Według danych ONZ w 2011 roku Izrael wyburzył 620 palestyńskich obiektów na Zachodnim Brzegu, a w tym roku 224. Tylko w tym roku wyburzenia zmusiły do przesiedlenia 464 Palestyńczyków, z czego ponad połowa to dzieci. Jedną ze zniszczonych struktur była cysterna wyremontowana przez PAH ze środków dotacji MSZ 2011. Wybudowane 2000 lat temu cysterny, które PAH remontuje, są podziemnymi zbiornikami wodnymi na wodę deszczową. Woda ta jest niezbędna do przeżycia dla ludności palestyńskiej w Obszarze C. Deszczówkę Beduini wykorzystują do pojenia kóz i owiec, które są ich jedynym źródłem utrzymania. W wioskach beduińskich nie ma innego dostępu do wody, nie ma wodociągów, ani elektryczności. Mieszkańcy wiosek są zmuszeni przywozić wodę pitną w beczkowozach lub kupować ją od prywatnych sprzedawców po wygórowanych cenach.

PAH, naprawiając cysterny, broni podstawowego prawa człowieka, jakim jest dostęp do wody. Brak dostępu do wody to kluczowy problem na tych terenach. Bez niego ludzie nie są w stanie przeżyć i muszą się nieustannie przenosić się w inne miejsca. Ponadto, zgodnie z regułami Międzynarodowego Prawa Humanitarnego, kraj okupujący, w tym przypadku Izrael, powinien dostarczać niezbędne środki do przeżycia ludności cywilnej. Jeżeli tego nie robi, musi umożliwić działanie organizacjom humanitarnym.

Jesteśmy w stałym kontakcie z Ministerstwem Spraw Zagranicznych oraz Ambasadorem Izraela w Polsce w sprawie zagrożeń wyburzeniami. Także Ministerstwa Spraw Zagranicznych innych krajów (np. Francja i Niemcy) zaczynają bronić przed wyburzeniami swoje obiekty. Dla nas wszystkich działania PAH stały się przykładem. Ich kampania w sprawie cysterny w Rahawie to teraz podręcznikowy przykład jak działać. Byliśmy nie tylko zaskoczeni efektywnością ich akcji, ale też tym, że Polska w końcu zajęła stanowisko w tej sprawie – powiedziała przedstawicielka DWG Angela Godfrey-Goldstein, która pracuje ze społecznościami beduińskimi na Zachodnim Brzegu.

Wyburzenia w wiosce Rahawa

PAH w 2011 roku, ze środków Polskiej Pomocy (Ministerstwo Spraw Zagranicznych) wyremontowała 20 cystern rolniczych w południowym Hebronie (Obszar C, Autonomia Palestyńska). 13 lutego 2012 r., wojsko izraelskie wyburzyło jedną cysternę w wiosce Rahawa wraz z 14 namiotami zamieszkanymi przez Beduinów i zagrodami dla zwierząt.  Zmusiło to do przesiedlenia ponad 80 osób. Do tej pory widoczne są tragiczne skutki tego wydarzenia. W wiosce Zanuta, w której również pracowaliśmy, w marcu tego roku, a potem również w maju Izraelska Administracja Cywilna (zarządzająca palestyńskim Obszarem C) wydała nakazy „zaprzestania prac”, a następnie nakazy „dokonania wyburzenia” kolejnych 2 cystern. Do wyburzenia jeszcze nie doszło, ale może nastąpić to w każdej chwili.

za: Polska Akcja Humanitarna

17 maja, czwartek, g. 18.00
Świetlica Krytyki Politycznej, ul. Piotrkowska 101

Łódź

85-letni Günter Grass swoim wierszem piętnującym Izrael zaszokował ostatnio Niemcy. Dlaczego noblista wspomina w nim o Palestyńczykach, skoro z gazet dowiadujemy się, że Palestyna to niemal państwo, a przynajmniej autonomia? To oznacza przecież dużą dozę niezależności, dlaczego więc te ciągłe pretensje do Izraela?

Od ponad 10 lat obraz muzułmanów w mediach to zwykle obraz terrorystów, dążących do zniewolenia kobiet zduszonych w burkach i epatowanie śmiercią niewinnych ludzi. Jest też opowieść o Izraelu, który pragnie dialogu, rozejmu, który jest enklawą demokracji na morzu islamskich dyktatur. W tej narracji brakuje jednego: aktualnej relacji o tym, jak wygląda prawdziwe życie w dzisiejszej Palestynie. Tę historię spoza telewizji i gazet opowie dwójka wolontariuszy, którzy spędzili miesiąc na okupowanym przez Izrael Zachodnim Brzegu, doświadczyli trudów życia pod okupacją – w lepiankach z błota, w wioskach beduińskich, w obozie dla uchodźców. To obraz Palestyny o jaki dziś w mediach trudno, ale jest on autentyczny – to obraz oporu, zniewolonej codzienności.

Zapraszamy!

Ten dzień to wspomnienie o utraconej ziemi, o zdeptanej godności i zapomnieniu przez świat. To krew tysięcy Palestyńczyków i łzy milionów uchodźców są ceną powstania i ekspansji terytorialnej państwa Izrael. Do dziś Izrael odmawia wzięcia na siebie odpowiedzialności za palestyńską Nakbę – czystkę etniczną przeprowadzoną w latach 1947-48 ; odmawia uznania praw uchodźców, a nawet prawa do narodowej tożsamości Palestyńczyków zamieszkałych w granicach Izraela z 1967 roku. Jednocześnie korzystając ze wsparcia USA i niektórych rządów Europy rozwija i zaostrza reżim apartheidu na całym terytorium pozostającym obecnie pod jego kontrolą.

Obojętność i niewiedza o historii i teraźniejszości dramatu Palestyńczyków tworzy warunki przyzwolenia dla przestępczej polityki Izraela i daje jego władzom poczucie bezkarności. Dziś gdy Izrael świętuje swe 64. urodziny, Palestyńczycy obchodzą 64 rocznicę “dnia katastrofy” Al-Nakb. Rok 1948 był dla Palestyńczyków rokiem klęski, utraty ziem, domów, a przede wszystkim ojczyzny oraz ich rozproszenia po całym świecie.

Wielu spośród trzech czwartych miliona Palestyńczyków, którzy uciekli przed rzezią lat 1948-1949, pozostało na wygnaniu w obozach dla uchodźców na Zachodnim Brzegu, w Strefie Gazy, w Jordanii, w Libanie i w Syrii. To właśnie tam aż do dziś żyją oni i ich potomkowie, niektórzy z nich w zasięgu wzroku od ich własnych domów i ziemi. Patrzą  jak ich Ojczyznę wykorzystują obcy ludzie, których agresywna armia ich wygnała. Izrael nie zaprzestał swej politycznej okrutnej krucjaty na rzecz “Palestyny bez ludności arabskiej”.

Ze Strefy Gazy uczyniono największy obóz więzienny i  poligon w  historii świata. To teren, który pada ofiarą regularnych gwałtownych najazdów, ostrzałów i bombardowań przez armię izraelską. Stopniowo wypędza się Palestyńczyków z Jerozolimy, choć ONZ określiła ją jako międzynarodowe „corpus separatum”. Izrael odgrodził też to miasto murem od reszty Zachodniego Brzegu. Wszystkie rezolucje ONZ określają izraelską okupację jako bezprawną i gwarantują narodowi palestyńskiemu prawo do powrotu do własnej ojczyzny oraz do utworzenia własnego, niepodległego państwa ze stolicą w Jerozolimie bez obcej dominacji, bez nielegalnych i uzbrojonych osadników pełnych rasistowskiej nienawiści.

Izrael odmawia możliwości powrotu 3 milionom Palestyńczyków, żyjących dziś w obozach dla uchodźców w krajach sąsiednich. Wybitny uczony palestyńsko-amerykański Edward Said nazwał Palestyńczyków „ofiarami ofiar”, siłą rzeczy wskazując w ten sposób na szczególną odpowiedzialność Europy. Ta zapłaciła za własne historyczne winy cenę cudzej krwi. Historyczna odpowiedzialność za ten stan rzeczy spoczywa także na Polsce i również dlatego poparcie dla walki narodu palestyńskiego o sprawiedliwość i niepodległość jest powinnością nas wszystkich.

Apelujemy do wszystkich Polaków, organizacji społecznych,  do wszystkich związków wyznaniowych, stowarzyszeń i ludzi dobrej woli o podjęcie wszelkich możliwych działań, aby położyć kres cierpieniom narodu palestyńskiego i zmusić rząd Izraela do zakończenia agresji i okupacji.

Omar Faris

w imieniu Społeczno-Kulturalnego Stowarzyszenia Palestyńczyków Polskich

- Większość zatrzymanych Palestyńczyków, w tym dzieci, zgłasza bicie, kopanie, grożenie, nielegalne przeszukiwanie ich domów i niszczenie mienia.

- Ani zatrzymani ani ich rodziny nie wiedzą, z jakiego powodu zostali zatrzymani. Rodzina nie jest informowana, gdzie przebywa zatrzymany ani jakie zarzuty zostały mu postawione.

- Podczas przesłuchań zatrzymani są poddawani fizycznym i psychicznym torturom. Do najczęściej i powszechnie stosowanych praktyk, jakich dopuszczają się śledczy i izraelskie wojsko, należą: brak snu za pomocą ciągłych i trwałych wielogodzinnych przesłuchań, zakładanie ciasnych kajdanek uniemożliwiających prawidłowe krążenie krwi, bicie, policzkowanie, kopanie, obrzucania wyzwiskami i przekleństwami, celowe upokarzanie, grożenie przemocą seksualną skierowane także do członków rodziny zatrzymanego, grożenie rozbiórką domu, grożenie zabójstwem.

- Stosowane jest także utrzymywanie pod przymusem w stresującej, niewygodnej pozycji, zmuszanie do długotrwałego stania przed murem z ugiętymi kolanami, duszenie i rzucanie oskarżonym.

Do równie częstych praktyk należy także zamykanie więźniów na długie okresy w ciasnych, ciemnych i zimnych izolatkach, uniemożliwianie snu i pozbawianie prawa do podstawowych produktów higienicznych.

Strajki głodowe

Oficjalne dane podają, że ponad 1.600 palestyńskich więźniów podjęło strajki głodowe w proteście przeciwko warunkom panującym w izraelskich więzieniach i procederom administracyjnych zatrzymań. Większość rozpoczęła swój protest 17 kwietnia, ale znane są przypadki więźniów, którzy rozpoczęli swoje strajki głodowe znacznie wcześniej. Dwoje z nich, Bilal Diab i Tha’er Halahlal, znajduje się w ciężkim stanie i ich życiu zagraża niebezpieczeństwo, ponieważ głodują już od 70 dni.

Stowarzyszenie Wsparcia dla Więźniów i Obrońców Praw Człowieka, Adameer, stwierdza, że 20% całkowitej populacji palestyńskiej na Palestyńskich Terytoriach Okupowanych (i prawie 40% populacji mężczyzn), zostało aresztowanych przez izraelskie władze. Obecnie w izraelskich więzieniach przebywa ponad 4.500 tysiąca Palestyńczyków, a około 300 z nich trzymanych jest w tzw. „areszcie administracyjnym”. Administracyjne zatrzymanie jest praktyką wojskową, która zezwala władzom izraelskim na bezterminowe i przedłużane w nieskończoność przetrzymywanie więźnia, bez postawienia mu zarzutów i szansy na sprawiedliwy proces.

Żądania strajkujących więźniów politycznych:

•    Prawo międzynarodowe i jego postanowienia w odniesieniu do nakazów administracyjnych zatrzymań, mają być przestrzegane.

•    Izrael musi zakończyć politykę administracyjnych zatrzymań.

•    Izrael musi zakończyć politykę zamykania więźniów w izolatkach.

•    Więźniowie muszą mieć prawo do widzenia się ze swoimi rodzinami.

Stowarzyszenie Grup Wsparcia dla Więźniów i Obrońców Praw Człowieka, Adameer, stwierdza, że 20% całkowitej populacji palestyńskiej na Palestyńskich Terytoriach Okupowanych (i prawie 40% populacji mężczyzn), zostało aresztowanych przez izraelskie władze. Obecnie w izraelskich więzieniach przebywa ponad 4.500 tysiąca Palestyńczyków, a około 300 z nich trzymanych jest w tzw. „areszcie administracyjnym”. Administracyjne zatrzymanie jest praktyką wojskową, która zezwala władzom izraelskich na bezterminowe i przedłużane w nieskończoność przetrzymywanie więźnia, bez postawienia mu zarzutów i szansy na sprawiedliwy proces.

Warunki narzucone na więźniów i zatrzymanych są szokujące. Na porządku dziennym jest umieszczanie więźniów w izolatkach i zakazywanie odwiedzin ze strony najbliższej rodziny. Więźniowie trzymani w izolatkach, więzieni są na niespełna dwu i pół metrowej przestrzeni i mają do dyspozycji jedynie koc i materac. Zatrzymani mają pozwolenie na styczność ze słońcem i świeżym powietrzem jedynie przez godzinę dziennie, ich ręce i nogi wciąż pozostają jednak w tym czasie skute kajdankami. Jednym z najgłośniejszych przypadków jest areszt Abdullaha Barghoutiego, który spędził w izolatce aż dziewięć lat.

Biorąc pod uwagę wszystkie te czynniki, my, niżej podpisani, wzywamy do natychmiastowej odpowiedzi na pokojowe protesty Palestyńczyków. Obecna sytuacja Palestyńczyków w izraelskich więzieniach jest nie do zaakceptowania. Wzywamy, zarówno izraelski rząd jak i instytucje międzynarodowe, aby uznały poniższe żądania więźniów:

1) Aby prawo międzynarodowe i jego postanowienia w odniesieniu do nakazów administracyjnych zatrzymań, były przestrzegane.

2) Aby Izrael zakończył politykę administracyjnych zatrzymań.

3) Aby Izrael zakończył politykę zamykania więźniów w izolatkach.

4) Aby więźniowie mieli prawo do widzenia się ze swoimi rodzinami.

Podpisani:

Podpisz petycję i podaj dalej!

http://www.change.org/petitions/palesty%C5%84skie-strajki-g%C5%82odowe-otwarta-petycja-cepr-council-for-european-palestinian-relations

„Dla dziecka wyburzenie to trauma,która towarzyszyć mu będzie już przez całe życie”

Pierwsza prelekcja miała miejsce na Uniwersytecie Warszawskim, a jego współorganizatorami była Sekcja Orientalistyczna KN „Ars Politica”, patronat medialny objęło Le Monde Diplomatique oraz gazeta studencka SEDNO. Jeff Halper zarysował zgromadzonym źródła konfliktu i za pomocą szczegółowych map topograficznych Izraela/Palestyny zilustrował ogrom zaanektowanych przez Izrael terenów palestyńskich. Jeff Halper opowiedział o dyskryminacji, represjonowaniu i marginalizowaniu Palestyńczyków przez izraelskie władze i wojsko. Znaczna część prelekcji poświęcona była opowieściom związanym z procederami wyburzeń palestyńskich domów, a w szczególności historii pięciokrotnego wyburzania domu Salima i Arabiyi Shawamreh. Jeff Halper  poparł swoją opowieść różnymi zdjęciami pokazującymi różne etapy wyburzeń, od wkroczenia na teren wojska począwszy, na gruzowisku i zniszczonym mieniu rodzinnym skończywszy. Izraelski aktywista usiłował przekazać publiczności, że wyburzenie nie jest jedynie pozbawieniem rodziny dachu nad głową. Dla mężczyzny wyburzenie stanowi jedno z najtrudniejszych doświadczeń pozbawienia go honoru. W konfrontacji z buldożerami niszczącymi jego dom, doświadcza on całkowitej bezradności  wobec braku możliwości przeciwdziałania wyburzeniu. Nie mogąc obronić swojego domu, zostaje pozbawiony męskości i poczucia własnej wartości. Dla dziecka wyburzenie stanowi ogromną traumę, która niszczy jego poczucie bezpieczeństwa i rujnuje przekonanie, że rodzice mogą zapewnić mu dach nad głową i ciepły dom. Jeff Halper uświadamiał, że dziecko będące świadkiem wyburzenia własnego domu, widzące rodziców, którzy nie mogą temu zapobiec, już zawsze będzie zalęknione i niepewne. I nastawione wrogo wobec sprawców krzywdy jego i jego rodziców. Kobieta, która doświadcza wyburzenia potrafi pod wpływem tego zdarzenia rozpocząć żałobę. Dla większości niepracujących poza domem muzułmanek, dom stanowi epicentrum życia rodzinnego, jego najważniejszy element scalający wszystkich członków rodziny. Kobieta pozbawiona możliwości przyrządzenia dla rodziny posiłku i opieki nad domowym ogniskiem, zostaje pozbawiona kobiecości i fundamentalnego poczucia własnej wartości. Okoliczności powstałe w wyniku wyburzenia zmuszają ją do zamieszkania wraz z rodziną w domu innej kobiety, co tylko pogłębia jej rozpacz i poniżenie.

Jeff Halper dowiódł, że wyburzenie wstrząsa wszystkimi członkami rodziny, zaszczepia lęk o przyszłość, wprowadza niepewność, destabilizuje poczucie bezpieczeństwa. Udowodnił także, że władze izraelskie mogłyby w każdej chwili zaprzestać wyburzeń i znieść ten okrutny proceder. Nie robią tego jednak, ponieważ Palestyńskie Terytoria Okupowane nie przynależą w ich pojęciu do Palestyńczyków. Zachodni Brzeg to dla Żydów biblijna i historyczna własność Izraela, Judea i Samaria. Nie okupują zatem Zachodniego Brzegu, bo takowy nie istnieje. Tym samym „Izrael nie uważa się za okupanta, bo nie można przecież okupować własnego kraju.”
Jeff Halper zajmuje się zwalczaniem skutków aneksji palestyńskich ziem przez Izrael poprzez stawianie jej oporu. Jednym z jego ogniw jest odbudowywanie domów Palestyńczyków. Dotychczas odbudował niespełna 200 domów, co – jak sam przyznaje – jest kroplą w morzu w stosunku do prawie 27 tysięcy wyburzonych przez izraelskie wojsko domów Palestyńczyków. Jednakże każda kropla drąży skałę, a odbudowywanie, oprócz samego aktu fizycznego postawienia domu, ma także wymiar symbolicznego łączenia Izraelczyków z Palestyńczykami i pokazania izraelskim władzom, że sami jego obywatele sprzeciwiają się polityce swojego kraju.

„Polska ma swoje interesy w Izraelu”

Następnego dnia Jeff Halper wziął udział w konferencji w Sejmie RP pod patronatem wicemarszałkini Wandy Nowickiej. W spotkaniu wzięli udział członkowie Stowarzyszenia Społeczno-Kulturalnego Palestyńczyków Polskich, przedstawiciele Le Monde Diplomatique, studenci orientalistyki, a także pokojowi obrońcy praw człowieka i aktywiści z ramienia Kampanii Solidarności z Palestyną. Jeff Halper powtórzył znaczną część wykładu z poprzedniego dnia, przytoczył historię pięciokrotnego wyburzania domu rodziny Shawamreh i zaapelował do krytycznego przyglądania się światowym i polskim relacjom z Izraelem. Tym samym zachęcił do brania aktywnego udziału w kampanii BDS (Boycott, Divestment and Sanctions – Bojkot, Wycofanie Inwestycji i Sankcje), mającej na celu zachęcenie do bojkotowania izraelskich produktów, wycofywania się z inwestycji wspierających izraelską okupację oraz do nałożenia na Izrael sankcji. Jeff Halper wyraził przekonanie, że podobnie jak w przypadku Arabskiej Wiosny, tak i w przypadku zakończenia izraelskiej okupacji, to właśnie ludzie odegrają w tym główną rolę, a nie politycy. Dodał jednak, że nie wierzy w powodzenie trzeciej palestyńskiej intifady, gdyż wojsko izraelskie kontroluje Tereny Palestyńskie nie tylko z ziemi i morza, ale także z powietrza. Wobec czego każda próba masowego strajku zostałaby najprawdopodobniej stłumiona już w zarodku.

„Czy wybuchnie wojna z Iranem?”

Tego samego dnia Jeff Halper gościł także w Centrum Kultury Nowy Wspaniały Świat. Tym razem spotkanie miało charakter otwartej debaty, głównie na temat izraelskiej gorźby rozpoczęciem wojny z Iranem. Izraelski aktywista przyznał, że nie wierzy w możliwość rozpoczęcia wojny z Iranem, bowiem zainteresowanie mediów i opinii publicznej samymi groźbami Izraela, odwraca ich uwagę od kwestii palestyńskiej i stosowanego przez Izrael systemu apartheidu. Jeff Halper przyznał, że podczas niedawnego spotkania premiera Izraela, Benjamina Netanyahu z prezydentem USA, Barackiem Obamą, pierwszy raz od wielu lat, nie poruszono w ogóle tematu konfliktu izraelsko-palestyńskiego i tzw. „kwestii palestyńskiej”. Tak więc, jak twierdzi Jeff Halper, Izrael będzie robił wszystko, by jak najdłużej odwracać uwagę od przeprowadzania stopniowej czystki etnicznej na Palestyńczykach.

„To coś więcej niż apartheid”

Jeff Halper został poproszony o wyjaśnienie używania przez niego często określenia apartheid w kontekście izraelskiej polityki względem Palestyńczyków. Jeff Halper przyznał otwarcie, że słowo „apartheid” ma nieco łagodniejszy wydźwięk niż to, co spotyka Palestyńczyków na co dzień ze strony izraelskich władz, wojska i samych osadników. System apartheidu oznacza oddzielenie jednej narodowości od drugiej, jednak jak twierdzi pan Halper „w przypadku muru separacyjnego, dwukrotnie wyższego i pięciokrotnie dłuższego od muru berlińskiego, nie chodzi tak naprawdę o separowanie Palestyńczyków od Izraelczyków. Zadaniem muru nie jest i nigdy nie było utrzymanie bezpieczeństwa. Mur ma za zadanie odseparowywać Palestyńczyków od nich samych.”

Przecinając dziesiątki miasteczek i dróg, mur odseparował od siebie palestyńskie rodziny, podzielił przyjaciół, uniemożliwił Palestyńczykom dostęp do ich pól uprawnych i niewiarygodnie utrudnił dojazd do miejsc pracy i szkół. Ponadto Palestyńczycy zamieszkujący tereny Zachodniego Brzegu są w stosunku do Izraelczyków dyskryminowani na wielu płaszczyznach. Najdokuczliwszą z nich jest pozbawianie ich stałego dostępu do wody i elektryczności, czego nie doświadczają izraelscy osadnicy okupujący te tereny. Palestyńczycy są zatem zmuszeni zużywać kilkakrotnie mniej wody niż izraelscy osadnicy. Nie mogą wykorzystywać jej do nawadniania swoich terenów rolnych, przez co ich pola niszczeją, a uprawy wysychają, pozbawiając ich podstawowego źródła dochodu.

Dodatkowym objawem dyskryminacji Palestyńczyków jest nie wydawanie im pozwoleń ani na budowanie domów, ani też na ich przebudowę czy renowację pomieszczeń mieszkalnych lub gospodarczych. Są oni wobec tego zmuszeni do wykonywania prac budowalnych bez zezwoleń. Niestety, budowanie lub przebudowywanie czegokolwiek bez pozwolenia, uruchamia całą lawinę nieszczęść, która spada na Palestyńczyków. Dostają oni informację o bezterminowym nakazie wyburzenia ich domu lub konfiskaty mienia. Muszą liczyć się z tym, że każdego dnia pod ich dom mogą przyjechać buldożery i doszczętnie go zburzyć. Dzieje się to zwykle z zaskoczenia, w środku nocy, gdy niczego nieświadoma rodzina, smacznie śpi. Izraelskie wojsko wykonuje swoje polecenia niewzruszenie nawet wówczas, gdy pada deszcz, a palestyńska rodzina zostaje pod gołym niebem, bez dachu nad głową. Z rachunkiem do uregulowania. Zwykle bowiem, za wyburzenie domu, wojsko izraelskie każe sobie  słono zapłacić. Załamana rodzina pozostaje więc na gruzowisku własnego domu z rachunkiem do uregulowania, który będzie mogła opłacić jedynie zaciągając kredyt..

„Tylko my możemy zakończyć tę okupację”

Jeff Halper sprzeciwia się tym procederom i niesprawiedliwości spotykającej Palestyńczyków na ich własnej ziemi. Organizuje obozy letnie odbudowujące wyburzone domy Palestyńczyków. Namawia do rozpowszechniania informacji o sytuacji Palestyńczyków, stosowanym przez Izrael systemie apartheidu, zachęca do brania czynnego udziału w kampanii BDS, a także do organizowania się we wszelkiego rodzaju aktywne pokojowe ruchy oporu. I podkreśla: „Tylko my możemy zakończyć tę okupację.”

fot: Gazeta Studencka Sedno, Jadwiga Żukowska, Kampania Palestyna, Karolina Kunda Kuwieckij

Zapis video konferencji w Sejmie dostępny tu

relacja: Karolina Kunda-Kuwieckij

W opublikowanym w 1923 roku artykule zatytułowanym „Żelazny mur” Władimir Żabotyński, wiodący intelektualista prawicowego skrzydła ruchu syjonistycznego, napisał: „Syjonistyczna kolonizacja musi albo ustać, albo być kontynuowana bez względu na zamieszkującą te tereny ludność. Oznacza to, że jej kontynuacja i rozwój są możliwe jedynie pod ochroną siły niezależnej od miejscowej ludności — za żelaznym murem, którego ta ludność nie będzie w stanie naruszyć.”

Ta deklaracja stała się oficjalną, chociaż rzadko głoszoną publicznie strategią ruchu syjonistycznego i państwa Izrael. Osiedla żydowskie od samego początku stanowiły syjonistyczny przyczółek w Palestynie. Film dokumentalny Żelazny mur rzuca światło na ten proces, przedstawiając jego historyczny przebieg, stopniową ekspansję osiedli oraz jej wpływ na proces pokojowy. Reżyser próbuje także dokonać analizy izraelskiej polityki faktów dokonanych, w ramach której na Zachodnim Brzegu powstaje prawdziwy mur separacyjny, trwale oddzielający nie tylko izraelskie osiedla od ludności palestyńskiej, ale także separujący samych Palestyńczyków od ich bliskich, przyjaciół, ziem uprawnych czy miejsc pracy.

Pokaz filmu Żelazny mur uzupełniła rozmowa z gośćmi. Przemysław Wielgosz, redaktor naczelny polskiej edycji Le Monde Diplomatique opowiedział o historycznym tle syjonizmu, jego źródłach i odłamach. Aktywiści Kampanii Solidarności z Palestyną opowiedzieli o rosnących w siłę strajkach głodowych palestyńskich więźniów politycznych, dyskryminacji i ostrych restrykcjach spotykających aktywistów z całego świata działających na rzecz pokoju w Palestynie. Jeden z przybyłych na spotkanie Palestyńczyków, członek Stowarzyszenia Społeczno-Kulturalnego Palestyńczyków polskich, opowiedział ze swojej perspektywy, jak wygląda sytuacja państwowości w Palestynie i jak szalenie ważny jest dialog między Palestyńczykami i Izraelczykami. Jednocześnie wyraził swój ogromny niepokój o własny kraj i jego przyszłość twierdząc, że konflikt izraelsko-palestyński przypomina szekspirowski dramat, a Palestyna stoi w obliczu zagrożenia egzystencjalnym pytaniem: Być czy nie być? Palestyńczyk zakończył swoje przemówienie dzieląc się ze zgromadzonymi przeświadczeniem, że Palestyna stanie się w końcu wolnym krajem. Podobnym akcentem kończy się film Żelazny mur, kiedy Samaan Khoury, przedstawiciel Palestyńskiego Forum na rzecz Pokoju i Demokracji oraz redaktor nieistniejącego już dziennika Al-Fajr mówi: „Pewnego dnia będziemy wolni. Nie mam co do tego żadnych wątpliwości.”

Jeff Halper is the founder and director of Israeli Committee Against House Demolitions and was nominated for Nobel Peace Prize in 2006. The aim of ICAHD (www.icahd.org), which was founded in 1997) is resistance to Israel’s policy of demolition of Palestinian houses on the Occupied Territories (until now the Israeli authorities have demolished about 25 thousand Palestinian houses). ICAHD activists organize direct actions blocking house demolitions, rebuild destroyed building and resist the policy of expropriation, road building, apartheid, land seizures, wall building and destruction of olive groves. Halper has started a new type of activity based on joint and peaceful actions of Palestinians and activists from Israel and abroad aiming to rebuild destroyed Palestinian houses. He is an author of “Obstacles to Peace” and “An Israeli in Palestine” as well as numerous press articles. Mr Halper will give a lecture about his activity after which we are planning a discussion open to all attendees.

26th of April, 20:00, Warsaw University
Czarnowski’s Hall (Sala Czarnowskiego)
Krakowskie Przedmieście 3

Organized by: Oriental Studies section of “Ars Politica” student’s scientific group
Under the auspices of: Le Monde Diplomatique – Polish edition
The lecture will be in English with simultaneous translation into Polish.

April 27, 13.00, Conference in the Polish Parliament
Polish Parliament, building G, room 23
Wiejskia 4/6/8.

Under the auspices of the Vice-Marshall Wanda Nowicka and Le Monde Diplomatique – Polish edition

The lecture will be in English with simultaneous translation into Polish. The conference will be broadcasted on-line at www.sejm.gov.pl. Please confirm your attendance by the 25th of April sending an email to: uczestnictwo@op.pl. It is necessary in order to prepare a pass to enter the Parliement.

Agenda:
13:00 – 13:15 welcome message to the participants.
13:15 – 14:45 Jeff Halper’s expose.
14:45 – 15:30 discussion open to the attendees.

April 27, 18.00, NOWY WSPANIAŁY ŚWIAT
“Will there be a war with Iran”?
Nowy Świat 63

moderation: Artur Domosławski

26 KWIETNIA
Uniwersytet Warszawski – Sala Czarnowskiego na Krakowskim Przedmieściu 3
Godz 20:00

organizator: Sekcja Orientalistyczna KN “Ars Politica”, patronat: Le Monde Diplomatique

27 KWIETNIA

Sejm RP, sala 23 w budynku G Sejmu RP, przy ul. Wiejskiej 4/6/8 w Warszawie.
Godz 13:00

Konferencja pod patronatem wicemarszałkini Sejmu RP Wandy Nowickiej

Patronat: Le Monde Diplomatique – edycja polska

PROGRAM SPOTKANIA:

13:00 – 13:15 Powitanie uczestników.
13:15 – 14:45 Wystąpienie Jeffa Halpera.
14:45 – 15:30 Dyskusja z udziałem słuchaczy i słuchaczek.
15:30 Zakończenie spotkania.

Spotkanie będzie transmitowane on-line na stronie www.sejm.gov.pl.

Prosimy o potwierdzenie przybycia na konferencje w Sejmie do 25 kwietnia 2012 roku poprzez przesłanie zgłoszenia na adres: uczestnictwo@op.pl

Wcześniejsza rejestracja uczestników jest podyktowana koniecznością uzyskania imiennych przepustek do Sejmu

27 KWIETNIA – CENTRUM KULTURY NOWY WSPANIAŁY ŚWIAT

ul. Nowy Świat 63, godz 18:00

temat: “Czy wybuchnie wojna z Iranem”?

prowadzenie spotkania: Artur Domosławski

Jeff Halper jest profesorem antropologii, doktorat obronił na Uniwersytecie Wisconsin-Milwaukie, do 2002 roku piastował stanowisko profesora na Uniwersytecie Ben-Guriona w Beer Szewie. W 1973 roku zamieszkał w Izraelu, gdzie utworzył Izraelski Komitet Przeciwko Wyburzeniom (ICAHD), organizację działającą na rzecz obrony praw człowieka na Zachodnim Brzegu. Jej celem jest doprowadzenie do sprawiedliwego i trwałego pokoju między Izraelem i Palestyną. W 2006 roku Halper wraz z założycielem Międzynarodowego Ruchu Solidarności (ISM) Ghassanem Andonim zostali nominowani do Pokojowej Nagrody Nobla w uznaniu ich pracy na rzecz wyzwolenia narodów palestyńskiego i izraelskiego od przemocy oraz budowania równości obywateli w duchu wzajemnego poszanowania i praw człowieka.

Zapraszamy!

Spotkanie odbędzie się 26 kwietnia (czwartek) o godz: 20:00 w Sali Czarnowskiego na Krakowskim Przedmieściu 3.

Wykład wygłoszony zostanie w języku angielskim z jednoczesnym tłumaczeniem na polski.

Jeff Halper jest założycielem i dyrektorem Izraelskiego Komitetu Przeciwko Wyburzeniom Domów (ICAHD – Israeli Committee Against House Demolitions), był nominowany w 2006 roku do Pokojowej Nagrody Nobla. Celem założonego przez niego w 1997 roku ICAHD (www.icahd.org) jest stawianie oporu izraelskiej polityce wyburzeń domów palestyńskich na Palestyńskim Terytorium Okupowanym (dotychczas władze Izraela wyburzyły około 25 tysięcy palestyńskich domów). Aktywiści ICAHD organizują akcje bezpośrednie, blokują wyburzenia domów, odbudowują zniszczone budynki, a także stawiają opór polityce wywłaszczeń gruntów, budowy dróg, apartheidu, zagarniana ziemi, budowy muru i niszczenia gajów oliwnych. Halper zainicjował nowy rodzaj działalności oparty na przeprowadzaniu wspólnych, pokojowych akcji Palestyńczyków, aktywistów izraelskich i międzynarodowych w celu odbudowy zniszczonych palestyńskich domów. Jest autorem ksiażek „Obstacles to Peace” oraz „An Israeli In Palestine” oraz licznych artykułów.

Zapraszamy!