wydarzeniach meczet został podzielony na dwie części, stając się w połowie meczetem, a w połowie synagogą. W 1997 roku obszar wokół miejsc kultu religijnego zamieszkały przez osadników został wydzielony przez Izrael jako obszar H2, będący pod izraelską kontrolą wojskową, podczas gdy reszta Hebronu została oznaczona jako obszar H1, administrowany przez władze Autonomii Palestyńskiej.

W 2005 r. nauczyciele ze szkoły Qudruba, którzy musieli codziennie w drodze do szkoły przekraczać checkpoint by przejść z części Starego Miasta znajdującej się na obszarze H1 do kontrolowanego przez Izrael obszaru H2, w drodze demonstracji pokojowych wywalczyli sobie prawo do tego by nie przechodzić codziennie przez wykrywacz metalu i by nie sprawdzano ich toreb na punkcie kontrolnym. Zamiast tego, mogli korzystać z bocznej bramki przy punkcie kontrolnym.

We wtorek, 11 października, armia odwołała to prawo bez wyraźnego powodu. “Dzięki tej specjalnej bramce tylko dla nauczycieli mogliśmy łatwo dotrzeć do szkoły”, powiedziała dyrektorka szkoły Ibtesam al-Jondy portalowi Electronic Intifada. Droga od punktu kontrolnego do szkoły zajmowała zaledwie pięć minut. Teraz nam tego odmawiają bez żadnego powodu. Wszyscy nauczyciele odmówili wykonania polecenia, bo to nasze prawo [do przejścia]. ”

W odpowiedzi na tę niesprawiedliwość nauczyciele odmówili poddania się kontroli i zamanifestowali swój sprzeciw wraz z ponad setką swoich uczniów, którzy opuścili klasy, by dołączyć do nauczycieli na punkcie kontrolnym. W szokującym pokazie brutalności izraelscy żołnierze spowodowali obrażenia u dziewięciorga dzieci, które trafiły do szpitala.

Jedenastoletni Yazan Sharbati, który został ranny, powiedział Międzynarodowemu Ruchowi Solidarności: “wojsko kazało nam wrócić do szkoły, a my powiedzieliśmy im, że bez nauczycieli nie ma szkoły… Bardzo się bałem, że coś złego się wydarzy. Żołnierz pchnął mnie bardzo mocno”  (“Hebron school demonstrates for third day: “Without teachers there is no school,” 13 października 2011).

Brutalne zachowanie wojska 11 października br. w czasie protestu na punkcie kontrolnym oburzyło społeczność Hebronu i zainicjowało falę wsparcia w mieście aż nadto przyzwyczajonym do pogwałcenia prawa do swobodnego przemieszczania się. W ciągu kolejnych dwóch dni członkowie społeczności lokalnej i przedstawiciele biura gubernatora Hebronu, wraz z Dyrektorem ds. Edukacji Urzędu Miasta w Hebronie, stali solidarnie przed punktem kontrolnym z uczniami i nauczycielami szkoły Qurduba, których zajęcia lekcyjne w tym dniu odbywały się przed punktem kontrolnym. W trzecim dniu demonstracji żołnierze użyli LRAD, urządzenia dźwiękowego dalekiego zasięgu, o przydomku “krzyk” oraz gazu łzawiącego, by zmusić tłum do rozejścia się. Jeden nauczyciel został aresztowany, a pięciu studentów i demonstrantów zostało rannych.

Uczniowie, nauczyciele oraz demonstranci wracali na Checkpoint 56 codziennie rano przez dwa tygodnie. “W tym czasie,” powiedziała al-Jondy “wielu decydentów próbowało nam pomóc, ale dostawaliśmy jedynie obietnice, nigdy rozwiązania dla naszego problemu.” Jak doniosła palestyńska agencja informacyjna Wafa (“Settlers, soldiers continue attacks on Hebron schools,” 20 października 2011) chociaż osadnicy izraelscy nie brali udziału w tych wydarzeniach protesty stały się dla nich pretekstem do licznych ataków.
“Osadnicy ostrzegali, że zajmą pustą szkołę i nie dopuszczą nas do niej.”, powiedziała al-Jondy. By ocalić szkołę, będącą dla osadników cennym kąskiem ze względu na jej strategiczne położenie na wzgórzu, nauczyciele mieszkający wewnątrz strefy H2, którzy nie muszą przekraczać punktu kontrolnego w drodze do pracy, otwierali szkołę, podczas gdy pozostałych 13 nauczycieli protestowało codzienne przed punktem kontrolnym.

W końcu, gdy wszystkie próby porozumienia z władzami zawiodły, nauczyciele zaczęli korzystać ze znacznie dłuższej, alternatywnej drogi do szkoły, pozwalającej ominąć punkt kontrolny. “Za wyjątkiem żołnierzy izraelskich,” ubolewa al-Jondy, “nikt nie ma tu żadnej władzy. Minister Edukacji rozmawiał z dowódcą, ale nie udało mu się rozwiązać problemu. Armia izraelska twierdzi, że zamknęła punkt kontrolny ze względów bezpieczeństwa. Ale codziennie przez pięć lat ci sami nauczyciele przechodzili przez punkt kontrolny. Mają ich nazwiska i numery dokumentów tożsamości. Są na liście. Nie są zagrożeniem dla bezpieczeństwa.”

Uczniom i nauczycielom ze szkoły Qurduba nieobce są trudy okupacji. Szkoła znajduje się na szczycie wzgórza w centrum Hebronu, w bliskim sąsiedztwie osiedli żydowskich Beit Hadassah, Tel Rumeida i Admot Yishai, z których każde składa się z kilku budynków i kilku rodzin osadników. Po przeciwnej stronie ulicy, gdzie znajduje się szkoła, na drzwiach namalowane jest graffiti “Arabowie do gazu! JDL [Żydowska Liga Obrony].”

Budynek i jego mieszkańcy są stale fizycznie lub psychicznie atakowani przez osadników i żołnierzy. “W 1980 roku mieliśmy około 450 uczniów.” powiedziała al-Jondy. “Ze względu na okupację, osadników i złą sytuację liczba ta zaczęła spadać. W tym roku mamy jest ich tylko 149”

Defence for Children International-Palestine Section (DCI-PS)  organizacja praw dziecka stwierdziła w raporcie z 2008 r. na temat sytuacji w Hebronie, że tereny wokół szkoły oraz osiedla “często stają się sceną gwałtownych starć” między młodymi osadnikami izraelskimi a palestyńskimi dziećmi w wieku szkolnym. “Dzieci osadników notorycznie ustnie nękają, gonią i rzucają kamieniami w palestyńskich uczniów pod czujnym okiem żołnierzy izraelskich. Ich rodzice i inni dorośli osadnicy angażują się w podobne zachowania, zastawiając samochodami schody prowadzące do szkoły lub wypuszczając psy, które gonią i terroryzują małe dzieci”

Hebron znajduje się pod okupacją od 1969 roku, kiedy pierwszym religijnym osadnikom, którzy zabarykadowali się w pokoju hotelowym i odmówili jego opuszczenia, przekazano pobliskie osiedle Kiryat Arba. Dziesięć lat później, sytuacja powtórzyła się w opuszczonym szpitalu, tym razem Izrael pozwolił dzikim lokatorom na osiedlenie się w centrum Hebronu.

Obecnie w Hebronie przebywa co najmniej 500 osadników i 2000 żołnierzy, którzy zamknęli ulicę Shuhada, ekonomiczne centrum zarówno Hebronu jak i całej południowej części Zachodniego Brzegu. Stopniowe przejmowanie ulicy Shuhada, które rozpoczęło się w 1980 r. i osiągnęło punkt kulminacyjny po drugiej intifadzie, przekształciło niegdyś tętniące życiem centrum w zupełnie wymarłą strefę i spowodowało opuszczenie ponad 1000 mieszkań i ponad 1800 sklepów, które teraz – w wyniku okrutnego i ironicznego zakrętu historii – są pokryte graffiti z tą samą gwiazdą Dawida, którą kiedyś w Niemczech w latach 30-tych oznakowywano żydowskie witryny sklepowe.

“Czasami uczniowie bardzo się spóźniają.” mówi al-Jondy. “Kiedy pytam dlaczego się spóźnili, odpowiadają: Ostatniej nocy nie spałem, bo osadnicy rzucali w mój dom pustymi butelkami i kamieniami. Więc przychodzą zaspani i zmęczeni, i nie mogą skoncentrować się na żadnym temacie przez to, co wydarzyło się w nocy. Domy większości uczniów znajdują się blisko domów osadników, a więc są bardzo narażone na przemoc .. czasami jako dyrektorka przychodzę do szkoły wcześniej, osadnicy szczują wtedy na mnie psy, przed którymi muszę uciekać.”

W raporcie DCI-PS przytoczono fragment zeznania Raghad Hashim Junis al-Azza, dziesięcioletniej uczennicy szkoły Qurtuba:

“Mniej więcej rok temu szłam do szkoły z moją koleżanką z klasy Ruwandą, która mieszka na ulicy Shuhada. Byłam z moim kuzynem, Ahmadem i córką sąsiadów, Abrar. Na drodze natknęliśmy się na grupę około 10 osadników. Byli w tym samym wieku co ja, z wyjątkiem dwóch dziewcząt, które miały około 18 lat. Dwie (starsze) dziewczęta zaatakowały i uderzyły mnie. Powiedziały chłopcom, aby utworzyli krąg wokół mnie i mnie pobili. Mój kuzyn i córka sąsiadów pobiegli do punktu kontrolnego, aby poinformować żołnierza [izraelskiego]. Kiedy żołnierz podszedł do nas, osadnicy uciekli. Zapytał mnie, co się stało. Powiedziałem mu wszystko, ale nic nie odpowiedział.”

Osadnicy często atakują też sam budynek szkolny. Można przytoczyć jeden z licznych przykładów, kiedy to w listopadzie 2007 r. agencja informacyjna Ma’an News doniosła, że “prawicowi izraelscy osadnicy wdarli się na dziedziniec szkoły Qurduba … próbowali podpalić budynek … próbowali wyrwać drzwi od budynku i udało się im zniszczyć ściany, depcząc kwiaty i blokując za pomocą skał drogę do szkoły  … grupa dzieci, uzbrojona w siekiery, usiłowała zerwać wodociągi zaopatrujące szkołę. Byli zachęcani przez swojego nauczyciela.” (“Israeli settlers attack girls’ school in Hebron,” 26 listopada 2007 r.).

Poprzednia dyrektorka szkoły Qurduba, Reem al-Shareef, w 2008 r. zmieniła czas rozpoczęcia zajęć z 8:00 na 7:30 tak by uczniowie Palestyńscy i dzieci osadników uczące się w pobliskiej jesziwie nie spotykały się w drodze do szkoły i tym samym zapobiec aktom przemocy. Teraz, kiedy nauczyciele muszą pokonać dużo dłuższą 45-minutową trasę, omijając Checkpoint 56, wielu z nich przychodzi do szkoły późno. Z tego powodu zajęcia rozpoczynają się później niż o 07:30, w wyniku czego nauczyciele i studenci po raz kolejny narażeni są na poranne ataki osadników.

“Bardzo trudno jest prowadzić edukację w strefie H2″, wyjaśnia Mohammed Abuthereim, Dyrektor ds. Edukacji w Urzędzie Miasta w Hebronie.  ”Okupacja ma wpływ na zdrowie psychiczne [dzieci]. Jak mają zdobyć wykształcenie, jak nauczyć się czytać, gdy są atakowane przez osadników w drodze do szkoły? To samo tyczy się nauczycieli, uczniowie powinni uczyć się w bezpiecznych warunkach, a nie martwić o takie rzeczy.”

Teraz, gdy szkoła została ponownie otwarta, uczniowie i nauczyciele niemal codziennie są witani atakami osadników. “W październiku złożyłam skargę do izraelskiej policji stacjonującej w [pobliskim osiedlu] Kiryat Arba, a oni obiecali, że w przyszłości będą powstrzymywać osadników, ponieważ nie mają oni prawa robić takich rzeczy”, powiedziała al –Jondy portalowi Electronic Intifada. “Do tej pory jednak, policja nie zrobiła dla nas nic. 7 listopada o dziewiątej rano zadzwonił do mnie woźny, mówiąc, że wokół szkoły pojawili się osadnicy i rzucają pustymi butelkami i dużymi kamieniami w stronę szkoły i ogrodu. Zadzwoniłam więc natychmiast na policję, która w końcu przyjechała, ale nie zrobiła nic w tej sprawie.”

Obecnie szkoła Qurduba stara się wywrzeć nacisk na urząd miasta w Hebronie, a także na organizacje takie jak Temporary International Presence in Hebron, by domagały się od wojska izraelskiego złagodzenia drakońskich ograniczeń swobody poruszania się nie tylko w stosunku do nauczycieli, ale również wszystkich mieszkańców Hebronu. Pomimo okupacji, wytrwałość, upór i nadzieja pozostają siłą napędową, która pozwala na codzienne prowadzenie zajęć w szkole Qurduba.

Badia Dwaik, mieszkaniec Hebronu i zastępca koordynatora lokalnej grupy oddolnej Młodzież Przeciwko Osadnictwu, powiedział portalowi Electronic Intifada, że ​​uczniowie i nauczyciele ze szkoły Qurduba rozpoczęli pokojowe protesty przeciwko nowej polityce blokowania ruchu przez izraelskie władze.

“Przez te wszystkie lata walczyliśmy o wolność edukacji i prawo do nauki, z którego mogą korzystać wszystkie inne dzieci na świecie, i trwa to do dziś,” powiedział. “Nie poddamy się.”

tłum. Dominik Mierzejewski

źródło:  Electronic Intifada

Społeczność beduińska w Khan al-Ahmar jest jedną z dwudziestu, które mają zostać usunięte siłą przez izraelską armię. Jeden ze starszych Beduinów zauważył, że izraelska administracja cywilna zamiast dokonywać przesiedleń powinna pozwolić Beduinom na powrót na ich początkowe ziemie w Tel Arad na pustyni Negev, z których zostali wysiedleni po wojnie w 1948 roku.

Jessica Montell, dyrektor wykonawcza izraelskiego centrum informacyjnego ds. praw człowieka na terenach okupowanych (B’Tselem), podejrzewa, że istnieje związek między planami wysiedlenia społeczności beduińskich oraz ekspansją pobliskiego osiedla Maale Adumim.

Beduiński przywódca Abu Khamis Abu Dahouk stwierdził, że nie zamierza opuścić Khan al-Ahmar i zapytał, kiedy Izrael zaprzestanie swojej polityki wysiedlania skierowanej przeciw Beduinom.

Abu Khamis wyjaśnił, że Palestyńczycy zostali wysiedleni w 1948 i 1967 roku, ale wobec palestyńskich Beduinów polityka ta stosowana jest w dalszym ciągu.

Społeczność w Khan al-Ahmar nie jest wyposażona w żadnego rodzaju infrastrukturę. Nie przyznano jej prawa podłączenia się do sieci elektrycznej i nie ma dostępu do sieci wodociągowej.

Beduini żyjący w rejonie Khan al-Ahmar pochodzą z Tel Arad na pustyni Negew. Po wojnie w 1948 roku izraelska armia rozpoczęła proces wysiedlania ich z tych terenów

Chris Gunness z UNRWA (Agencji Narodów Zjednoczonych dla Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie) w telefonicznym wywiadzie stwierdził, że UNRWA jest zaniepokojona faktem, iż Izrael rozpocznie nielegalne wysiedlenia Beduinów, co nazwał pogwałceniem prawa międzynarodowego. Gunness powiedział także, że Izrael powinien natychmiast zaprzestać tych działań i uzgodnić plan zagospodarowania tych terenów z Beduinami.

Krótki reportaż na ten temat można obejrzeć tu

tłum. Zuzanna Gillner

źródło: PressTV

fot Haitham Al Khatib

Dziś, 15.11.2011, zainspirowani przez Pasażerów Wolności amerykańskiego Ruchu Praw Obywatelskich, palestyńscy FREEDOM RIDERS wsiedli do objętych segregacją autobusów izraelskich osadników kursujących po Zachodnim Brzegu. Freedom Riders udało się wsiąść do autobusu nr 148 do Jerozolimy. Po kilku minutach żołnierze izraelscy zatrzymali autobus, wypuścili osadników izraelskich i wyprosili dziennikarzy. Przez około godzinę aktywiści palestyńscy byli przetrzymywani i zmuszani do opuszczenia pojazdu. Cala szóstka została aresztowana i przewieziona do aresztu Atarot w Jerozolimie.

W akcie obywatelskiego nieposłuszeństwa inspirowanym przez amerykański Ruch Praw Obywatelskich, Freedom Riders chcą sprzeciwić się izraelskiej polityce apartheidu, zakazu wstępu Palestyńczyków do Jerozolimy. Chociaż są podobieństwa między okupowaną Palestyną i objętym segregacją Południem Stanów Zjednoczonych jeżeli chodzi o rasistowskie podłoże i upokarzające traktowanie, z jakim spotykali się wtedy czarnoskórzy obywatele i jakie Palestyńczycy znoszą dzisiaj, istnieją również znaczące różnice. W Ameryce lat 60. czarnoskóre osoby musiały siedzieć z tyłu autobusu; w okupowanej Palestynie Palestyńczykom nie wolno nawet wsiąść do autobusu, nie mają także prawa wstępu na drogi, po których poruszają się ww. autobusy, wybudowane na skonfiskowanej palestyńskiej ziemi.

Materiał video był transmitowany na żywo i jest dostępny na: http://www.livestream.com/freedomriders

Podejmując tę akcję Palestyńczycy nie dążą do desegregacji autobusów, którymi jeżdżą osadnicy, ponieważ sama obecność osadników oraz służąca im infrastruktura jest nielegalna w świetle prawa międzynarodowego. W ramach swojej walki o wolność, sprawiedliwość i godność Palestyńczycy domagają się umożliwienia im swobodnego poruszania się po ich własnych drogach  - włącznie z prawem do podróżowania do Jerozolimy.

Na Zachodnim Brzegu Jordanu Palestyńczyków obowiązuje całkowity (tzw. „drogi sterylne”) lub częściowy (jedynie palestyńskie pojazdy posiadające specjalne pozwolenie)  zakaz poruszania się po ok. 230 km dróg[1]. Po drogach tych, zwanych potocznie „drogami dla osadników” poruszać się mogą wyłącznie lub prawie wyłącznie pojazdy posiadające izraelskie lub zagraniczne tablice rejestracyjne. Większość z nich stanowi część infrastruktury łączącej liczne nielegalne kolonie izraelskie między sobą oraz ww. kolonie z Izraelem. Kilka z nich natomiast to drogi wybudowane w celu zapewnienia przyspieszonej komunikacji między izraelskimi miastami. Podróżując po ww. „zakazanych drogach” zauważyć można przystanki autobusowe obsługujące środki transportu przeznaczone wyłącznie dla Izraelczyków bądź obcokrajowców. Na niektórych z “zakazanych dróg” obowiązuje nie tylko zakaz jazdy, ale również zakaz ich przekraczania przez palestyńskie pojazdy, co dodatkowo utrudnia dostęp do dróg nieobjętych obostrzeniami. W praktyce oznacza to, że przy każdym skrzyżowaniu z „drogą dla osadników” pasażerowie zmuszeni są wysiąść z pojazdu, przejść przez nią pieszo i wsiąść do kolejnego środka transportu[2].

Zamiarem palestyńskich aktywistów jest także zdemaskowanie dwóch spośród firm czerpiących zyski z izraelskiej polityki segregacyjnej: izraelskiej firmy Egged i francuskiej Veolii, które obsługują dziesiątki objętych segregacją linii autobusowych biegnących przez okupowany Zachodni Brzeg, włącznie z okupowaną Jerozolimą Wschodnią. Obie te firmy biorą także udział w projekcie kolejowym Jerusalem Light Rail, łączącym nielegalne osiedla w Jerozolimie Wschodniej z zachodnią częścią miasta. Ułatwiając przepływ populacji do okupowanych terytoriów palestyńskich, Egged i Veolia aktywnie i świadomie angażują się w działania osadnicze Izraela, uznane przez Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości za łamiące prawo międzynarodowe, w szczególności artykuł 49 Czwartej Konwencji Genewskiej zabraniający stronie okupującej przenoszenia części swojej populacji na tereny okupowane.
W razie pytań prosimy pisać na adres: palestinianfreedomriders@gmail.com lub kampaniapalestyna@gmail.com

———————————————————————————

[1] B’Tselem, Checkpoints and Forbidden Roads, http://www.btselem.org/freedom_of_movement/checkpoints_and_forbidden_roads

[2] Ibidem, str. 20

Grupy palestyńskich Freedom Riders będą próbować wsiadać do objętych segregacją autobusów osadników jadących do Jerozolimy przez okupowane terytoria Zachodniego Brzegu we wtorek, 15 listopada. W akcie obywatelskiego nieposłuszeństwa inspirowanym przez amerykański Ruch Praw Obywatelskich, Freedom Riders chcą sprzeciwić się izraelskiej polityce apartheidu, zakazu wstępu Palestyńczyków do Jerozolimy i ogólnej rzeczywistości segregacji tworzonej przez wojskową i osadniczą okupację stanowiącą podstawę kolonialnego reżimu Izraela. Chociaż są podobieństwa między okupowaną Palestyną i objętym segregacją Południem Stanów Zjednoczonych jeżeli chodzi o rasistowskie podłoże i upokarzające traktowanie, z jakim spotykali się wtedy czarnoskórzy obywatele i jakie Palestyńczycy znoszą dzisiaj, istnieją również znaczące różnice. W Ameryce lat 60. czarnoskóre osoby musiały siedzieć z tyłu autobusu; w okupowanej Palestynie Palestyńczykom nie wolno nawet WSIĄŚĆ do autobusu, nie mają także prawa wstępu na drogi, po których poruszają się ww. autobusy, wybudowane na skradzionej palestyńskiej ziemi.

Podejmując tę akcję Palestyńczycy nie dążą do desegregacji autobusów, którymi jeżdżą osadnicy, ponieważ sama obecność osadników oraz służąca im infrastruktura jest nielegalna i musi zostać zdemontowana. W ramach swojej walki o wolność, sprawiedliwość i godność Palestyńczycy domagają się umożliwienia im swobodnego poruszania się po ich własnych drogach, na ich własnej ziemi – włącznie z prawem do podróżowania do Jerozolimy.Zamiarem palestyńskich aktywistów jest także zdemaskowanie dwóch spośród firm czerpiących zyski z izraelskiej polityki apartheidu i zachęcenie do ich globalnego bojkotu i wycofania z nich inwestycji. Izraelski Egged i francuska Veolia obsługują dziesiątki objętych segregacją linii biegnących przez okupowany Zachodni Brzeg, włącznie z okupowaną Jerozolimą Wschodnią, z których wiele dotowanych jest przez rząd izraelski. Obie te firmy biorą także udział w projekcie kolejowym Jerusalem Light Rail, łączącym nielegalne osiedla w Jerozolimie Wschodniej z zachodnią częścią miasta. Ułatwiając przepływ populacji do okupowanych terytoriów palestyńskich, Egged i Veolia aktywnie i świadomie angażują się w działania osadnicze Izraela, uznane przez Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości za łamiące prawo międzynarodowe, w szczególności artykuł 49 Czwartej Konwencji Genewskiej zabraniający stronie okupującej przenoszenia części swojej populacji na tereny okupowane.

W ten wtorek palestyńscy Freedom Riders skierują się na przeznaczone tylko dla Żydów przystanki autobusowe na Zachodnim Brzegu by wsiąść do autobusów dla osadników. Palestyńczycy są świadomi, że ten akt biernego oporu może pociągnąć za sobą gwałtowne ataki, a nawet śmierć z rąk izraelskich osadników, którzy dla Izraela są tym samym, czym był Klu Klux Klan dla Południa Jima Crowa, lub z rąk chroniących ich sił. Mimo to Freedom Riders są przekonani, że ten akt obywatelskiego oporu jest potrzebny, aby zwrócić uwagę świata na niemoralność izraelskiej okupacji i systemu apartheidu oraz skłonić ceniących sprawiedliwość ludzi do zajęcia zdecydowanego stanowiska i sprzedania swoich udziałów w spółkach Egged, Veolia oraz wszystkich innych firmach umożliwiających segregację i czerpiących z niej zyski.

Do Pasażerów Wolności dołączą aktywiści z całego świata, którzy w swoich miastach zorganizują wydarzenia naświetlające systematyczne prześladowania Palestyńczyków oraz konieczność wycofania inwestycji z firm Egged i Veolia.

W razie pytań prosimy pisać na adres: palestinianfreedomriders@gmail.com

—————————————————————————————

Informacje ogólne

Autobusy, do których będą wsiadali Freedom Riders obsługiwane są przez Egged, największą izraelską spółkę zajmującą się przewozem osób, oraz przez międzynarodową francuską firmę Veolia. Oba przedsiębiorstwa wraz z Izraelem odpowiedzialne są za naruszenia prawa międzynarodowego z uwagi na ich zaangażowanie w budowę nielegalnej infrastruktury izraelskich osiedli i czerpanie z niej zysków. Palestyńscy Pasażerowie Wolności popierają wezwanie do bojkotu obu firm, a także pozostałych przedsiębiorstw zaangażowanych w działania stanowiące naruszenia praw człowieka i prawa międzynarodowego przez Izrael.[1]

W lipcu 2011 spółka zależna od Eggedu wygrała publiczny przetarg na świadczenie usług autobusowych w holenderskim rejonie Waterland, położonym na północ od Amsterdamu. Firma ta zarabia depcząc prawa Palestyńczyków i stała się celem kampanii bojkotu, wycofania inwestycji i sankcji (BDS), która popierana jest przez przeważającą większość palestyńskiego społeczeństwa obywatelskiego. Freedom Riders wzywają ludność Holandii do zerwania wszelkich kontraktów  z przedsiębiorstwami takimi jak Egged, zaangażowanymi w łamanie praw człowieka.

Spółka Veolia stała się celem międzynarodowej kampanii wycofania inwestycji z powodu obsługiwania biegnących przez Zachodni Brzeg linii autobusowych, łączących osiedla izraelskie z Jerozolimą oraz zaangażowania w projekt Jerusalem Light Rail łączący nielegalne osiedla izraelskie w Jerozolimie Wschodniej oraz wokół niej z zachodnią częścią miasta, co bezpośrednio wspomaga działalność osadniczą.[2]

Ponad 42 % palestyńskiej ziemi na Zachodnim Brzegu zostało przejęte przez Izrael na budowę żydowskich osiedli i służącej im infrastruktury[3] (łącznie z murem, który został uznany za nielegalny przez Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości w 2004), przez co lokalne społeczności zostały pozbawione dostępu do swoich źródeł wody oraz ziem uprawnych. Izraelskie osadnictwo na okupowanych terytoriach palestyńskich stanowi zbrodnię wojenną według Czwartej Konwencji Genewskiej[4] oraz Statutu Rzymskiego Międzynarodowego Trybunału Karnego.[5]

Okupowany Zachodni Brzeg i Strefa Gazy stanowią jedynie 22 procent palestyńskiej ojczyzny, z której wraz z powstaniem państwa Izrael w 1948 roku w wyniku czystek etnicznych wysiedlonych zostało ponad 750 000 Palestyńczyków. Od tego czasu palestyńscy uchodźcy przebywają w obozach dla uchodźców oraz innych miejscach, do których zostali wygnani i pozbawieni prawa do powrotu do własnych domów.

Jeśli chcesz wesprzeć akcje Freedom Riders i podpisać petycje kliknij w ten link

http://www.avaaz.org/en/palestine_freedom_riders/?cl=1388690448&v=11131

AKTUALIZACJA:

Dziś 15 listopada 2011 Freedom Riders udało się wsiąść do autobusu nr 148 do Jerozolimy. Po kilku minutach żołnierze izraelscy zatrzymali autobus, wypuścili osadników izraelskich i wyprosili dziennikarzy. Przez około godzinę aktywiści palestyńscy byli przetrzymywani i zmuszani do opuszczenia pojazdu.

Cala szóstka została aresztowana i przewieziona do aresztu Atarot w Jerozolimie.

[2] http://www.bigcampaign.org/veolia/

[3] Raport B’tselem: “By Hook and By Crook, Israeli Settlement Policy in the West Bank,” lipiec 2010; skrót dostępny tutaj:  http://www.btselem.org/publications/summaries/201007_by_hook_and_by_crook.

[4] Zobacz “Israel’s settlement policy is a war crime under the Fourth Geneva Convention” Palestyńskiego Centrum na Rzecz Praw Człowieka w Gazie – artykuł wymieniający odpowiednia artykuły Czwartej Konwencji Genewskiej potwierdzające twierdzenia, że osadnictwo stanowi zbrodnię wojenną, pod adresem  http://www.pchrgaza.org/Intifada/Settlements.conv.htm; zobacz też “Demolitions, new settlements in East Jerusalem could amount to war crimes – UN expert,” Centrum Wiadomości UN, czerwiec 29, 2010, pod adresemhttp://www.un.org/apps/news/story.asp?NewsID=35175&Cr=Palestin&Cr1.

[5] Artykuł 8(2)(b)(viii) Statutu Rzymskiego Międzynarodowego Trybunału Karnego zabrania “bezpośredniego lub pośredniego transferu przez Władzę Okupacyjną części swojej własnej populacji cywilnej do terytorium, które okupuje.”

tłum Zuzanna Gillner

Jakie znaczenie ma fakt, że sędzia Richard Goldstone – ten od „Raportu Goldstone`a” opublikował na łamach New York Times`a artykuł propagandowy przeciwko temu co nazywa „pomówieniem o zbrodnie apartheidu”?

“Szerzy się ostatnio pewna, szczególnie szkodliwa, kaczka dziennikarska – mianowicie teza jakoby Izrael prowadził politykę „apartheidu”. W sobotę (5 11  – przyp. red.) rozpocznie się w Kapsztadzie kolejna sesja Trybunału Russella w sprawie Palestyny, który po przesłuchaniu świadków ma zdecydować o tym czy Izrael jest winny zbrodni apartheidu. To nie jest żaden trybunał. Dowody, które zostaną w nim przedstawione są jednostronne a sędziowie przysięgli znani są ze swojego krytycyzmu wobec polityki Izraela.”

Symptomatyczne, że Goldstone odczuł potrzebę zainicjowania frontalnego ataku na Trybunał Russella w sprawie Palestyny na łamach New York Times`a. Gdyby Izrael (i jego zwolennicy) byli przekonani o nieprawdziwości oskarżenia o stosowanie polityki apartheidu w tym kraju, z łatwością zignorowaliby sesje Trybunału. Dlatego reakcję Izraela należy odczytać jako oznakę słabości i paniki – i dlatego jest to dobry znak – władze tego kraju są przewrażliwione na punkcie jakiejkolwiek krytyki, dokładnie tak jak RPA ery apartheidu dekadę przed tym zanim obalono reżim i ustanowiono demokrację oraz równe prawa dla wszystkich obywateli.(Przeczytajcie artykuł inicjujący otwarcie trzeciej sesji Trybunału Russella w sprawie Palestyny autorstwa Franka Barata).

Goldstone twierdzi – niezgodnie z prawdą – że nie ma żadnego podobieństwa pomiędzy Izraelem a RPA ery apartheidu:

„Apartheid w Izraelu nie istnieje. Nic nie wskazuje na to aby poniższa definicja apartheidu zawarta w Statucie Rzymskim z 1998 roku miała zastosowanie w tym kraju „Nieludzkie czyny o charakterze podobnym do innych zbrodni przeciwko ludzkości „popełnione w ramach zinstytucjonalizowanego ustroju ukierunkowanego na systematyczny ucisk oraz przewagę jednej grupy rasowej nad jakąkolwiek inną grupą rasową (lub grupami) oraz dokonane w zamiarze utrzymania tego ustroju.”

Definicja ta dokładnie opisuje istniejący stan rzeczy. Izrael zadeklarował, że jest państwem żydowskim i zażądał od Palestyńczyków i całego świata aby zaakceptowali ten stan. Opierając się na stworzonej przez siebie – opartej na tożsamości genetycznej a nie dobrowolnej partycypacji – definicji kto jest Żydem, Izrael twierdzi że ma prawo popełniać wszelkie nieludzkie i niehumanitarne czyny, szczególnie wypędzając Palestyńczyków z ich ziem i odmawiając im prawa do powrotu, ponieważ nie są Żydami. Izrael ewidentnie dąży do utrzymania żydowskiej większości w kraju aby dominować nad Palestyńczykami i wykluczyć jakąkolwiek możliwość posiadania przez nich politycznej reprezentacji.

Dokładnie w tym celu prowadzi się okrutne oblężenie Strefy Gazy i ataki na nią. Czy Goldstone zastanowił się nad tym, jak przedstawiałaby się sytuacja gdyby 1,6 miliona osób – w tym 80% uchodźców – zamieszkujących Gazę stanowili Żydzi? Oczywiście władze Izraela przywitałyby ich z powrotem z otwartymi ramionami, zwróciły odebraną własność, obdarowały pełnymi prawami politycznymi i udzieliły wsparcia ekonomicznego.

Ale mieszkańcy Strefy Gazy nie są Żydami, i dlatego Izrael pozbawił ich należącej do nich ziemi, odebrał im prawo do powrotu, prawa polityczne, prawa do swobodnego przemieszania się, objął Gazę blokadą ekonomiczną, w wyniku czego dzienna porcja kalorii przyznawanych do spożycia jest opracowywana na podstawie wzorów matematycznych. I oczywiście władze Izraela bombardują mieszkańców Gazy, jeśli tylko ta gnębiona społeczność zdecyduje się stawić jakikolwiek opór.

Czy Goldstone ośmieliłby się zaprzeczyć, że jest to forma najbardziej szkodliwej dyskryminacji etniczno-rasowej i nieludzkiego traktowania, gdyby Palestyńczycy w Gazie zostali wykluczeni i objęci blokadą dlatego że są czarni, a nie dlatego że są Palestyńczykami (i nie Żydami)? Co gorsza Goldstone odpowiedzialnością za taki stan rzeczy obarcza ofiary:

„Aby było jasne: dysproporcja pomiędzy społecznościami żydowską i arabską jest większa niż Izrael powinien zaakceptować. Taki stan rzeczy jest jednak decyzją owych społeczności.”

Czy Goldstone zdaje sobie sprawę, że to nie Palestyńczycy zadecydowali o wypędzeniu ze swojej ziemi w czasie Nakby? Tak jak to nie czarni zadecydowali o tym aby dać się wyprzeć siłą i wtłoczyć w aparthaidowski system bantustanów w Południowej Afryce. Czy sędzia zdaje sobie sprawę z tego, że podczas kiedy Izrael od 1948 roku odmawia prawa do wybudowania domów dla palestyńskich obywateli Izraela, buduje setki nowych miast dla Żydów -, że jest to wybór, którego dokonuje izraelskie państwo apartheidu? A co z aktualnymi izraelskimi planami mającymi na celu wypędzenie kolejnych 60 tysięcy palestyńskich Beduinów z ich ziem? Czyj to jest „wybór”?

Czy kiedy Izrael narzuca swój system nauczania uczniom w szkołach palestyńskich w Jerozolimie Wschodniej, Goldstone nie widzi paraleli z działaniami reżimu w RPA zmuszającym czarnych uczniów do nauki języka Afrikaans, co doprowadziło do powstania w Soweto w 1976 roku?

Kiedy Goldstone pisze takie rzeczy jak poniżej – wygląda to tak jakby drwił z Palestyńczyków:

„Znam zbyt dobrze okrucieństwa odrażającego reżimu RPA, pod rządami którego ludzie określani jako „czarni” nie mieli prawa głosu, nie mogli sprawować żadnych politycznych funkcji w społeczeństwie, korzystać z toalet „dla białych” albo plaży, nie mogli żenić się „ z białymi”, zamieszkiwać obszarów przeznaczonych tylko „dla białych” lub przebywać tam bez pozwolenia. „Czarnych” rannych w wypadkach samochodowych zostawiano samym sobie, aby wykrwawili się na śmierć, jeśli w okolicy nie było żadnego „czarnego” ambulansu, który mógłby ich zawieść do „czarnego” szpitala. Szpitale przeznaczone „dla białych” miały odgórny zakaz udzielania pomocy „czarnym”.

Czy Goldstone nie zauważył, że przez większość okresu swojej egzystencji Izrael sprawował rządy przymusu i siły nad milionami Palestyńczyków pozbawionych prawa głosu? System apartheidu w RPA istniał 46 lat – od 1948 do 1994 roku. Izraelska okupacja Strefy Gazy i Zachodniego Brzegu trwa obecnie 44 lata (okupacja całej Palestyny trwa 63 lata).

Czy sędzia nie zdaje sobie sprawy z faktu, że izraelskie Żydówki i Palestynki ryzykują więzienie kiedy decydują się pójść razem na plażę? Albo z tego, że przez długie lata mieszkańcy Gazy nie mogli korzystać ze swoich plaż ponieważ były one „zarezerwowane” dla osadników? Czy nie ma pojęcia ile palestyńskich kobiet umarło w połogu ponieważ to palestyńskie ambulanse (nigdy żydowskie) są przetrzymywane na checkpointach?

Jeśli Goldstone zechciałby dowiedzieć się więcej na temat apartheidu w Izraelu powinien przeczytać szczegółowy raport South Africa’s Human Sciences Research Council opublikowany w 2009 roku, w którym stwierdzono, że Izrael praktykuje apartheid i kolonializm.

Kiedy Goldstone był atakowany przez Izrael i jego psy gończe za swoją rolę w opracowaniu dla ONZ raportu dokumentującego zbrodnie wojenne i zbrodnie przeciwko ludzkości popełnione przez Izrael w Gazie, wiele osób publicznie podkreślało, że sędzia jest gorliwym syjonistą. Goldstone dał temu wyraz zarówno podczas swojej próby wycofania się z opracowanego przez siebie raportu jak i teraz publikując swój smutny artykuł w New York Timesie.

Poza wszystkim jednak: bezwstydna postawa Goldstone`a próbującego obronić obecnie politykę Izraela dodaje tylko wiarygodności jego wcześniejszej pracy: jeśli ktoś tak zatroskany o dobre imię Izraela nie był w stanie ukryć faktu popełniania zbrodni wojennych przez władze tego kraju w Gazie -  zaiste musimy zrobić wszystko aby izraelscy przywódcy odpowiedzialni za zbrodnie wojenne zostali pociągnięci do odpowiedzialności za swoje czyny i postawieni przed sądem.

Ali Abunimah

tłum. Aneta Jerska

za: Electronic Intifada