Efektem wizyty jest min reportaż nakręcony przez dziennikarza Polsat News – Mirosława Majerana, prowadzącego autorski program „Misja Specjalna.”

Część 1

Click here to view the embedded video.

Część 2

Click here to view the embedded video.

Aneta Jerska: Koncepcja palestyńskiego rządu jedności narodowej złożonego z przedstawicieli Fatahu i Hamasu niepokoi Zachód. Głównym powodem jest Hamas, który jak często się wspomina nie uznaje istnienia państwa Izrael i chce go wymazać z mapy…

Jeff Halper: Przypuszczalny powód, dla którego politycy międzynarodowi nie uznają Hamasu jest powszechnie znany: brak akceptacji dla istnienia państwa Izrael, niechęć do prowadzenia negocjacji z Izraelem i do uznania jego egzystencji, oraz zasadniczo postrzeganie Hamasu jako “organizacji terrorystycznej”. Aby zostać dopuszczonym do udziału w procesie politycznym Hamas musiałby wyrzec się przemocy, uznać Izrael (jak to zrobiła OWP, chociaż podczas negocjacji pokojowych w Annapolis Izrael domagał się uznania jego istnienia jako państwa żydowskiego) oraz akceptacja dotychczasowych porozumień zawartych między Izraelem a władzami Autonomii Palestyńskiej.

Powstaje pytanie: czy Hamas jest w stanie konstruktywnie brać udział w procesie pokojowym (nawet pośrednio), czy powinien całkowicie zmienić swoją fundamentalną ideologię, program i charakter?

I jeszcze, czy ma zaakceptować fakt (uznawany przez organizacje międzynarodowe), że 80% historycznej Palestyny (de facto) obecnie “należy” do innego narodu, podobnie jak Święte Miasto Jerozolima? Czy Hamas ma stać się organizacją syjonistyczną zanim zostanie przyznane mu prawo do uczestniczenia w podejmowaniu brzemiennych w skutki decyzji, które wpływają na jego własny naród? Tak się nigdy nie stanie. Aby zrozumieć kontekst w jakim funkcjonuje Hamas, musimy na chwilę opuścić “ideologię syjonistyczną” i przenieść się do świata – wciąż aktualnego – walki antykolonialnej. Hamas podobnie jak wszystkie organizacje palestyńskie postrzega syjonizm jako europejski ruch kolonialny, nawet jeśli dla Żydów jest to forma “powrotu”, tak więc podobnie jak wszystkie skolonizowane narody Hamas niezłomnie odmawia legitymizacji istnieniu Izraela. Jednak Chaled Meszal – lider Hamasu – udzielając wywiadu dziennikarzowi Guardiana w styczniu 2006 r. przedstawiając cele i zasady swojej organizacji, powiedział coś bardzo ciekawego:

“Uważamy, że naszym obowiązkiem jest utrzymywanie przyjaznych stosunków ze wszystkimi narodami, jednak nie mogą one odbywać się kosztem rezygnacji z naszych podstawowych praw. Byliśmy świadkami tego jak  inne narody, w tym Wietnamu i Afryki Południowej, nie ustawały w swojej walce o wolność i sprawiedliwość – do czasu jej osiągnięcia. Pod tym względem nie różnimy się od nich – nasza motywacja jest nie mniej szlachetna, determinacja nie mniej głęboka, a cierpliwość nie mniej obfita. Nigdy nie uznamy prawa jakiejkolwiek siły do tego, aby zagrabić naszą ziemię i odmówić nam praw narodowych. Nigdy nie uznamy legitymacji państwa syjonistycznego utworzonego na naszej ziemi po to, aby odpokutować czyjeś grzechy, czy rozwiązać problemy innych państw. Jeśli jednak władze Izraela są gotowe zaakceptować propozycję długoterminowego rozejmu, jesteśmy gotowi negocjować warunki. Hamas poda rękę tym, którzy dążą do zawarcia sprawiedliwego pokoju.” (The Guardian, 31 stycznia, 2006).

Czy była to propozycja zawarcia rozejmu?

A cóż by innego? Przywódcy Hamasu podkreślają ponadto, że bycie antysyjonistą nie jest tożsame z antysemityzmem. W hamasowskim “Liście do Izraelczyków” Meszal pisze:

“Nie walczymy z Wami dlatego, że wyznajecie inną religię i kulturę. Od 13 stuleci Żydzi żyli w świecie muzułmańskim w pokoju i harmonii; w naszej religii uważani są za “naród księgi”, który ma obietnicę daną od Boga i jego wysłannika Mahometa (pokój z Nim), że będą chronieni i szanowani. Nasz konflikt z Wami nie ma podłoża religijnego, ale polityczny. Nie mamy problemu z Żydami, którzy nas nie atakują – ale z tymi którzy zagarnęli naszą ziemię, narzucili nam swoje rządy siłą, zniszczyli nasze społeczeństwo i uwięzili naszych braci.”

Hamas jest nawet w stanie uznać rozwiązanie dwu-państwowe (chociaż podobnie jak inne palestyńskie organizacje, postrzega Izrael w dłuższej perspektywie jako bardzo niestabilną jednostkę i oczekuje ewolucji tego rozwiązania w jedno demokratyczne państwo).

Dlatego w styczniu 2006 r. członek biura politycznego Hamasu Abdel Aziz al-Rantissi (zamordowany później przez Izrael) zaoferował Izraelowi 10-letnią “hudnę”, czyli rozejm w zamian za całkowite wycofanie się z Terytoriów Okupowanych i zgodę na utworzenie państwa palestyńskiego.

Po wygraniu wyborów przez Hamas w 2006 r. jego przywódcy ponowili ofertę rozejmu akceptując postanowienia Arabskiej Inicjatywy Pokojowej (Inicjatywy Saudyjskiej). W tym samym czasie lider Hamasu, szejk Ahmed Jassin (również zamordowany przez Izrael) oświadczył, że jego organizacja uzna powstanie państwa palestyńskiego utworzonego na Zachodnim Brzegu i w Strefie Gazy. Również Meszal (którego władze Izraela próbowały zamordować w 1997 r.) publicznie oświadczył, że w zamian za wdrożenie i zgodę na rozwiązanie dwu-państwowe, włączając w to uznanie prawa uchodźców do powrotu, Izrael będzie miał zapewniony pokój ze swoimi sąsiadami.

Ale Izrael przecież nie chce uznać prawa uchodźców do powrotu…

Według OWP oraz Inicjatywy Saudyjskiej samo ustalenie warunków urzeczywistnienia “prawa do powrotu” może być negocjowane z Izraelem. W tym m.in. przejawia się właśnie gotowość strony palestyńskiej do negocjacji.

Może najbardziej znaczącym politycznym dokumentem świadczącym o pragmatyzmie Hamasu, Islamskiego Dżihadu i, tak naprawdę, wszystkich palestyńskich frakcji jest tzw. “Deklaracja więźniów”, sporządzona w maju 2006 r. przez palestyńskich więźniów (jak wiadomo autentyczne przywództwo palestyńskie znajduje się przecież w izraelskich więzieniach – przynajmniej Ci z nich, którzy nie zostali zamordowani) sygnowany przez przedstawicieli wszystkich palestyńskich organizacji od lewej strony sceny politycznej do prawej. “Deklaracja więźniów”, oficjalnie nazywany „Deklaracją Pojednania Narodowego”, prezentuje niezwykle umiarkowane stanowisko, popierające rozwiązanie dwu-państwowe. Dokument ten zaczyna się stwierdzeniem:

“Palestyńczycy w swojej ojczyźnie oraz w diasporze dążą do wyzwolenia swojej ojczyzny i zrealizowania prawa do samostanowienia, włącznie z prawem do ustanowienia niepodległego państwa na wszystkich terytoriach okupowanych od 1967 r., z Jerozolimą jako stolicą.
Dążymy do urzeczywistnienia prawa uchodźców do powrotu oraz uwolnienia wszystkich uwięzionych, tak jak zaznaczono w karcie ONZ oraz prawie międzynarodowym.”

Więc jest to nic innego jak de facto uznanie istnienia państwa Izrael w granicach z 1949/67 r.

Dokładnie w Punkcie 7 “Deklaracji więźniów” Hamas i Dżihad podkreślają swoją pryncypialną odmowę do legitymizacji państwa Izrael, ale zgadzają się na negocjacje, które prowadzone będą przez OWP oraz władze Autonomii.

“Zarządzanie negocjacjami znajduje się w jurysdykcji OWP oraz Prezydenta Autonomii, opartej na dążeniu do realizacji palestyńskich interesów państwowych, pod warunkiem, że ostateczny dokument zostanie przedstawiony do akceptacji Palestyńskiej Radzie Narodowej albo uzyska legitymizację narodu w drodze referendum.”

Podsumowując zapisy zawarte w “Deklaracji więźniów” można stwierdzić, że wszystkie frakcje zaakceptują porozumienie pokojowe z Izraelem jeśli: 1) zakłada ono wycofanie Izraela z Terytoriów Okupowanych, 2) zostanie zaakceptowane przez naród w powszechnym referendum.

Zwróć uwagę, że dokładnie w ten sam sposób kwestię prawa powrotu i Terytoriów Okupowanych przedstawiają organizacje międzynarodowe z ONZ-em na czele…

Więc w czym problem?

Zapisy “Deklaracji więźniów” stoją w zasadniczej sprzeczności z Kartą Likudu ratyfikowanej w 1999 r., stwierdzające, że cała “Ziemia Izraela” należy tylko i wyłącznie do Żydów i nie zostawia żadnej możliwości na prowadzenie negocjacji z Palestyńczykami.

Dokument stwierdza kategorycznie:

“ Ustanowienie społeczności żydowskiej w Judei, Samarii i Gazie stanowi realizację wartości syjonistycznych. Zasiedlanie tej ziemi stanowi wyraz niepodważalnego prawa narodu Żydowskiego do Ziemi Izraela oraz ważny atut w obronie istotnych interesów kraju. Likud będzie wspierał rozwój osiedli i społeczności i chronił je przed wysiedleniem. Rząd Izraela kategorycznie odrzuca możliwość utworzenia państwa palestyńskiego na Zachód od rzeki Jordan.”

Rozumiejący niuanse Hamas wiele razy sygnalizował rządowi Izraela w wielu formach swoją wolę do osiągnięcia sprawiedliwego porozumienia politycznego. Więc jest to całkiem odmienny obraz od tego, co głosił publicznie Szaron, Gilad, Barak i cała reszta, dowództwo izraelskie doskonale o tym wie. Z tego względu stwierdzenie Olmerta określające “Deklarację więźniów” jako nic nie znaczący dokument jest niczym innym jak demagogią – jest to zdrada nie tylko w stosunku do Palestyńczyków, ale również Izraelczyków, poprzez odrzucenie możliwości zawarcia pokoju. Więc jeszcze raz: problemem jest Izrael, a nie Palestyńczycy czy sam Hamas.

Władze Izraela twierdzą, że wspierają powstanie niepodległego i demokratycznego państwa palestyńskiego, ale ma ono zostać utworzone na bazie negocjacji, a nie jednostronnej deklaracji. Palestyna została przyjęta do UNESCO, w odpowiedzi na co USA w październiku wycofały swoje wsparcie finansowe dla tej organizacji. Jak Polska powinna się zachować w tej sytuacji?

Polska powinna oczywiście wspierać powstanie prawdziwie niepodległego i demokratycznego państwa palestyńskiego. Fakt, że USA oraz (jak do tej pory ) Unia Europejska i Polska nie uznały Palestyny w granicach z 1967 r. pokazuje, że podobnie jak Izraelowi zależy im na utworzeniu palestyńskiego bantustanu, w którym wszystkie większe nielegalne kolonie, które powstały na Zachodnim Brzegu i w Jerozolimie Wschodniej zostaną przyłączone do Izraela. Taki twór na pewno nie może być określony mianem “niepodległego państwa”. W wypowiedziach izraelskich polityków brakuje kluczowego sformułowania dotyczącego potrzeby utworzenia państwa palestyńskiego, które jest ekonomicznie samowystarczalne, co jest niewykonalne w propozycji Stanów Zjednoczonych, Izraela i Polski sugerujących, by utworzyć takie państwo na poszatkowanym obszarze Zachodniego Brzegu. Bez tej ekonomicznej suwerenności mówienie o niepodległości państwa palestyńskiego jest zwykłym oszustwem.

Rozmawiała Aneta Jerska

źródło: Le Monde Diplomatique – edycja polska

Słuchając wypowiedzi izraelskich oficjeli ma się wrażenie déjà vu – jakbyśmy znowu byli w 2002 r., kiedy to po raz pierwszy zaprezentowano Inicjatywę Saudyjską. Wszystkie kraje arabskie oferowały pokój i normalizację stosunków z Izraelem w zamian za utworzenie niepodległego państwa palestyńskiego w granicach z 1967 r. i sprawiedliwe rozwiązanie kwestii prawa uchodźców do powrotu. Na tę historyczną propozycję zawarcia pokoju władze Izraela nie raczyły odpowiedzieć, jak gdyby w ogóle nigdy nie padła.

W 2007 r. Liga Arabska zaakceptowała ponownie postanowienia Inicjatywy Saudyjskiej, została ona również ratyfikowana przez Konferencję Islamską. Podobnie jak poprzednio, władze Izraela nawet  nie brały pod uwagę możliwości negocjacji saudyjskiej oferty.

Problem w tym, że nie tylko władze Izraela okazały lekceważenie, również izraelskie media całkowicie zignorowały Inicjatywę. Obecnie mamy do czynienia z podobną sytuacją: Hamas zawiesza walkę zbrojną wybierając masowy pokojowy opór, godząc się na utworzenie państwa palestyńskiego w granicach z 1967 r. i nawet dołączając do OWP – organizacji która jest upoważniona do prowadzenia negocjacji z Izraelem.

Jak pisze Merav Michaeli w izraelskim Haaretz: “Zamiast zwrócić naszą uwagę na nową szansę zawarcia pokoju, media i politycy skupiają się obecnie na kwestii żółtych gwiazd. Holocaust na okrągło. I to w momencie kiedy wzrasta liczba nielegalnych kolonii na Zachodnim Brzegu, a minister Yisrael Katz kontynuuje rozbudowę linii kolejowej łączącej kolonie z Izraelem, zaprzepaszczając możliwość urzeczywistnienia rozwiązania dwu-państwowego. Izrael nie chce pokoju. I tak było zawsze” .

Arabska wiosna i sojusznicy Hamasu

Porozumienie między dwiema konkurencyjnymi palestyńskimi frakcjami przewiduje również, że liderzy obu partii, Mahmud Abbas i Chaled Meszal, razem zasiądą w komisji wyborczej, której zadaniem będzie przygotowanie wyborów prezydenckich i parlamentarnych. Możliwość startu w wyborach daje Hamasowi szansę uzyskania pełnego członkostwa we władzach Autonomii Palestyńskiej.

Liderzy Hamasu twierdzą, że powodem wznowienia rokowań i starań na drodze do zjednoczenia palestyńskiego ruchu narodowego jest arabska wiosna, a także sukcesy jakie odniosły ostatnio partie islamskie w Tunezji, Maroku i Egipcie. Ale Hamas znajduje się również po presją. Jego najbliżsi sojusznicy w regionie – Syria i Iran mają kłopoty. Syryjski prezydent Baszar Asad od kilku miesięcy krwawo tłumi protesty w kraju, a Iran pozostaje w izolacji z powodu swojego programu nuklearnego.

Anonimowy urzędnik Hamasu potwierdził agencji Associated Press, że stosunki organizacji z Syrią “wyraźnie się ochłodziły”, a liderzy Hamasu zastanawiają się czy nie przenieść centrali organizacji z syryjskiego Damaszku. Bardzo wielu członków Hamasu w ostatnich tygodniach opuściło Syrię z powodów bezpieczeństwa i przeniosło się do Libanu, Gazy, Jemenu i Jordanii.

Według Raziego Hameda, starszego rangą urzędnika Hamasu, żadna decyzja jeszcze w tej sprawie nie zapadła, ale bardzo prawdopodobny jest scenariusz, w którym Hamas nie wystawi swojego kandydata w wyborach prezydenckich . W maju mają odbyć się również wybory do Palestyńskiej Rady Narodowej i przywódcy Hamasu chcą się skupić na wyborach parlamentarnych i uzyskać większość w Radzie, co mogłoby przekonać niektóre kraje arabskie, aby zakończyły bojkot organizacji i uznały Hamas za pełnoprawny podmiot polityczny.

Obecnie największe szanse na prezydenturę miałby Marwan Barghuti – jeden z liderów Fatahu przebywający od 2004 r. w izraelskim więzieniu, który zadeklarował chęć wzięcia udziału w wyborach prezydenckich po tym jak Abbas ogłosił, że nie będzie starał się o reelekcję. Barghuti jednak stanowi zbyt duże zagrożenie dla Izraela – to charyzmatyczny przywódca cieszący się ogromnym poparciem wśród Palestyńczyków, dlatego też władze Izraela nie uwzględniły go w wymianie ponad tysiąca więźniów palestyńskich za izraelskiego kaprala Gilada Szalita.

Gorączkowe ruchy w Ramallah

Władze Autonomii Palestyńskiej od kilku miesięcy próbują uzyskać szerokie poparcie międzynarodowe na rzecz niepodległego państwa palestyńskiego. Jednocześnie wprowadzają “regulacje”, które świadczą o rosnącej frustracji i wbrew intencjom sprzyjają polityce Izraela. Pod koniec grudnia w ramach strategii zwalczania normalizacji okupacji OWP wezwało Palestyńczyków do nie utrzymywania kontaktów z Izraelczykami, nawet tymi z organizacji lewicowych .

Przeciwdziałanie normalizacji to stare hasło, które na nowo pojawiło się wśród Palestyńczyków. Pojęcie to zyskało popularność w latach 80. i wyrażało sprzeciw wobec akceptacji status quo. To właśnie wtedy niektórych działaczy palestyńskich zaniepokoiły rosnąca liczba Palestyńczyków pracujących w Izraelu, brak politycznej wizji i strategii zakończenia okupacji, a także nieobecność kwestii palestyńskiej na arenie międzynarodowej.
Jednak obecna strategia walki z “normalizacją okupacji” to krok w złym kierunku. Jej celem nie jest wcale okupant. Władze w Ramallah czują się zagrożone rosnącymi wpływami Hamasu i jego potencjalną, choć mało prawdopodobną, dominacją w OWP. Bardzo możliwe, że dlatego postanowiły przelicytować go w radykalizmie.

Chatam Abdel Gader, minister ds. Jerozolimy z ramienia OWP, powiedział w wywiadzie dla dziennika Haaretz: “Generalnie istnieje opór przed spotkaniami z Izraelczykami związany z normalizacją. Decyzja wzywająca do zaprzestania spotkań, nawet z lewicowymi izraelskimi aktywistami jest czasowa i wynika z głębokiej frustracji” .

“To nie tylko decyzja, ale to cała atmosfera jaką się kreuje” – mówi Jeff Halper, izraelski działacz pokojowy.

“Antynormalizacyjna” strategia w wydaniu władz Autonomii jest na rękę Izraelowi, który od lat dąży do całkowitej separacji Zachodniego Brzegu Jordanu. Przez odmowę współpracy z aktywistami izraelskimi przywódcy OWP akceptują izraelską politykę. Obecnie to właśnie separacja i segregacja społeczności palestyńskiej i izraelskiej stanowi jedną z form normalizacji okupacji.

Aneta Jerska

Tekst ukazał się w styczniowym numerze Le Monde Diplomatique – edycja polska

Issa Amro, który koordynuje działania organizacji Młodzież Przeciwko Osiedlom, został aresztowany i uwięziony bez uprzedzenia i bez przedstawienia powodu aresztowania. Żołnierze IOF związali mu ręce i zakryli oczy, pomimo tego, że wiedzieli o problemach zdrowotnych Issy Amro, którego aresztowali w podobnych okolicznościach piętnaście razy w samym tylko ubiegłym roku.

“Zabrali mnie do bazy wojskowej w Tel Rumeida* (…) i brutalnie pobili bez powodu. Grozili również, że mnie zabiją i wielokrotnie mnie opluwali. Później śpiewali przepełnione nienawiścią hasła, m.in. ‘na każdego arabskiego psa przyjdzie czas’. Potem wywlekli mnie na ulicę śpiewając, że batalion Golani jest najlepszy w izraelskiej armii” – tak po uwolnieniu Issa Amro relacjonował całe wydażenie dziennikarzom Ma’an. Nie przedstawiono mu żadnych zarzutów.

Dodatkowo, żołnierze napastowali też innych aktywistów, którzy próbowali udokumentować ten incydent, co jest powszechną praktyką na Okupowanych Terytoriach Palestyńskich, gdzie prawo prasowe nie jest przestrzegane lub jest przestrzegane wybiórczo.

W starożytnej części Hebronu, pod ‘opieką’ Izraelskiej Armii, pomiędzy 30 000 Palestyńczykami mieszka bezprawnie ok. 800 żydowskich osadników. Na porządku dziennym są tu fizyczne ataki, obrzucanie kamieniami, oblewanie pomyjami (a nawet kwasem!) czy strzały z broni palnej, jakich dopuszczają się żydowscy osadnicy na mieszkających tu Palestyńczykach.

Jedna z największych i najbardziej znanych izraelskich organizacji praw człowieka, BT’selem, informuje o niustannym braku reakcji ze strony izraelskiego wojska, kontrolującego okupowaną część miasta, na systematyczne ataki osadników żydowskich wobec ludności palestyńskiej. Agresja osadników, którzy słyną z religinego fanatyzmu i radykalnego rasizmu dotyka nawet dyplomatów odwiedziających Hebron. Są oni bowiem uważani za przeszkodę w realizacji polityki unicestwienia narodu palestyńskiego.

Click here to view the embedded video.

Opracował Marcin Jeziorski

Przekazujemy Państwu apel obywateli Izraela w sprawie udziału w międzynarodowym festiwalu filmów o sztuce “EPOS”. Prosimy Państwa o odstąpienie od uczestnictwa w sponsorowanym przez Izrael przedsięwzięciu, w ramach sprzeciwu wobec polityki apartheidu z rozmysłem stosowanej wobec Palestyńczyków. Wszelkie publiczne przedsięwzięcia, w których biorą udział osobistości z całego świata, pośrednio legitymizują okupację i bezprawne praktyki z tym związane; zagłuszają przemoc hasłami o demokracji i wspieraniu kultury. Jako aktywiści “Kampanii solidarności z Palestyną” w pełni popieramy apel obywateli Izraela i przesyłamy go Państwu do rozważenia.

————————————————————————————————-

AN APPEAL FROM ISRAELI CITIZENS TO LECH MAJEWSKI AND WIKTORIA SZYMANSKA  SCHEDULED TO PARTICIPATE IN THE EPOS FESTIVAL IN TEL AVIV, FEB. 2012

Dear Lech Majewski and Wiktoria Szymańska

We are a group of Israeli citizens. Some of us are the descendants of Jews from Poland, survivors of the Holocaust. We believe in universal principles of human rights. We are strongly opposed to the systematic violations of human rights carried out by our government against millions of Palestinians.  After years of activism, realizing that we cannot change this reality just from within, we have come to support the Palestinian call for Boycott, Divestment and sanctions (BDS) until Israel complies with the principles of international law and universal human-rights. [1]  We would like to ask you to reconsider your planned participation in the Epos Festival in Tel Aviv, which is sponsored by the Israeli government.

Israel’s attempts to mask systematic human-rights abuses and decades-long oppression against the Palestinians largely rely on its ability to maintain a progressive and democratic image in the eyes of the international community. It often promotes itself as “the only Democracy in the Middle East”. However, Israel’s apartheid policies are inherent even in something as seemingly light-hearted and joyous as art festivals: Palestinian fans of art living in the West Bank, in a land governed by Israel, are under martial-law and will not be permitted to come to Tel Aviv and enjoy the festival’s events, and the same goes for Palestinians living in Gaza under Israeli siege.

The Palestinian people are denied some of the most elementary freedoms: the freedom of movement, the freedom to access their stolen agricultural land and the freedom to protest without facing life threatening violence: When they demonstrate against the Israeli government, they face brutal treatment. [2] Their relatives in the Gaza strip (44% of which are children under the age of 14) live under siege restricting the needed amount of food, medical supplies, and materials for construction. [3] In the East Jerusalem neighborhood of Silwan, 45 minutes away from where you are scheduled to perform, kids are abducted from their houses in violation of international law and taken to violent police interrogations. [4]

The Palestinian call for boycott was issued by over 170 Palestinian civilsociety organizations of diaspora refugees, citizens of Israel and Palestinians under occupation and siege. It is not a boycott of individuals, but rather of Israeli state sponsored institutions. Musicians and artists who decide to comply with the call of the oppressed and refrain from participating in events sponsored by such institutions are responding to an indigenous call from the oppressed people living in the land governed by Israel.

[1] BOYCOTT! Supporting the Palestinian BDS Call from Within, http://www.boycottisrael.info/

[2] Let’s stand with Shireen Al-Araj and the courageous people of Al-Walaja http://mondoweiss.net/2011/07/lets-stand-with-shireen-al-araj-and-the-courageous-people-of-al-walaja.html

[3] Guardian reporters experience first-hand Israeli efforts to intimidate Gazafishermen and keep their fishing trips ever closer to shore http://www.guardian.co.uk/world/video/2011/jul/24/gaza-fishermen-israel

[4] Child Arrest in Silwan http://www.btselem.org/video/2011/05/child-arrest-silwan

[5] Tahrir Envy: An Anti-Occupation Activist’s First Thoughts on the TentProtests in Israel, http://pulsemedia.org/2011/08/05/tahrir-envy-an-anti-occupation-activist…

Noa Abend
Ofer Neiman
Michal Vexler
Renen Raz

on behalf of BOYCOTT! Supporting the Palestinian BDS Call from Within
admin@boycottisrael.info, http://boycottisrael.info/

—————————————————————————————–

Lech Majewski
lechmajewski@yahoo.com

Wiktoria Szymańska
victoria.sz@gmail.com

Sz. P. Wiktoria Szymańska,  (Sz. P. Lech Majewski,)

Według informacji zawartych na stronie „Epos Film Festival 3” jest Pan/Pani gościem festiwalu w Tel Awiwie. Zwracamy się z uprzejmą prośbą o rozważenie anulowania swojego udziału w tym festiwalu. Nasze głębokie zaniepokojenie wzbudza fakt, że wydarzenie kulturalne wykorzystywane jest w celu ukrycia izraelskiej polityki apartheidu.

Prawdopodobnie nie czytał(a) Pan(i) ostatnich ustaleń Trybunału Russell’a w sprawie Palestyny. Oto fragment z 7 listopada (Całość dostępna na http://bit.ly/svjpBT):

” Trybunał uznał, że rządy Izraela sprawowane nad Palestyńczykami, niezależnie od tego czy mieszkają w Izraelu czy na Terytoriach Okupowanych, stanowią zintegrowany reżim apartheidu. Palestyńczycy są poddawani przez władze Izraela zinstytucjonalizowanemu reżimowi dominacji, który jest jednoznaczny z definicją apartheidu w prawie międzynarodowym.Palestyńczycy żyjący pod militarną i kolonialną kontrolą na Terytoriach Okupowanych podlegają szczególnie brutalnej formie apartheidu.

Palestyńscy obywatele Izraela nie są częścią narodu żydowskiego – którego definicje określa prawo Izraela – pomimo że są uprawnieni do głosowania. Z tego względu są pozbawieni wszystkich przywilejów płynących z posiadania narodowości żydowskiej, jak również stanowią obiekt pogwałceń praw człowieka i systematycznej dyskryminacji.

Trybunał uznał, że rządy Izraela sprawowane nad Palestyńczykami, niezależnie od tego czy mieszkają w Izraelu czy na Terytoriach Okupowanych, stanowią zintegrowany reżim apartheidu.

Trybunał Russella wzywa wszystkie podmioty – państwo Izrael, społeczność międzynarodową oraz społeczeństwo obywatelskie na całym świecie – do podjęcia niezbędnych kroków w celu zakończenia apartheidu w Izraelu/Palestynie oraz utorowania drogi do osiągnięcia sprawiedliwego pokoju pomiędzy Izraelczykami i Palestyńczykami.”

Uważamy za swój obowiązek poinformowanie Pani (Pana), że branie udziału w ww. festiwalu w sytuacji postępującej okupacji może być uznawane jako akt polityczny i wyrażenie poparcia dla jednego z najbardziej bezwzględnych i antydemokratycznych reżimów jakim jest państwo Izrael wobec Palestyńczyków.

Występowanie w Izraelu oznacza przekroczenie międzynarodowej linii bojkotu, a udział będzie interpretowany jako wotum zaufania dla izraelskiej polityki ucisku. To właśnie międzynarodowa polityka milczenia uprawiana przez rządy na całym świecie skłoniła Palestyńczyków do wystosowania apelu o bojkot Izraela, do czasu, kiedy kraj nie zacznie przestrzegać prawa międzynarodowego, w tym licznych rezolucji ONZ.

Powinna(nien) Pan(i) odmówić udziału w utrzymywaniu izraelskiej fasady normalności.

Pisząc te słowa jesteśmy pewni, że w kontaktach związanych z logistyką podróży, izraelscy gospodarze nie poinformowali Pana(i), że zaledwie godzinę drogi samochodem od miejsca wydarzenia na które został(a) Pan(i) zaproszony, 2,5 miliona Palestyńczyków żyje pod bezwzględną okupacją na Zachodnim Brzegu. Są oni otoczeni przez nielegalny mur apartheidu i regularnie nękani przez uzbrojonych żołnierzy. Ludzie Ci, żyjący pod izraelskim reżimem wojskowym nie będą mogli uczestniczyć w tym festiwalu, ponieważ Izrael uniemożliwia im swobodne poruszanie się nawet po terenie Zachodniego Brzegu. Nie mogą oni nawet marzyć o tym, aby odwiedzić Tel Awiw. Setki stałych i arbitralnie ustanawianych punktów kontrolnych tworzonych wyłącznie dla Palestyńczyków skutecznie uniemożliwiają jakiekolwiek przemieszczanie się po ich własnej ziemi.

Zaledwie 70 km na południe od Tel Awiwu, ponad 1,5 miliona Palestyńczyków w Strefie Gazy żyje w więzieniu oblężonym przez izraelską armię. Niedawno ukazał się raport Międzynarodowego Czerwonego Krzyża, który ukazuje jak straszliwie szkodliwa jest owa blokada. Stanowi ona pogwałcenie praw człowieka oraz prawa międzynarodowego. Ponadto raport ONZ z 2009 roku uznaje Izrael winnym popełnienia zbrodni wojennych w Strefie Gazy w latach 2008-2009, w tym stosowania białego fosforu wobec ludności cywilnej, oraz używania cywilów jako „żywych tarcz”.

Ograniczenia w podróżowaniu to tylko jeden z aspektów represjonowania Palestyńczyków żyjących pod izraelską okupacją. W rzeczywistości, izraelski reżim wojskowy na Terytoriach Okupowanych stosuje systematyczne wywłaszczenia gruntów, kary zbiorowe, wyburzenia domów, masowe aresztowania a także więzi tysiące kobiet, mężczyzn i dzieci.

Uważamy, że Pana/Pani osoba nie powinna być wykorzystywana do maskowania i normalizacji polityki apartheidu. Zachęcamy, aby przyłączył/a się Pan/i do apelu Palestyńczyków o bojkot i dołączenia do wielu artystów, którzy anulowali swoje występy w Izraelu.

Swoje wsparcie dla kampanii BDS ogłosili  m.in. Roger Waters, Elvis Costello, Faithless, Macy Grey, Alice Walker, Devendra Banhart, Mike Leigh. Macy Grey.

Roger Waters z kolei napisał w swoim liście, „Dla mnie osobiście wspieranie kampanii bojkotu jest wyrazem solidarności nie tylko z Palestyńczykami, ale również z tysiącami Izraelczyków, którzy nie zgadzają się z rasistowską i kolonialną polityką swojego rządu.”

Elvis Costello, który odwołał swój koncert w Izraelu, powiedział: “Są takie sytuacje, kiedy dodanie określonego nazwiska do harmonogramu koncertu może być interpretowane jako akt polityczny, który oddziaływuje bardziej niż wszystko, co może zostać wyśpiewane”.

Mamy głęboką nadzieję, że zdecyduje się Pan(i) odwołać swój udział w wydarzeniach kulturalnych w Izraelu, aż nadejdzie dzień, kiedy izraelski apartheid upadnie, i wszyscy ludzie będą mogli bez przeszkód uczestniczyć w tych wydarzeniach.

Z wyrazami szacunku,

Rzeczpospolita:
http://www.rp.pl/artykul/792768.html

Redaktor Naczelny Tomasz Wróblewski
email: serwisinformacyjny@rp.pl
listy@rp.pl

Tok FM
http://m.tokfm.pl/Tokfm/1,109983,10975366,W__Brytania__Rozszerzanie_izraelskich_osiedli_to_wandalizm.html

Do Redaktora Naczelnego
Pani Ewy Wanat
zuzanna.piechowicz@tok.fm

Money.pl
http://www.money.pl/archiwum/wiadomosci_agencyjne/pap/artykul/w;brytania;clegg;rozszerzanie;izraelskich;osiedli;to;wandalizm,13,0,1008141.html

Redaktor Naczelny
Pan Tomasz Bonek
news@money.pl

Onet.pl
http://wiadomosci.onet.pl/swiat/rozszerzanie-izraelskich-osiedli-to-wandalizm,1,4999604,wiadomosc.html

Do Redaktora Naczelnego
E-mail: redaktor_wydania@portal.onet.pl

Gazeta.pl
http://wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/2029020,114877,10974617.html

Do Redaktora Naczelnego
E-mail: redakcja_portalu@agora.pl

_______________________________________
Poniższe listy stanowią jedynie wzór, który można dowolnie zmodyfikować. Apel można słać na następujące adresy:
———————————————————————–
1) Tekst poniżej prosimy kierować tylko do PAP: j.paciorkowski@pap.pl, centrumprasowe@pap.pl,
newsroom@pap.pl

DO: Sz. P. Jerzy Paciorkowski
Redaktor Naczelny PAP

Szanowny Panie,

W dniu 16.01.2012 r., w depeszy Polskiej Agencji Prasowej “Rozszerzanie izraelskich osiedli to wandalizm” pojawiło się stwierdzenie “Palestyńczycy stoją na stanowisku, że wszystkie kolonie żydowskie na Zachodnim Brzegu są nielegalne”.

Wyrażenie to wprowadza czytelnika w błąd, sugerując, iż osiedla izraelskie na Zachodnim Brzegu niekoniecznie są nielegalne, lecz tylko uznawane za takie przez Palestyńczyków.

Uchwały Zgromadzenia Ogólnego i Rady Bezpieczeństwa ONZ wielokrotnie podkreślały i wskazywały na nielegalny charakter izraelskich osiedli na Zachodnim Brzegu. Najbardziej jednoznaczne stanowisko Rada Bezpieczeństwa ONZ względem osiedli zajęła w rezolucji 446 z marca 1979 roku, w której rada ta postanowiła: „Izraelska praktyka tworzenia osiedli na Palestyńskich Terytoriach Okupowanych nie ma legalnych podstaw prawnych i jest poważną przeszkodą dla wysiłku zmierzającego ku pokojowi na Bliskim Wschodzie.”

Ponadto osadnictwo to stanowi pogwałcenie IV Konwencji Genewskiej, co jednoznacznie określa jego nielegalność. Termin „nielegalne osiedla żydowskie” jest przyjęty i konsekwentnie stosowany przez ONZ, UE, Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża, Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości oraz większość międzynarodowych i izraelskich organizacji praw człowieka.

Użyte przez Państwa sformułowanie poddaje w wątpliwość rzetelność przedstawianych przez Państwa informacji oraz ich bezstronność. Kodeks etyki Dziennikarskiej mówi wyraźnie: “Zadaniem dziennikarzy jest przekazywanie rzetelnych i bezstronnych informacji. Błędy i pomyłki wymagają jak najszybszego sprostowania, nawet jeśli nie były zawinione przez autora lub redakcję i bez względu na to, czy ktokolwiek wystąpi o sprostowanie”.

Ponadto art. 1 ustawy o Polskiej Agencji Prasowej mówi jednoznacznie: „Polska Agencja Prasowa, mająca charakter publicznej agencji
prasowej, uzyskuje i przekazuje odbiorcom rzetelne, obiektywne i
wszechstronne informacje z kraju i z zagranicy.”

Zwracam się więc z uprzejmą prośbą o przekazanie w formie odpowiedzi zajętego przez Państwa stanowiska w tej sprawie. Liczę, że sprostują Państwo te nieprawdziwe informacje oraz zrobią wszystko, aby podobne sytuacje nie miały miejsca w przyszłości tym bardziej, że jest to kolejny apel w bardzo podobnej sprawie.

Z poważaniem,
________________________________________________________

2) DO POZOSTAŁYCH SERWISÓW (adresy powyżej):

Do Redaktora Naczelnego
Pana …………………..

Szanowny Panie,

W dniu 16.01.2012 r., w artykule pt. (TYTUŁ I LINK DO ARTYKUŁU) na Państwa portalu pojawiło się stwierdzenie “Palestyńczycy stoją na stanowisku, że wszystkie kolonie żydowskie na Zachodnim Brzegu są nielegalne”.

Wyrażenie to wprowadza czytelnika w błąd, sugerując, iż osiedla izraelskie na Zachodnim Brzegu niekoniecznie są nielegalne, lecz tylko uznawane za takie przez Palestyńczyków.

Uchwały Zgromadzenia Ogólnego i Rady Bezpieczeństwa ONZ wielokrotnie podkreślały i wskazywały na nielegalny charakter izraelskich osiedli na Zachodnim Brzegu. Najbardziej jednoznaczne stanowisko Rada Bezpieczeństwa ONZ względem osiedli zajęła w rezolucji 446 z marca 1979 roku, w której rada ta postanowiła: „Izraelska praktyka tworzenia osiedli na Palestyńskich Terytoriach Okupowanych nie ma legalnych podstaw prawnych i jest poważną przeszkodą dla wysiłku zmierzającego ku pokojowi na Bliskim Wschodzie.”

Ponadto osadnictwo to stanowi pogwałcenie IV Konwencji Genewskiej, co jednoznacznie określa jego nielegalność. Termin „nielegalne osiedla żydowskie” jest przyjęty i konsekwentnie stosowany przez ONZ, UE, Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża, Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości oraz większość międzynarodowych i izraelskich organizacji praw człowieka.

Użyte przez Państwa sformułowanie poddaje w wątpliwość rzetelność przedstawianych przez Państwa informacji oraz ich bezstronność. Kodeks etyki Dziennikarskiej mówi wyraźnie: “Zadaniem dziennikarzy jest przekazywanie rzetelnych i bezstronnych informacji. Błędy i pomyłki wymagają jak najszybszego sprostowania, nawet jeśli nie były zawinione przez autora lub redakcję i bez względu na to, czy ktokolwiek wystąpi o sprostowanie”.

Na podstawie art. 31 ustawy Prawo prasowe z dnia 26 stycznia 1984r. proszę o zamieszczenie sprostowania ww. informacji w terminie przewidzianym w art. 32 ust. 5 prawa prasowego.

Zwracam się też z uprzejmą prośbą o przekazanie informacji o decyzji Redaktora Naczelnego w tej sprawie oraz wskazanie numeru wydania, gdzie ww. sprostowanie się ukaże. Wierzę, że ww. błąd wynika z niedopatrzenia.

Z poważaniem,

Mieszkali w palestyńskiej wsi, w lepiance z błota bez kuchni i łazienki, ale za to z wielbłądem.

Podczas swojego pobytu dużo podróżowali po Palestynie i pomagali lokalnej społeczności.

Byli świadkami wyburzenia, udokumentowali warunki panujące w wioskach beduińskich i obozie dla uchodźców.

Materiały przez nich zgromadzone są dostępne online na blogu: http://abstynenci.wordpress.com/

Na co dzień Maciek i Paulina pracują w Warszawie i nie są związani z żadną organizacją, ani partią polityczną.

W czwartek 26.01 o godz 19:30 w warszawskim Klubie Podróżnik opowiedzą o trudach życia pod okupacją, o sytuacji na tamtejszych terenach i relacjach palestyńsko-izraelskich.

Serdecznie zapraszamy!

„Liderzy palestyńscy” prowadzą pół-tajne spotkania w Jordanii, niebezpiecznie lekceważąc wolę i głos narodu palestyńskiego, który wielokrotnie protestował przeciwko tym jałowym i  bezcelowym rozmowom.

Oficjalnie mówi się, że te spotkania to jedynie wstępne rozmowy, podczas gdy w rzeczywistości są to negocjacje mające na celu powrót do negocjacji. Taki stan rzeczy nie tylko odzwierciedla bałagan i kaprysy „przywódców palestyńskich” ale również obrazuje polityczną słabość i brak strategicznej wizji.

Doznając każdego dnia cierpień  z rąk brutalnych osadników, mamy coraz mniej ziemi, która jest pochłaniana przez nielegalne kolonie, a stopień judaizacji Jerozolimy rośnie w coraz szybszym tempie. W ciągu ostatnich 20 lat tzw. negocjacje doprowadziły do politycznego podporządkowania i wielu strat, czas ten powinien zostać wykorzystany na dążenie do osiągnięcia jedności i zmiany sytuacji w regionie na rzecz Palestyny,

Dlatego wzywamy do uczestnictwa w naszej milczącej demonstracji przy wejściu do Moqaty (Izrael Street, Ramallah) gdzie chcemy jednoznacznie wyrazić nasz brak zgody dla negocjacji (protest odbył się 14 stycznia – przyp. red). Palestyńska młodzież ma dość nielegalnej reprezentacji, narodowego konsensusu który nikogo nie jednoczy, przyszłości która nie gwarantuje przestrzegania praw narodu palestyńskiego a w szczególności palestyńskich uchodźców na wygnaniu.

Staniemy w milczącym proteście żądając aby decydenci wypełnili wolę narodu, wycofali się natychmiast z „wstępnych rozmów” i zastąpili bieżącą strategię strategią oporu. Żądamy strategii opartej na politycznym, ekonomicznym, akademickim i kulturalnym bojkocie syjonizmu, umacniania ludzkiej niezłomności i przygotowania wyborów bezpośrednich do Palestyńskiej Rady Narodowej (PNC) reprezentującej Palestynę na całym świecie.

Palestinians for Dignity

12 stycznia 2011

źródło: Electronic Intifada

tłum. Sal

Akcja odbyła się 19 stycznia 2012 w przejściu Świdnickim w samym sercu miasta. Amnesty skupiło się na konkretnym przypadku Beduinów z wioski Hadidiya by uwypuklić większy problem łamania prawa przez izraelską armię.

Izraelska Armia nakazała rozbiórkę 21 domów oraz innych nieruchomości w wiosce znajdującej sie na Terytoriach Okupowanych. Pretekstem był brak posiadania pozwolenia na budowę. Wioska Hadidiya położona jest w Strefie C (Terytoria okupowane podzielone są na 3 strefy) – na tym terenie władze Izraela nie wydają Palestyńczykom pozwoleń na budowę trwałych konstrukcji takich jak murowane domy czy drogi [1]

Dodatkowo nakazy wyburzenia dostarczane Palestyńczykom zawierają klauzulę, mówiącą o tym, że jeśli mieszkańcy sami wyburzą swoje domy – nie zostaną obciążeni dodatkowymi kosztami rozbiórki.

Jak powiedział Amnesty International mieszkaniec wioski Hadidiya, Abdul Rahim Hussein Biszarat „Zawsze powtarzają nam, że musimy mieć pozwolenie, ale na co chcą żebym miał pozwolenie? Na namiot? Namiot nie osłoni od wiatru i może zostać przez niego porwany. Niech dadzą mi pozwolenie na odpowiedni budynek, a pokryję wszystkie opłaty i udowodnię swoje prawo własności do gruntu.”

12 grudnia mieszkańcy wioski Hadidiya reprezentowani przez prawnika zwrócili się do izraelskiego Sądu Najwyższego z prośbą o anulowanie nakazu rozbiórki. Sąd wstrzymał tymczasowo realizacje nakazów wyburzeń do czasu kolejnego rozstrzygnięcia. Decyzja o wstrzymaniu nie dotyczy jednak wyburzeń zawierających klauzulę “pilne ze względów bezpieczeństwa”. Do 9 lutego armia izraelska może złożyć odwołanie od decyzji sądu. Władze Izraela mogą stwierdzić, że wszystkie rozbiórki są konieczne ze „względów bezpieczeństwa”.

Apel Amnesty International możesz podpisać tu

Dowiedz się więcej:

AI: Palestyńskie rodziny w obliczu kolejnych wyburzeń

http://www.kampania-palestyna.pl/index.php/2012/01/03/pilna-akcja-amnesty-international-palestynskie-rodziny-w-obliczu-kolejnych-wyburzen/[/a]

Banalność wyburzania – wywiad z żołnierzem izraelskim [po angielsku]

http://www.breakingthesilence.org.il/testimonies/videos/67601[/a]

Mapy muru apartheidu, osiedli żydowskich, dróg dla osadników na Okupowanych Terytoriach

http://www.btselem.org

Przypisy:

[1] Palestyńskie Terytoria Okupowane zostały podzielone na 3 rodzaje obszarów kontrolowanych w zależności od przyznanego statusu. Tereny objęte statusem A to obszary znajdujące się pod administracją Autonomii Palestyńskiej, obszar B stanowi teren tzw. „kontroli mieszanej” – tzn. że władza sprawowana jest przez Palestyńczyków, ale kontrolę militarną nad terytorium sprawuje armia izraelska. Obszar C to tereny znajdujące się całkowicie pod kontrolą izraelską, obejmujące nielegalne kolonie żydowskie, drogi dojazdowe oraz wszelkie tzw. punkty strategiczne: wzgórza, ujęcia wody, pola uprawne.

Na Zachodnim Brzegu istnieje ok. 121 kolonii żydowskich określanych mianem osiedli, oraz 101 tzw. „przyczółków” osiedli . Kolonie żydowskie zakładane są spontanicznie przez tzw. osadników ideologicznych bez oficjalnej zgody władz izraelskich, w praktyce jednak tego typu osiedla otrzymują ochronę wojskową już na etapie ich tworzenia i często są legalizowane przez władze izraelskie. „Przyczółki” osiedli (ang. outposts) powstają najczęściej jako prymitywne struktury w postaci metalowych kontenerów lub drewnianych konstrukcji ogrodzonych drutem kolczastym. Wszystkie osiedla i przyczółki są nielegalne z punktu widzenia prawa międzynarodowego i były potępione przez liczne rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ. Jak podaje Human Rights Watch w swoim najnowszym raporcie – władze Izraela wydają na budowę osiedli 1,4 mld dolarów rocznie .

Osiedla i „przyczółki” osiedli na Zachodnim Brzegu zamieszkuje ok. 500 tys. osadników żydowskich, 191 tys. żyje w osiedlach zbudowanych wokół Jerozolimy, natomiast ok. 271 tys. jest rozproszonych na całym Zachodnim Brzegu. W ciągu ostatnich 20 lat skala przyrostu liczby osadników na Zachodnim Brzegu wynosiła od 4% do 6% rocznie .

fot. Katarzyna Pawlik