Sprzeciwiamy się kryminalizowaniu pokojowych protestów

We wtorek, 24 sierpnia 2010, Abdallah Abu Rahmah, czołowy palestyński organizator pokojowego obywatelskiego ruchu oporu i demonstracji przeciwko murowi został uznany za winnego „podburzania i organizawania nielegalnych marszy”. Uznanie winy zakończyło trwający osiem miesięcy proces sądowy na tle politycznym, podczas którego Abu Rahmah był przetrzymywany za kratkami. Za kilka tygodni zostanie wydany wyrok, na mocy którego Abu Rahmah może zostać skazany na karę do 10 lat więzienia.

Jest to ostatni moment żeby podjąć działania, nie jest jeszcze za późno. Ogłaszamy więc pierwszą akcję wysyłania listów i wywierania nacisku na naszych przedstawicieli w rządzie aby nie pozostawali obojętni w obliczu łamania podstawowych praw człowieka.

Abu Rahmah jest prześladowany w związku z kluczową rolą, jaką odgrywa w organizowaniu kampanii obywatelskiej przeciwko murowi oraz izraelskiemu osiedlu znajdującemu się na terenie wioski Bil’in. Został skazany jedynie na podstawie wymuszonych świadectw nieletnich, którzy byli wyrywani ze snu i aresztowani w środku nocy odmawiając im prawa do obrońcy.  W czasie całego procesu sądowego nie zdołano przedstawić żadnego materiału dowodowego, pomimo faktu, iż wszystkie protesty są filmowane przez armię izraelską.

Abu Rahmah nie znalazł się za kratkami, bo jest niebezpiecznym człowiekiem. Będąc jednym z liderów palestyńskiej wioski Bil’in, jest postrzegany jako zagrożenie z powodu jego działalności w trwającej już pięć lat niezbrojnej walce o ocalenie terenu wioski Bil’in przed murem budowanym przez Izrael oraz ciągle rozrastajacymi się osiedlami żydowskimi.

Jako członek i koordynator Społecznego Komitetu Przeciwko Murowi od momentu jego powstania w 2004, Abdallah reprezentował wioskę Bil’in na całym świecie. W czerwcu 2009 uczestniczył w bezprecedensowym procesie sądowym w Montrealu wytoczonym przez wioskę przeciwko dwum firmom kanadyjskim nielegalnie budującym osiedla na terenach Bil’in. 10 grudnia 2008, dokładnie rok przed jego aresztowaniem, Abdallah został nagrodzony przez Międzynarodową Ligę Praw Człowieka w Berlinie medalem im. Carla von Ossietzky`ego za Wybitna Służbę w obronie Podstawowych Praw Człowieka.

Zeszłego lata Abdallah wraz z laureatami Pokojowej Nagrody Nobla i uznanymi na całym świecie działaczami praw człowieka rozmawiał na temat obywatelskiej kampanii Bil’in na rzecz sprawiedliwości. Tego lata zaangażowanie w dokładnie tę samą kampanię może stać się przyczyną jego skazania na wiele lat więzienia.

Na wszystkich przesłuchaniach podczas trwającego osiem miesięcy procesu obecni byli przedstawiciele UE. Catherine Ashton, Przedstawiciel UE do Spraw Zagranicznych, publicznie skrytykowała skazanie Abu Rahmah’a w związku z protestami przeciwko barierze separacyjnej. Oświadczyła, iż „UE uznaje Abdallaha Abu Rahmah’a za obrońcę praw człowieka oddanego pokojowym protestom przeciwko trasie izraelskiej bariery separacyjnej…UE uznaje przebieg bariery, tam gdzie jest ona budowana na ziemi palestyńskiej, za nielegalny.” Skazanie Abu Rahmah’a potępiła również organizacja Amnesty International.

Rajmohan Gandhi, wnuk Mahatmy Ghani’ego jest zdania, iż “codzienne działania i demonstracje w Bil’in przeciwko izraelskiemu murowi separacyjnemu stały się modelem pokojowego oporu.”

Przy tej okazji warto sobie przypomnieć, iż nazwa “Kampania”  do czegoś nas zobowiązuje, a mianowicie do działania. Nacisk, jaki uda nam się wywrzeć może wpłynąć na wyrok w sprawie Abdullaha, jak również będzie sygnałem, że represje wobec pokojowych protestów przeciwko murowi i nielegalnym osiedlom na terenie Zachodniego Brzegu mają swą cenę polityczną.

—————————————————–.

WYSYŁAJCIE LISTY I APELE.

Możecie wykorzystać przykładowy list poniżej.

Listy ślijcie na wszystkie poniższe adresy (pamiętając o zmianie adresata):

1. Do: Mister Spraw Zagranicznych Radosław Sikorski
SM.Sekretariat@msz.gov.pl

2. Do: Departament Afryki i Bliskiego Wschodu (DABW)
Dyrektor: Jacek Chodorowicz – DABW.Sekretariat@msz.gov.pl

3. Do: Departament Narodów Zjednoczonych i Praw Człowieka (DNZPCZ) Dyrektor: Marcin Nawrot – DNZPC.Sekretariat@msz.gov.pl

Apele powinny zawierać imię i nazwisko oraz adres wnoszącego wniosek.

Przykładowy list:

———————————————————

Szanowny Panie Ministrze/Dyrektorze /wybrać/,

Dotarła do mnie informacja, że izraelski sąd wojskowy wydał niedawno oskarżenie w sprawie palestyńskiego działacza pokojowego ruchu obywatelskiego Abdallaha Abu Rahmah’a z miejscowości Bil’in, nagrodzonego w 2008 r. przez Międzynarodową Ligę Praw Człowieka w Berlinie medalem im. Carla von Ossietzky`ego za Wybitna Służbę w obronie Podstawowych Praw Człowieka.

Abu Rahmah został oskarżony o „podburzanie i organizowanie nielegalnych marszów”. Wyrok zakończył trwający osiem miesięcy proces sądowy na tle politycznym, podczas którego Abu Rahman był przetrzymywany za kratkami.

Prześladowany za swą kluczową rolę w organizowaniu kampanii obywatelskiej przeciwko murowi oraz żydowskiemu osiedlu na terenie wioski Bil’in, Abdallah został skazany jedynie na podstawie wymuszonych świadectw nieletnich, którzy byli wyrywani ze snu i aresztowani w środku nocy i którym odmawiano prawa do obrońcy.  W czasie całego procesu sądowego nie został przedstawiony żaden materiał dowodowy.

Na wszystkich przesłuchaniach w procesie obecni byli przedstawiciele UE. Catherine Ashton, publicznie skrytykowała skazanie Abu Rahmah’a oświadczając, iż „UE uznaje Abdallaha Abu Rahmaha za obrońcę praw człowieka oddanego pokojowym protestom przeciwko trasie izraelskiej bariery separacyjnej” oraz, że „UE uznaje przebieg bariery, tam gdzie jest ona budowana na ziemi palestyńskiej, za nielegalny.”

Wioska Bil’in na Zachodnim Brzegu Jordanu, podobnie jak osoba Abu Rahmah’a, stały się symbolem pokojowego niezbrojnego palestyńskiego ruchu oporu przeciwko okupacji, który jest coraz większy na okupowanych terytoriach palestyńskich. Próba złamania tego ruchu oraz jego symboli przez Izrael jest niebezpieczna i niesprawiedliwa.

Wyrok w sprawie Abu Rahmah’a zostanie wydany już za kilka tygodni. Apeluję do Pana, jako mojego przedstawiciela, o wystosowanie oficjalnego zapytania w sprawie wyroku Abu Rahmah’a oraz żądanie jego jak najszybszego uwolnienia, zanim zostanie skazany na wiele lat więzienia. Apeluję także, by wniósł Pan o zaprzestanie kryminalizowania przez władze Izraela pokojowych protestów przeciwko nielegalnym osiedlom i nielegalnej trasie muru.

Polska posiada zobowiązania wynikające z bycia sygnatariuszem Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka oraz ze swej historii, w której podobne procedury miały miejsce. Utrzymując relacje dyplomatyczne z Izraelem Polska nie może być obojętna na przypadki represjonowania działaczy praw człowieka.

Jako osoba wierząca w sprawiedliwość, nie mogę zachować milczenia, podczas gdy Abu Rahmah oraz inni mieszkancy wioski Bil’in są pozbawiani podstawowego prawa do protestowania przeciwko nielegalnej grabieży ich ziemi. Będę się z Panem ponownie kontaktował w tej ważnej sprawie i oczekuję na Pańską odpowiedź.

Z poważaniem,

Imie, nazwisko

Adres

——————————————————–
Opracowała Małgorzata Juszczak

na podstawie:
http://www.popularstruggle.org/content/freeabdallah
http://www.guardian.co.uk/world/2010/aug/25/eu-rebuke-israel-separation-barrier-protester

Według biura ONZ ds. Koordynacji Pomocy Humanitarnej (OCHA) największa liczba wyburzeń miała miejsce w lipcu i sierpniu bieżącego roku.

Według danych OCHA od początku 2010 roku izraelskie siły zbrojne zniszczyły ponad 230 domów, wypędzając ponad 1100 Palestyńczyków, w tym ok 400 dzieci. Ponad 50% tych zniszczeń miało miejsce w lipcu.

Jak podaje OCHA w swoim najnowszym raporcie, rozkazy wydane administracji izraelskiej dotyczące wyburzania domów zostały wydane przez Izraelskie Ministerstwo Obrony. W Dolinie Jordanu dwa razy w ciągu 10 dni siły izraelskie zniszczyły wioskę Al-Farisiya : kolejno 19 lipca i 5 sierpnia. W wyniku tych działań wojsko izraelskie wyburzyło ponad 116 domów i wypędziło 129 osób, w tym 63 dzieci. Za drugim razem zniszczono 27 domów (w tym 10, których nie rozebrano całkowicie przy pierwszym podejściu) oraz materiały dostarczone przez Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża.

Izrael w rażący sposób zaprzeczył całej propagandowej retoryce pokoju poprzez wydanie dodatkowych rozkazów rozbiórki domów 15 i 16 sierpnia.

Co więcej, władze izraelskie są zaangażowane w akcje podejmowane przez osadników żydowskich w muzułmańskiej dzielnicy jerozolimskiego Starego Miasta.

W godzinach porannych 29 lipca osadnicy żydowscy zaatakowali dom rodziny Kirrech, w którym mieszkało bez izraelskiego pozwolenia 9 palestyńskich rodzin. Z całej dziewiątki tylko jedna rodzina na mocy postanowienia sądu uzyskała możliwość powrotu do swojego domu. Pozostałe osiem rodzin nadal pozostaje bez dachu nad głową czekając na wyrok sądowy w swojej sprawie.

ONZ potępiło wyburzenia domów oraz wydało oświadczenie wzywające państwo Izrael do przestrzegania prawa międzynarodowego oraz przypominające o obowiązku przestrzegania praw człowieka i podstawowych wolności.

Zgodnie z prawem międzynarodowym to państwo jest zobowiązane do ochrony ludności cywilnej, oraz prowadzenia dochodzenia, kiedy jendak aparat państwowy zawodzi, wtedy to właśnie społeczność międzynarodowa jest odpowiedzialna za zapewnienie skutecznej ochrony ofiarom.

Akty przemocy dokonywane przez osoby cywilne (osadników) nie powinny być postrzegane jedynie jako działania prowokacyjne, ale jako część szerszej strategii politycznej wspieranej przez organy państwa.

W związku z tym, że ONZ, Stany Zjednoczone oraz organizacje międzynarodowe poprzestają jedynie na retoryce potępienia – bez podejmowania konkretnych działań – nie reagują odpowiednio na akty łamania praw człowieka przez państwo Izrael, co skutkuje pogłębianiem się kryzysu humanitarnego i osłabia rozmowy pokojowe.

W rzeczywistości, nawet jeśli mielibyśmy uwierzyć w ostatnie wypowiedzi premiera Izraela Benjamina Netanjahu, to działania Izraela stanowią jawne odrzucenie procesu pokojowego oraz jego podstawowych dokumentów, w tym Porozumień z Oslo oraz Mapy Drogowej, które wprost zakazują rozbudowy osiedli osadników żydowskich.

Pod osłoną wezwań do wznowienia rozmów pokojowych, Izrael narusza i łamie prawa palestyńskich obywateli własnego kraju. Izraelskie siły zbrojne 4 razy w okresie od 27 lipca do 17 sierpnia zburzyły beduińską wioskę Al-Araqib na pustyni Negev, wypędzająć 300 Palestyńczyków – posiadających obywatelstwo izraelskie i zmuszając ich do obchodzenia Ramadanu pod gołym niebem.

Według Talab As-Sany “To jest test dla demokracji w Izraelu, który pokazuje, że demokracji nie ma. Al-Araqib jest testem na to w jakim stopniu Izrael szanuje prawa własnych obywateli pochodzenia palestyńskiego – Więc w jaki sposób Izrael moze zapewnić pokój Palestyńczykom?”

Wyburzenia oraz negowanie podstawowych praw człowieka, takich jak prawo do bezpieczeństwa i ochrony to cechy izraelskiego reżimu apartheidu wskazujące na przyczyny trwającego kryzysu humanitarnego na Terytoriach Okupowanych.

W najlepszym przypadku ostatnie izraelskie wyburzenia możemy uznać za kolejne próby kolonizacji, w najgorszym wypadku mogą być postrzegane jako czystki etniczne.

Biorąc pod uwagę te działania nie powinniśmy dać się zwieść retoryce dobrej woli, na której opierają sie tzw rozmowy pokojowe.

Badil – Centrum Gromadzenia Źródeł na Rzecz Praw  Palestyńskich Mieszkańców i Uchodźców
http://www.badil.org

tłum Aneta Jerska

Haaretz donosi w tym tygodniu, że pierwsze dokumenty zostaną opublikowane dopiero w 2018 roku (1948+70). Wiele spośród przechowywanych w archiwum dokumentów jest istotnych dla historii pierwszych 20 lat państwa żydowskiego: masowe wypędzenie narodu palestyńskiego, masakry w Deir Jassin, Tantura i wiele innych, konflikt sueski w 1956 r., izraelski program atomowy itd.

Jak doniosła izraelska gazeta, opublikowanie dokumentów doprowadziłoby do ujawnienia niektórych faktów, które „obaliłyby mit i postawiły wiele osób w kłopotliwej sytuacji”. Można przyjąć, że prezydent Szimon Peres jest jedną z tych „wielu osób”.

W mojej ostatniej pracy zająłem się w sposób wyczerpujący budzącym obawy faktem, że historia jest czymś obcym żydowskiej religii, ideologii i polityce. Izraelska i żydowska historia jest przedstawiana jako opowieść pełna duchów. Fakty i historyczne dokumenty albo odkłada się na bok, zamiata pod dywan, wymazuje, albo po prostu niszczy. Jak wszyscy wiemy, poszukiwanie prawdy jest interpretowane przez Izraelczyków i syjonistów jako antysemityzm i zaprzeczanie Holokaustowi.

Widocznie dla Izraela 50 lat to mało, aby zmazać swój grzech pierworodny. Powód jest prosty: Zbrodnie, które mają związek z powstaniem państwa żydowskiego, nigdy nie zostały wyjaśnione. Miliony palestyńskich uchodźców wciąż jeszcze czekają na powrót do swojej ojczyzny. Izrael funkcjonuje nadal na bazie rasistowskich ustaw i hegemonii. Państwo żydowskie nie wyrosło ze swojej niosącej śmierć filozofii wiecznego fizycznego zastraszania. W konsekwencji izraelskie wojsko, Mossad i siły bezpieczeństwa wywarły nacisk na rząd, aby przedłużył okres, po którym dokumenty, liczące już 50 lat, będą mogły zostać upublicznione. Premier Netanjahu zatwierdził żądane przedłużenie – co za niespodzianka.

Haaretz zwrócił uwagę osobliwą okoliczność iż premier Netanjahu, który, przyczynił się do niezdarnej próby zablokowania przeprowadzenia historycznych badań i poszukiwania prawdy jest synem syjonistycznego historyka Benziona Netanjahu. Czytałem prace Benziona Netanjahu i rzeczywiście wiele nauczyłem się od niego. Benzion nie był zwykłym historykiem, lecz historykiem syjonistycznym. Jego zadanie polegało na nadaniu narodowo-żydowskim aspiracjom akademickiego pseudo-kontekstualnego znaczenia.

Decyzja premiera Netanjahu, aby przez kolejne 20 lat utrzymać fakty w tajemnicy, jest w rzeczywistości zgodna z filozofią jego ojca.

Jeśli ujawniona zostałaby prawda o początkach państwa Izrael, można by stwierdzić, iż państwo żydowskie już od samego zarania było wielkim przedsiębiorstwem morderców. Nawet jeśli syjonistyczni i izraelscy przywódcy publicznie ciągle obiecywali, że uczynią Żydów „narodem jak każdy inny”, to jednocześnie za zamkniętymi drzwiami wydawali swojej armii i służbom specjalnym rozkazy zabijania, na podobieństwo ich wyimaginowanych biblijnych przodków.

Z historycznej perspektywy Izraela powiedziałbym, że można siedzieć nad jego tajnymi archiwami tak długo, jak się chce. W rzeczywistości nie potrzebujemy jednak izraelskich archiwów, aby zweryfikować prawdziwe znaczenie żydowskiego państwa morderców i żydowskiego projektu narodowego. Faktem jest, że okoliczność, iż Izrael trwa w postanowieniu ukrycia swojej przeszłości, oznacza, że w zbiorowej pamięci wciąż jeszcze pozostało tam trochę uczucia wstydu i nieczystego sumienia. I to jest właściwie pewien pozytywny znak.

Gilad Atzmon

Oryginalny tekst artykułu w języku angielskim ukazał się 31 lipca 2010 r. na stronie www.gilad.co.uk .

Tłumaczenie powyższego tekstu z wersji niemieckiej artykułu ze strony http://www.ism-germany.net

tłum. Joanna Podsiadła

Wstęp

Flotylla Wolności – międzynarodowy konwój z pomocą humanitarną płynący do Strefy Gazy -   składała się z 6 statków wiozących 10 tysięcy ton materiałów pomocowych, na których w sumie płynęło ponad 700 osób. Dużą część pomocy humanitarnej stanowiły materiały budowlane niezbędne do odbudowy szkół, szpitali i domów, ale również wózki inwalidzkie, jedzenie, leki i zabawki. Konwój miał być impulsem do przywołania na forum międzynarodowym kwestii konieczności zakończenia blokady Gazy. Ludzie z różnych regionów świata zebrali materiały, które miały być dostarczone do okupowanej Strefy Gazy. Żywiono nadzieję, że międzynarodowe statki przezwyciężą ciągłe niepokoje i napięcia na Bliskim Wschodzie, dając nadzieję na przyszłe rozwiązanie problemów. Mimo to 31 maja Flotylla Wolności została zaatakowana na wodach międzynarodowych prze wojsko izraelskie.

W rezultacie ataku na tureckim statku Mavi Marmara zginęło 9 osób, a kolejnych 50 zostało rannych. Wszyscy aktywiści zostali aresztowani i przetransportowani do więzienia w izraelskim porcie Aszdod. Pomoc humanitarna, a także osobiste przedmioty uczestników Flotylli zostały skonfiskowane.

Dlaczego statki płynęły do Gazy?

W Strefie Gazy mieszka półtora miliona ludzi niemal całkowicie uzależnionych od dostaw pomocy humanitarnej. Jeszcze w latach 90 -tych w Gazie funkcjonował port lotniczy, jednak został zniszczony w wyniku nalotów izraelskich w trakcie drugiej intifady. Tym samym, przy jednoczesnej blokadzie morskiej Gazy, jedynymi „oknami na świat” stały się bardzo nieregularnie otwierane przejścia graniczne z Egiptem i Izraelem. Nie ma jednak żadnego prawnego uzasadnienia dla izraelskiej blokady przestrzeni powietrznej i morskiej Strefy Gazy.

Skutki blokady dotykają przede wszystkim ludność cywilną. Izrael nie zastosował się do zaakceptowanego w 1993 roku  Traktatu z Oslo. Sprawuje on pełną choć nielegalną kontrolę nad obszarami palestyńskimi. W 2007 roku aby usprawiedliwić swoje ataki, Izrael ogłosił stan wojny i zatwierdził sankcje wobec Gazy. Jest to oczywisty przykład pociągania cywilów do zbiorowej odpowiedzialności.

Dwudziestodwudniowe izraelskie ataki na przełomie 2008 i 2009 roku („Operacja Płynny Ołów”) bardzo poważnie zniszczyły Gazę, jej gospodarkę i infrastrukturę. Blokada obejmująca artykuły niezbędne do odbudowy szpitali, szkół i domów zniszczonych podczas nalotów jest jawnym naruszeniem praw międzynarodowych i dyskryminacją palestyńskiej ludności Strefy Gazy. W związku z powyższym konieczne jest jej zakończenie.

Wnioski i podsumowanie całości wydarzeń:

Flotylla Wolności została zorganizowana przez grupę międzynarodowych organizacji (IHH Humanitarian Relief Foundation, the European Campaign to End the Siege on Gaza (ECESG), the Greek Ship to Gaza Campaign, the Swedish Ship to Gaza, the Free Gaza Movement, International Committee to End the Siege on Gaza). Miała przełamać trwającą już 4 lata nieludzką blokadę Strefy Gazy.

Na 6 statkach Flotylli płynęło ponad 700 osób z 36 krajów. Znajdowali się wśród nich członkowie parlamentów i organizacji pozarządowych, przedstawiciele mediów, artyści, pisarze. Transport wiózł 10 tys. ton pomocy humanitarnej. Celem inicjatywy było stworzenie nowej drogi, którą pomoc humanitarna mogłaby dotrzeć do 1,5 mln populacji Strefy Gazy, bowiem zeszłoroczne dwudziestodwudniowe izraelskie naloty spowodowały zniszczenie znacznej części tego terytorium. Flotylla łamiąc blokadę, miała przypomnieć międzynarodowej opinii publicznej kwestię nielegalności  izraelskich procedur wymierzonych w palestyńską ludność

Kurs do Gazy obrano o godzinie 16:30 dnia 30 Maja. Prowadzono relację na żywo ze statków. Flotylla reprezentowała ludzi z całego świata, którzy niezależnie od religii i pochodzenia zebrali środki aby móc dostarczyć potrzebne  artykuły do Strefy Gazy.

Izrael atakując Flotyllę, po raz kolejny dał przykład swych nielegalnych działań. Około godziny 4:00 rano dnia 31 maja izraelska marynarka przeprowadziła atak na statki Flotylli. Szczególnie dotknięci napadem zostali pasażerowie statku Mavi Marmara, na którym bezpośrednio otwarto ogień przeciwko cywilom. 9 osób straciło życie, a 50 zostało rannych. Niniejszym wyrażamy głębokie kondolencje rodzinom i najbliższym ofiar. Informujemy również, iż w krajach, z których pochodzili aktywiści, zorganizowano komitety składające się z wolontariuszy-profesjonalistów, mające udzielać pomocy poszkodowanym w ataku. Nasza koalicja (IHH) również prowadzi takie działania.

Atak przeciwko Flotylli Wolności jest atakiem przeciwko człowieczeństwu. Jak długo większość społeczeństwa izraelskiego i światowa opinia publiczna milczą, tak długo milczenie to jest wyrazem poparcia dla ataków terrorystycznych i nieludzkiej polityki okupacyjnej prowadzonej przez Izrael na przekór prawu międzynarodowemu.

Od początku organizowania Flotylli Wolności, deklarowaliśmy, że naszymi celami są: zakończenie nielegalnej blokady Strefy Gazy i dostarczenie pomocy jej mieszkańcom.Inicjatywa była legalna w świetle prawa międzynarodowego. Izrael atakiem na Flotyllę wypowiedział wojnę ruchowi pokojowemu.

W obecnej chwili zdajemy sobie sprawę z tego, że izraelski rząd i izraelskie lobby pracują nad propagandową kampanią skierowaną przeciwko organizatorom flotylli. Jednakże chcielibyśmy aby zważyli na to, że nie uda im się oczernić aktywistów organizacji pozarządowych tak silnie związanych z ruchem pokojowym prowadzonym na całym świecie. Niezależnie jak okrutne i niesprawiedliwe będą działania izraelskie, znajdą się odważni ludzie, którzy będą mówić prawdę.

Blokada Gazy jest przestępstwem. Chcemy zaznaczyć, że naszą intencją jest całkowite zniesienie tej blokady, a nie jedynie jej ograniczenie. Będziemy kontynuować nasze wysiłki aby to spełnić.

Ponadto zachęcamy wszystkich do przemyślenia i udzielenia odpowiedzi na poniższe pytania:

1.  Dlaczego Izrael pogwałcił międzynarodowe prawo morskie na wodach międzynarodowych?

2.  Dlaczego Izrael zaatakował nieuzbrojonych i niewinnych cywilów?

3.  Jak można było poważyć się na atak na statek na którym znajdowały się dzieci i osoby w wieku powyżej 80 lat, używając śmiercionośnej broni?

4.  Izrael nie ma prawa przeprowadzać podobnego ataku na własnych wodach terytorialnych, a tym bardziej na wodach międzynarodowych. Jak można wytłumaczyć schwytanie, obezwładnianie, używanie przemocy i więzienie wszystkich ludzi znajdujących się na pokładach statków flotylli?

5.  Czy Izrael uważa, że wody międzynarodowe są miejscem w którym dozwolone są ataki zbrojne? Jak  zatem zamierzamy chronić cywilów przed taka agresją i terroryzmem?

6.  Flotylla bezskutecznie wysyłała ostrzeżenia „STOP!” do izraelskiej marynarki wojennej. Jak Izrael odpowie za tę masakrę, a także inne przestępstwa jakich się dopuszcza?

7.  Jak i czy ukarani zostaną bezpośrednio odpowiedzialni za to przestępstwo?

8.  Jak będzie wyglądał świat, jeżeli inne kraje zaczną podążać taką drogą jak Izrael?

Przestępstwa jakich dopuścił się Izrael w trakcie ataku na Flotyllę Wolności

Atak na wodach międzynarodowych i kierowanie ostrej amunicji w stronę nieuzbrojonych cywilów

W wyniku bezprawnego ataku zginęło 9 osób, a ponad 50 zostało rannych.

Utrudnianie i blokada komunikacji

Statek Mavi Marmara wyposażony był w antenę satelitarna i telefon satelitarny. Od godziny 21:30 dnia 30 maja wprowadzono przerwy w komunikacji i odcięto możliwość łączności ze światem. Bezpośrednio przed atakiem uniemożliwiono wszelką łączność. System GPS, radary, satelity i bezprzewodowa komunikacja zostały zablokowane. Wprowadzenie takiej blokady było samo w sobie nielegalne. Uniemożliwienie komunikacji ze światem miało na celu ukrycie charakteru działań i naruszeń prawa dokonanych przez żołnierzy. Jednakże dzięki dodatkowej częstotliwości, o której nie wiedziały władze izraelskie, można było przesłać część informacji.

Nielegalne przesłuchania i areszt

Już na statkach uczestnicy rejsu zostali przeszukani i zakuci w kajdanki, a następnie zmuszeni do przebywania w małych, ciasnych pomieszczeniach. W tym czasie uniemożliwiono im zaspokojenie podstawowych potrzeb. Ponowne przesłuchania uczestników rejsu nastąpiły w porcie Aszdod, gdzie pobrane zostały odciski palców i zrobione zdjęcia. Aresztowanym nakazano również podpisywać dokumenty świadczące o tym, że uczestnicy bez zezwolenia przekroczyli granice Izraela, choć w rzeczywistości Flotyllę zaatakowano na wodach międzynarodowych i porwano, siłą przywożąc do Izraela. Następnie zabrano uczestników Flotylli do więzienia w Beerszewie, gdzie trzymano ich 1,5 dnia. Kilkoro przetrzymywanych poddano powtarzającym się dodatkowym kontrolom i przesłuchaniom.

Konfiskata paszportów

Izraelscy żołnierze zarekwirowali paszporty i dowody osobiste niektórych uczestników Flotylli.

Przejęcie statków i pomocy humanitarnej

Wszystkie statki oraz znajdująca się na nich pomoc humanitarna zostały przejęte przez Izrael.

Przejęcie i zniszczenie przedmiotów osobistych uczestników Flotylli

Podczas przeszukiwania żołnierzy odebrali uczestnikom Flotylli wszystkie należące do nich przedmioty. Skradziono sprzęt elektroniczny, a ten który wrócił do właścicieli nie nadawał się już nawet do naprawy. Zniszczono znaczną część pozostałych własności należących do uczestników  a te, które zostały zwrócone nie nadawały się do użytku. Zgłoszono, że duża suma pieniędzy także została zabrana.

Tortury, poniżanie i fizyczne znęcanie się

Od momentu ataku, przez pobyt i kontrolę w porcie Aszdod, pobyt w więzieniu w Beerszewie, aż po opuszczenie Izraela na lotnisku w Tel Awiwie wobec uczestników Flotylli stosowano przemoc fizyczną. Uczestnicy byli bici przy każdej okazji, nawet osoby ranne musiały mieć ręce skute kajdankami, zadawano im na różny sposób ból. Nieustannie wywierano presję psychologiczną, niektórzy uczestnicy Flotylli byli szczególnie gnębieni podczas przesłuchań.

Świadectwa uczestników Flotylli Wolności

Mevlut Yurtseven (lekarz, Turcja)

“W ciągu 20 minut 4 osoby straciły życie obok nas. Ponad 50 osób było rannych, w tym 20 poważnie. Nawet ich zmuszono do stania i żądano od nich aby chodzili. Nie przynieśli noszy, a ponieważ próbowałem protestować przeciw takiemu traktowaniu, skuto mi ręce”

Norman Paech ( były członek parlamentu, Niemcy)

„Izraelscy żołnierze okazywali otwarcie rasistowskie zachowanie. Traktowali nas o wiele lepiej niż Arabskich i Tureckich pasażerów”

Maryam Luqman Talib (Aktywistka, Australia)

„Mój brat został dwa razy postrzelony w nogę i mocno krwawił. Mimo to, bez udzielenia jakiejkolwiek pomocy został zmuszony aby iść samemu. Trzy razy zemdlał zanim zabrano go do helikoptera”

Hassan al-Banna Ghani (media, Wielka Brytania)

„Szczuto mnie i innego wolontariusza psami. Nie dawali nam nic do jedzenia przez 20 godzin. Ukradli i zniszczyli nasze własności. Wolontariuszy poddano brutalnemu traktowaniu. Na statku nie mogliśmy skorzystać z toalet, a w celach pozbawiono nas snu.”

H. Zehra Ozturk (aktywista, Turcja)

„Byliśmy pasażerami na statku z pomocą humanitarną. Naszym celem było dostarczenie tej pomocy potrzebującym w Gazie. Izraelski rząd wysłał swoich żołnierzy na nasze statki na wodach międzynarodowych. To nie było nic innego niż zwykły akt piractwa! Otworzyli ogień, 50 osób zostało rannych, a 9 straciło życie. Izraelski rząd użył wojska przeciwko inicjatywie cywilnej. Zmobilizował dużą część floty: 4 okręty wojenne, 2 łodzie podwodne, 30 łodzi motorowych typu zodiak. Wojskowi przeprowadzili brutalną napaść na cywilów.”

Nod Choophury (pracownik organizacji pomocowej, Wielka Brytania)

„Fizycznie znęcano się nad nami: kopiąc, uderzając, szczypiąc i popychając. Nasze ręce były tak mocno związane, że powodowało to okropny ból i drętwienie dłoni. Przez 10 godzin nie mogliśmy skorzystać z toalety. Nie mogliśmy skontaktować się z rodziną, pozwolono nam zrobić to dopiero w samolotach do Turcji. W areszcie nie mogliśmy spać. O każdej godzinie wyrwano nas by sprawdzić czy wszyscy są.”

Szczegółowe podsumowanie wydarzeń na statkach

Wszystkie statki zostały poddane szczegółowej międzynarodowej kontroli w portach, z których wypływały. Żaden statek nie przewoził nic poza pomocą humanitarną dla mieszkańców Gazy.

Flotylla zebrała się około godziny 16:30 dnia 30 maja na wodach Morza Śródziemnego na południe od wybrzeży Cypru obierając kurs do Gazy, płynąc w odległości 70-80 mil od wschodnich wybrzeży Morza Śródziemnego.

Mavi Marmara

30 maja około godziny 22:30 izraelscy żołnierze zaczęli kierować pogróżki w stosunku do kapitana statku. W odpowiedzi statek Mavi Marmara wydał komunikat „ Na pokładzie jest około 600 osób, przemieszczamy się po wodach międzynarodowych w kierunku południowym. Wieziemy pomoc humanitarną do Gazy.” Pogróżek jednak nie zaprzestano.

Zablokowano częstotliwość satelitarną używaną przez Flotyllę. Pasażerowie zostali poproszeni przez załogę o włożenie kamizelek ratunkowych na wypadek ataku. Cały czas wydawano komunikaty o pokojowych celach flotylli.

Około 3:00 rano flota izraelska wciąż podążała za statkami Flotylli Wolności, w niedługim czasie 30 motorówek typu zodiak otoczyło konwój humanitarny. Pojawiły się okręty podwodne i helikoptery.

Około 4:10 kapitan otrzymał komunikat od statku Defne: „Mavi Marmara wszystkie statki i łodzie zmierzają na was”. Niedługo po ostrzeżeniu, około godziny 4:30, w trakcie przygotowań do porannej modlitwy, statek został otoczony przez izraelskie okręty. Na każdym z nich znajdowało się przynajmniej 10 zamaskowanych i w pełni uzbrojonych żołnierzy. Próbowali dostać się na Mavi Marmarę i w tym samym czasie otworzyli ogień. Rozróżniono trzy typy odgłosów wystrzałów: karabinów maszynowych, bomb gazowych i inne nieregularne dźwięki. W tych okolicznościach rozpoczął się desant na statek. Gdy żołnierze opuszczali się ze śmigłowca na linach, oddawano strzały. W tym momencie operacja izraelskich wojsk przekształciła się w akcję ukierunkowaną na krzywdzenie i zabijanie. Okręty izraelskie nie oddawały strzałów ostrzegawczych, tylko bezpośrednio kierowano je w stronę nieuzbrojonych cywilów.

Pasażerowie dostrzegli, że wojsko używa ostrej amunicji i kieruje ją w stronę statku na którym znajdują się między innymi dzieci i osoby starsze. Zaczęli bronić się butelkami, kijami, krzesłami i innymi przedmiotami jakie były dostępne. Broń, jaką odebrano trójce żołnierzy, została wyrzucona do morza. Ranni w bójce żołnierze zostali zabrani do lekarzy obecnych na pokładzie. Ze statku wciąż nadawano komunikaty, że atak powinien zostać natychmiast przerwany.

Po otrzymaniu informacji o rosnącej liczbie zabitych i rannych, Bulent Yidirim, przewodniczący IHH, zalecił przez głośniki, aby pasażerowie zaprzestali wszelkich form oporu. Po ogłoszeniu zdjął białą koszulę i pomachał nią do żołnierzy, by pokazać, że chce by wstrzymano walkę. Mimo to jeszcze przez jakiś czas kontynuowano ostrzał.

Zlecono by pasażerowie zgromadzili się na dolnym pokładzie i zachowali ciszę i spokój. Komunikaty nadawano w języku arabskim i angielskim. Nawoływano również żołnierzy, aby przerwali ostrzał i pozwolili opatrzyć rannych. Zostało to zignorowane, a w stronę okien wciąż oddawane były strzały. Kilka kobiet z pomocą Hanin Zuabi, członkini Knesetu znającej hebrajski, z podniesionymi rękoma udało się do żołnierzy. Pokładowy lekarz przyprowadził trzech rannych Izraelczyków. Po przejęciu rannych otworzono ogień do osób, które ich przyprowadziły, zabijając lekarza, który opatrywał ranę jednego z poszkodowanych żołnierzy.

Po przejęciu kontroli nad statkiem przez około półtorej godziny żołnierze czekali na zewnątrz. Przyprowadzono specjalne psy, przeszukano i skuto wszystkich pasażerów. Na odkrytym pokładzie kobiety posadzono na ławkach, a mężczyznom kazano klęczeć na brudnym i mokrym pokładzie. Nikt nie mógł zaspokoić podstawowych potrzeb.

Uczestnicy doświadczyli tam bardzo dużych stresów. Gdy poprosili o wodę, przyniesiono jedno naczynie i nie uwolniono rąk, by można było z niego skorzystać. Helikoptery krążące nad statkiem spryskiwały wszystkich wodą morską.Następnie zgrupowano wszystkich w dwóch ciasnych i słabo wentylowanych pomieszczeniach. Żołnierze nieustannie próbowali prowokować uczestników. Po długim oczekiwaniu statek rozpoczął podróż do portu Aszdod, która trwała od godziny 9 do 19.  W czasie podróży nie dopuszczano lekarzy do rannych. Niektórzy poszkodowani byli dodatkowo uderzani i dźgani bronią, mimo że mieli krwawiące rany, nie wszystkich przetransportowano do szpitala.

Po dotarciu do Aszdod, w porcie czekał tłum ludzi. Zewsząd padały wyzwiska w stronę wolontariuszy. Przed opuszczeniem statku wolontariusze zostali ponownie przeszukani i skuci, a przy wyjściu każdemu akompaniowało dwóch policjantów. Kontynuowano prowokacje wobec uczestników flotylli. Kolejna kontrola odbyła się przed wejściem do namiotów specjalnie przygotowanych do przesłuchań. Wówczas aresztowanym nakazano wypełnić formularze, w których napisane było, że wkraczają oni na teren państwa Izrael bez pozwolenia. Wszyscy zgodnie zaświadczyli, że zostali zaatakowani na wodach międzynarodowych i siłą, wbrew ich woli zaciągnięto ich do Izraela. Uczestników poinformowano również, że jeżeli podpiszą dokumenty to zostaną odesłani na lotnisko, a jeśli odmówią trafią na przynajmniej 2 miesiące do więzienia. Większość osób odmówiła. Po wypełnieniu formularzy zrobiono zdjęcia i pobrano odciski palców.  Odebrano dokumenty i po kolejnej kontroli skupiono się na niektórych uczestnikach Flotylli, którzy odtąd byli  intensywnie przesłuchiwani.

W czasie podróży do więzienia, która trwała półtorej godziny, klimatyzacja obniżała temperaturę do nieznośnie niskiej. O godzinie 4 policyjne wozy dotarły do więzienia w Beerszewie. Nikt nie mógł się komunikować z innymi, odmówiono możliwości kontaktu telefonicznego, utrudniano zorganizowanie modlitwy. Uczestników trzymano w 2 i 4 osobowych celach. Strażnicy nękali więźniów mówiąc „To jest teraz wasz dom, zapomnijcie o powrocie” i pokazując obsceniczne gesty. Odmówiono uczestnikom kontaktu z konsulatami ich krajów mówiąc, że będzie to zrobione później.

Uczestników Flotylli zmuszono do odbywania dyżurów więziennych. Strażnicy cały czas robili hałas uniemożliwiając sen. Trzaskano metalowymi drzwiami, kazano wstawać, nieustannie pytano o dane osobowe. Pierwszego dnia pod wieczór zaczęły wizytować oddział reprezentacje z konsulatów. Turecka delegacja pojawiła się o godzinie 5. Powiedziano, że opóźnienie wynika z faktu iż wielu uczestników ma tureckie obywatelstwo, że dokumenty umożliwiające powrót do kraju wkrótce zostaną zebrane i ukończone. Nie było jednak wiadomości o losie niektórych uczestników, w tym Bulent Yildirim, podczas gdy uzyskanie takich informacji stanowiło priorytet. Potwierdzono informacje o 9 zabitych i wielu rannych. Uczestnicy wyrazili swoje obawy o stan niektórych aresztowanych i prośby o szybkie odnalezienie zaginionych.

O 1 w nocy strażnicy odczytali listę nazwisk obecnych i podzielili ich na grupy. Trwało to do południa dnia następnego. Niektóre grupy dotarły na lotnisko ok. godziny 3, inne dopiero w południe dnia następnego. 6 osób wpychano do pojazdów mających 2,5 m2 i w tych warunkach odbywano 2,5 godzinną podróż. Podobnie jak w trakcie pierwszego transportu, próbowano sprowokować uczestników. Na najdrobniejsze reakcje, żołnierze odpowiadali ciosami. Kilku uczestników, którzy opuścili więzienie bez większych ran, dotarło na lotnisko z obrażeniami. Brutalnie obchodzono się zwłaszcza z obywatelami tureckimi. Na lotnisku wszyscy zostali zmuszeni do podpisania papierów deportacyjnych. Po długich negocjacjach zgodzono się by napisać, że uczestników przywieziono na teren Izraela wbrew ich woli. Na lotnisku uczestnicy byli nieustannie znieważani. Żołnierze gratulowali sobie nawzajem, że zostali nagrodzeni przez swoich przełożonych (po akcji).

Powoli prowadzono wszystkich w stronę samolotów. Procedury przy odprawie trwały do wczesnych godzin porannych. Pierwsi wprowadzeni na pokłady samolotów musieli oczekiwać w nich ok. 12 godzin. Niektórzy uczestnicy odmówili wejścia na pokład do czasu gdy zobaczą przewodniczącego IHH, Bulent Yildirm, dziennikarza, Adem Ozkose, i dwóch innych uczestników, których zabrano z lotniska na przesłuchanie. Poinformowano, że samolot nie odleci zanim nie znajda się w nim te osoby. Izraelskie władze oświadczyły, że wszyscy są w samolocie i nikt nie został z tyłu. Uczestnicy ponownie oświadczyli, że dopóki osoby przetrzymywane na przesłuchaniach nie zostaną zwolnione, nie wsiądą do samolotu. W końcu urzędnicy przyprowadzili i odprawili cztery przetrzymywane osoby. Po ostatnim sprawdzeniu listy osób znajdujących się na pokładzie, samolot odleciał do Turcji. Pięć osób ciężko rannych pozostało w izraelskich szpitalach.

Przedmioty osobiste odebrane uczestnikom miały zostać przywiezione osobnym transportem, jednak jedyne co wróciło to puste walizki, zepsute telefony i kamery itp. Duża ilość sprzętu elektronicznego została skonfiskowana przez władze izraelskie, co oznacza, że uczestnicy ponieśli również poważne straty finansowe. Ponadto, zarejestrowano użycie na terenie Izraela odebranych uczestnikom kart kredytowych i telefonów.

Defne

Statek Defne po raz pierwszy był nękany przez wojsko o godzinie 21:40 dnia 30 maja. Nalegano wówczas, nadając komunikaty zarówno po angielsku jak i po turecku, aby statek zmienił kurs. Trwało to do godziny 4:00 dnia następnego. Już od wieczora statek otoczony był przez okręty szturmowe i fregaty. Zauważono również łodzie podwodne i helikopter krążący nad statkami. Trwało to ok. 6 godzin, a z czasem ilość okrętów zaczęła się zwiększać. Gdy zbliżyły się na odległość 100-150 metrów, zmieniły kierunek i zaczęły płynąć w kierunku Mavi Marmara. Odległość pomiędzy tym statkiem i Defne wynosiła niecałą milę. Gdy okręty szturmowe zbliżyły się do Mavi Marmara, usłyszano odgłosy wybuchów i serie strzałów z karabinu maszynowego. Rejestrowano je również podczas komunikacji radiowej. Po walce Mavi Marmara została zaholowana w inny rejon, a komunikacja między statkami została odcięta.

O 6:10 uzbrojeni żołnierze wylądowali na pokładzie Defne. Wszyscy pasażerowie zostali zgromadzeni razem i po godzinie zostali zabrani do pokładowego baru mierzącego 15 m2. Uczestnicy i załoga zostali zmuszeni do pozostania w tym małym i niewentylowanym pomieszczeniu przez 10 godzin podróży do Aszdod. Po dopłynięciu do portu i zamknięciu uczestników w wozach mających przetransportować ich do więzienia, nie wyruszono od razu. Czekano aż pojawi się Mavi Marmara i patrzono jak nowa grupa operacyjna zajmuje statek. Izraelscy wojskowi i policjanci przyglądali się temu z zadowoleniem.

Zebrano oświadczenia od wszystkich uczestników, pobrano odciski palców, zrobiono zdjęcia. Nad uczestnikami, którzy spędzili w więzieniu półtora dnia, znęcano się psychicznie. Żołnierze izraelscy byli zachęcani przez swoich dowódców do prób sprowokowania uczestników, co też robili. Używano przemocy wobec uczestników, bijąc ich na oczach wszystkich.

Gazze I

Podejrzewano, że izraelska operacja wymierzona zostanie głównie przeciwko statkom cargo, jednak niespodziewanie izraelska marynarka wojenna skupiła się wokół statku pasażerskiego Mavi Marmara. Jako że Gazze I znajdowała się bezpośrednio za tym statkiem, widziano na nim atak izraelski ze wszystkimi szczegółami. Motorówki typu Zodiac i helikopter zbliżyły się do Mavi Marmary w tym samym czasie. Widziano zamaskowanych i uzbrojonych żołnierzy oddających strzały bezpośrednio w stronę pasażerów. Ostatnim komunikatem ze strony Mavi Marmary była wiadomość o zabitych na pokładzie i wezwanie do zaprzestania jakichkolwiek form oporu. Następnie komunikacja została przerwana. Podczas operacji izraelskie siły zbrojne zablokowały łączność satelitarną i celowo umożliwiono bezprzewodowe porozumiewanie się między statkami flotylli.

Po zajęciu statku przez żołnierzy, ok. godziny 6:00 rano, kazano wszystkim zgromadzić się w widocznym miejscu na statku, ostrzegając, że w innym wypadku będą strzelać. W celu zapobieżenia dalszemu rozlewowi krwi, kapitan postępował zgodnie z izraelskimi instrukcjami. Statek i uczestników przeszukano, a po przesłuchaniach zebrano w małej pokładowej stołówce. Dalsze postępowanie wyglądało tak jak w przypadku innych statków.

tłum Dominika Pacholska

Na przestrzeni ostatnich dziesięciu lat, Siły Obronne Izraela (IDF – Israeli Defence Forces) zwiększyły restrykcje dla ludności Palestyńskiej w dostępie do gruntów rolnych na terenach przygranicznych oraz stref połowicznych Strefy Gazy.

W swoim raporcie OCHA stwierdza, że strona izraelska usprawiedliwia wprowadzone restrykcje koniecznością uniemożliwienia ataków na Izrael, w tym wystrzeliwania rakiet.

Celem raportu jest opisanie zakresu ograniczeń nałożonych na mieszkańców Strefy Gazy oraz ich wpływu na codzienne życie Palestyńczyków, poczucie bezpieczeństwa, dostępność do podstawowych usług. Raport opiera się na ponad 100 wywiadach przeprowadzonych z mieszkańcami Gazy oraz analizie danych zebranych z innych źródeł.

Według autorów raportu, od 2008 roku IDF ogranicza dostęp do 17% obszarów Strefy Gazy. Na morzu rybacy nie mają dostępu do 85% terytorium, do którego mają prawo na mocy porozumień z Oslo. Według raportu izraelskie ograniczenia bezpośrednio dotykają ponad 178 tysięcy osób. Ponadto w raporcie jest mowa o tym, że żołnierze IDF strzelają bezpośrednio do osób zbliżających się do tzw “stref zamkniętych”. Choć według władz Izraela w większości przypadków żołnierze otwierają tzw “ogień ostrzegawczy”, to od momentu zakończenia operacji “Płynny Ołów” w styczniu 2009 roku 22 osoby zginęły a 146 zostało ranne.

Raport podkreśla również, że taka praktyka egzekwowania zakazu dostępu do danych obszarów stanowi naruszenie międzynarodowego prawa humanitarnego, dodatkowo miejscowa ludność Palestyńska nie została poinformowana o wprowadzeniu tego typu restrykcji.

Z badań przeprowadzonych przez OCHA wynika również, że IDF zniszczyło pola uprawne i domy ludności palestyńskiej na terenach przygranicznych w celu wymuszenia przesiedlenia i poszerzenia tzw strefy buforowej. Rolnicy posiadający swoje pola uprawne próbowali w celu uzyskania jakichkolwiek dochodów zastosować alternatywne metody gospodarowania, ale ich zdolność do zbioru plonów w warunkach nieustannego niszczenia upraw jest bardzo ograniczona. OCHA szacuje, że wprowadzone przez Izrael restrykcje spowodowały szkody w wysokości 308 milionów dolarów. Większość rolników, z którymi przeprowadzano wywiady twierdzi, że od momentu rozszerzenia stref buforowych ich dochody spadły o ponad 2/3, a część farmerów straciła je całkowicie. W ciągu ostatnich pięcu lat rybołóstwo Strefy Gazy poniosło straty w wysokości 26,5 miliona dolarów.

Do innych skutków wprowadzenia izraelskich restrykcji należą: pogorszenie jakości produktów spożywczych, postępujące zmiany w diecie (ze świeżych produktów i mięsa na tanie produkty zawierające głównie węglowodany), spadek frekwencji w uczęszczaniu do szkół, obniżenie wieku małżeńskiego dla dziewcząt.

Polityka IDF wpływa również na ograniczenie dostępu do szkół, z których siedem znajduje się na terenach objętych restrykcjami, powoduje zagrożenie życia i bezpieczeństwa uczniów i nauczycieli, co ma bezpośrednie przełożenie na jakość kształcenia.

OCHA wezwała Izrael do natychmiastowego zniesienia wprowadzonych ograniczeń oraz do przestrzegania międzynarodowego prawa humanitarnego, a szczególnie do zaprzestania ostrzałów ludności cywilnej w strefach przygranicznych oraz wyburzania ich mienia.

Peły raport dostępny tu (PDF)

za: Haaretz

tłum Aneta Jerska

W swoim oświadczeniu tureckie ministerstwo podało, że przed ogłoszeniem wniosków celem komisji prowadzącej śledztwo jest “zbadanie okoliczności ataku oraz traktowania jakiego doświadczyli aktywiści”.

Turcja zaplanowała prezentację własnych wniosków podczas innego śledztwa rozpoczętego przez ONZ. Z początkiem miesiąca, Izrael zobowiązał się do uczestnictwa w śledztwie ONZ, tak samo jak zobowiązał się wszcząć własne śledztwo, podczas którego w ubiegłym tygodniu zeznawali izraelski premier, minister obrony i szef sztabu wojskowego.

Turecka komisja będzie składać się z przedstawicieli Ministerstwa Spraw Zewnętrznych, Sprawiedliwości, Spraw Wewnętrznych i Transportu oraz delegatów z Państwowej Agencji Morskiej.

Izraelski atak przeprowadzony 31 maja br na Mavi Marmara, statek prowadzący we flotylli pod turecką banderą, pogorszył relacje między niegdysiejszymi sprzymierzeńcami.

We wtorek Minister Spraw Zagranicznych Turcji Ahmet Davutoglu stwierdził, że Izrael powinien ponieść wyłączne konsekwencje za przypadki śmierci na pokładzie Mavi Marmara.

„Nikt inny nie może wziąć winy za zabicie niewinnych osób na wodach międzynarodowych” powiedział Davutoglu dziennikarzom. „Izrael zabił cywili i powinien ponieść konsekwencje tego czynu”.

Turecki minister odpowiedział na zarzuty premiera Izraela Benjamina Netanyahu, który zeznawał w ubiegły poniedziałek przed izraelską komisją śledczą do spraw ataku z 31 maja.

Netanyahu powiedział, że Turcja zignorowała powtarzane ostrzeżenia i wezwania „na najwyższym szczeblu” do zatrzymania flotylli, która została zorganizowana przez islamską organizację dobroczynną mająca siedzibę w Turcji.

tłum Agnieszka Jagiełło

żródło: haaretz

Uniewinnieni twierdzą, że ich działania sa prawnie uzasadnione, ponieważ działalność sklepu jest niezgodna z prawem. Wszystkie kosmetyki sprzedawane w sklepie Ahava pochodzą z Mitzpe Shalem – nielegalnego osiedla osadników izraelskich na Zachodnim Brzegu – i błędnie oznaczone jako “wyprodukowane w Izraelu”

W pierwszym dniu procesu prokurator domagał się obciązenia aktywistów opłatą jako formą zadośćuczynienia, co jednak wymagałoby od niego wykazania, ze działalność sklepu prowadzona była zgodnie z prawem. Pomimo wielokrotnych wezwań sądowych i zagrożenia aresztowaniem główny świadek oskarżenia – kierownik sklepu Ahava – odmówił stawienia się w sądzie w celu złożenia zeznań.

Według jednej z czterech uniewinnionych osób  “Decyzja sądu jest małym zwycięstwem w szerszej kampanii bojkotu, wycofania inwestycji oraz sankcji wobec Izraela. Będziemy nadal prowadzić kampanię bojkotu w stosunku do przedsiębiorstw czerpiących profity z okupacji i domagać się pociągnięcia do odpowiedzialności państwa Izrael na arenie miedzynarodowej.”

Matthews – inny uniewinniony aktywista stwierdził: “Przesłanie jest jasne. Jeśli Twoja firma jest zaangażowana i czerpie zyski z apartheidu, zbrodni wojennych i okupacji ziemi palestyńskiej, ludzie będą okupowac Twój sklep”

Rząd brytyjski, Unia Europejska, ONZ i Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości zgodnie uznały, że osiedla izraelskie na Zachodnim Brzegu są nielegalne, ponieważ naruszają postanowienia Czwartej Konwencji Genewskiej. Naruszenie tej konwencji jest również przestępstwem w świetle prawa brytyjskiego (International Criminal Court Act 2001).

W grudniu 2009 r., brytyjski Departament ds. Środowiska, Żywności i Rolnictwa (DEFRA) wydał wytyczne dotyczące sprzedaży produktów detalicznych, uprawianych na okupowanych terytoriach palestyńskich. Według nich:”Rząd uważa, że przedsiębiorcy celowo wprowadzają konsumentów w błąd – a zatem popełniają przestępstwo – jeśli etykietują towary wyprodukowane na Zachodnim Brzegu jako produkty izraelskie.
Ma to zastosowanie niezależnie od tego, czy produkt pochodzi od palestyńskiego producenta czy z nielegalnego osiedla izraelskiego, ponieważ obszary te nie należą do uznanych międzynarodowo granic Izraela.

DEFRA -  doradztwo techniczne ds etykietowania produktów uprawianych na okupowanych terytoriach palestyńskich, 11 grudnia 2009

Więcej informacji o celach kampanii BDS tu

za: palsolidarity.org

Wojsko izraelskie nieustannie ostrzeliwuje rolników i niszczy ich ziemie położone na terenach przygranicznych. Celem tej taktyki jest zmuszenie ludności palestyńskiej do przesiedlenia i powiększanie izraelskiej strefy buforowej o przejęte terytoria, w wyniku czego obszar Strefy Gazy nieustannie się kurczy a strefy buforowe stają się coraz rozleglejsze.

Protestujacy znajdowali sie około 150 metrów od strefy granicznej z Erez, kiedy żołnierze izraelscy otworzyli ogień. Na szczęscie nikt nie został ranny. Protest zakończył się po tym jak jeden z uczestników demonstracji usunął z bariery granicznej kilka drutów kolczastych i zawiesił palestyńską flagę.

Komitet Lokalny Beit Hanoun protestujący przeciwko strefie buforowej i wspierający rolników palestyńskich od 2 lat organizuje protesty przeciwko atakom wojsk izraelskich na mieszkańców terenów przygranicznych.

za:  Palestine News Network

POTRZEBNA WASZA POMOC – Badia i Tamer zostali zwolnieni z aresztu po zapłaceniu 5000 NIS, jednak 26.10.2010 odbędzie się rozprawa, potrzebne są środki na opłacenie prawników, którzy będą ich reprezentować. Gdyby ktoś chciał wesprzeć pokojowych działaczy, pieniądze można wpłacać przez stronę http://www.youthagainstsettlements.org/, gdzie znajdziecie szczegółowe informacje o grupie i cotygodniowych protestach.

Click here to view the embedded video.

- Nikt inny nie może wziąć na siebie winy za zabicie cywilów na wodach międzynarodowych. Izrael zabił cywilów i powinien wziąć za to odpowiedzialność – oznajmił Davatoglu dziennikarzom.

Dodał, że “Turcja nie ponosi odpowiedzialności” za atak izraelskich komandosów na Mavi Marmara, jeden ze statków flotylli, 31 maja.

W poniedziałek premier Izraela Benjamin Netanjahu zarzucił Ankarze, że zignorowała liczne ostrzeżenia i apele o powstrzymanie flotylli, której inicjatorem była organizacja zarejestrowana w Turcji. Netanjahu mówił o tym, zeznając przed komisją śledczą w Izraelu badającą aspekty prawne operacji.

Konwój miał przełamać izraelską blokadę nałożoną na Strefę Gazy i dostarczyć pomoc humanitarną dla Palestyńczyków. W trakcie abordażu komandosów na Mavi Marmara zginęło dziewięciu obywateli tureckich. Izrael utrzymuje, że żołnierze działali w samoobronie.

Śmierć aktywistów pogorszyła relacje Izraela i Turcji, już napięte z powodu krytykowania przez władze w Ankarze polityki Izraela wobec Palestyńczyków. Turcja odwołała swojego ambasadora, ale nie zerwała całkowicie stosunków dyplomatycznych z Izraelem. Domaga się natomiast przeprosin i odszkodowań dla rodzin zabitych aktywistów.

Zeznając przed komisją Barak oświadczył, że Izrael “żałuje strat w ludziach, ale bilans byłby jeszcze wyższy, gdybyśmy działali inaczej”.

Według niego władze rozważyły wszystkie warianty przed podjęciem interwencji, podczas której komandosi wdarli się na jeden ze statków.

Pięcioosobowa komisja składa się wyłącznie z Izraelczyków, zaproszono też dwóch zagranicznych obserwatorów bez prawa głosu. W poniedziałek zeznawał przed nią premier Benjamin Netanjahu, w środę uczyni to szef sztabu Gabi Aszkenazi.

Własną komisję do spraw zbadania wydarzeń z 31 maja utworzyła Organizacja Narodów Zjednoczonych. Ciało to, w którym Izrael i Turcja mają po jednym przedstawicielu, spotka się po raz pierwszy we wtorek.

Organizowana przez propalestyńskich aktywistów “Flotylla Wolności” miała przełamać blokadę Strefy Gazy i dostarczyć tam pomoc humanitarną. W wyniku interwencji izraelskich komandosów na jednym ze statków flotylli zginęło 9 obywateli Turcji.

na podst PAP/Aljazeera English