Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ numer 181 (II) z 29 listopada 1947 roku zakładała przewidywany podział zdemilitaryzowanej Jerozolimy jako osobnego podmiotu pod egidą Rady Powierniczej ONZ, która stworzyłaby projekt statusu Jerozolimy oraz wskazała namiestnika. Władza ustawodawcza zostanie wybrana w powszechnych wyborach. Status będzie obowiązywał przez 10 lat i po tym czasie zostanie odpowiednio sprawdzony przez Radę Powierniczą, wraz z uczestnictwem obywateli biorących udział w referendum.

Działania wojenne uniemożliwiły wprowadzenie rezolucji w życie. Izrael okupował zachodnią część Jerozolimy, a Jordania okupowała część wschodnią, łącznie ze Starym Miastem. Dlatego też doprowadziło to do powstania podzielonej Jerozolimy.

Rezolucja numer 194 (III) Zgromadzenia Ogólnego z dnia 11 grudnia 1948 roku, ponownie potwierdziła zarówno zasadę umiędzynarodowienia i istniejących praw. Kraje arabskie, odrzucające uznanie Izraela, nie zaakceptowały tej rezolucji. Izrael także zignorował rezolucję i ruszył do rozszerzania swojej jurysdykcji na część okupowanej Jerozolimy. W dniu 23 stycznia 1950 roku Izrael ogłosił Jerozolimę swoją stolicą i usytuował swoje agencje rządowe w zachodniej części miasta. Jordania, na swojej części, ruszyła do sformalizowania swojej kontroli na Starym Mieście. Jednak ustawodawstwo jordańskie wskazywało na to, że ta akcja nie zaszkodzi ostatecznemu uregulowaniu sprawy palestyńskiej.

Izraelska okupacja Jerozolimy Wschodniej, 1967 rok

Wojna z czerwca 1967 roku radykalnie zmieniła sytuację miasta. W następstwie wojny Izrael rozpoczął okupacje Jerozolimy Wschodniej i Zachodniego Brzegu. Od tego momentu zmiany demograficzne i fizyczne, wprowadzone po wojnie, zostały unieważnione zarówno przez Zgromadzenie Ogólne jak i Radę Bezpieczeństwa. Uznały one, że działania Izraela mają na celu zmianę statusu Jerozolimy.

Rezolucja 252 (1968) Rady Bezpieczeństwa bardzo szczegółowo to objaśnia. Rada rozpatruje w niej „wszystkie prawodawcze i administracyjne kroki oraz akcje podjęte przez Izrael, włączając w to wywłaszczanie ziem i własności, mające na celu zmianę statusu prawnego Jerozolimy za nieważne i nie mogące zmienić tego statusu”. Izrael został wezwany do „unieważnienia wszystkich działań już podjętych i do niezwłocznego zaniechania podejmowania jakichkolwiek działań, które mogłyby zmienić status Jerozolimy”. Rada Bezpieczeństwa potwierdzała te dwa punkty wielokrotnie.

Kiedy Izrael powziął kroki aby zrobić ze zjednoczonej Jerozolimy swoją stolicę, Rada Bezpieczeństwa w dniu 30 czerwca 1980 przyjęła rezolucję 476 (1980) pilnie wzywającą Izrael, siłę okupacyjną, do przestrzegania tej i wcześniejszych rezolucji Rady oraz do natychmiastowego zaniechania uporczywego utrzymywania w polityce i czynach wpływów na charakter i status Świętego Miasta Jerozolimy.

Po tym jak Izrael nie zgodził się z rezolucją, 20 sierpnia 1980 roku Rada przyjęła rezolucję 478 (1980), w której powtórzyła swoje stanowisko mówiące, że wszystkie akcje zmieniające status miasta są nieważne i wezwała państwa do ustanowienia misji dyplomatycznej w Jerozolimie aby Izrael wycofał się z tych działań. Zgromadzenie Ogólne rozpatrzyło te akcje Izraela jako naruszające prawo międzynarodowe, które jednak nie wpłynęło na dalsze zastosowanie 4 Konwencji Genewskiej. Takie rozumienie, potwierdzone przez Zgromadzenie w grudniu 1980, zostało potwierdzone też w latach późniejszych.

W latach 80-tych ONZ-towskie rezolucje omawiały problem Jerozolimy w szerszym kontekście niedopuszczalnego przyłączania terytoriów siłą oraz zastosowania 4 Konwencji Genewskiej względem palestyńskich terytoriów okupowanych przez Izrael od 1967 roku. Wschodnia Jerozolima była uważana, zarówno przez Zgromadzenie Ogólne jak i Radę Bezpieczeństwa, za część okupowanych terenów palestyńskich.

Podczas gdy coraz bardziej wzrastało zaniepokojenie społeczności międzynarodowej kwestią Palestyny, Rada Bezpieczeństwa uchwaliła w dniu 12 października 1990 rezolucje nr 672 potępiającą użycie siły na wzgórzu Haram Al-Sharif, gdzie usytuowany jest meczet Al-Aksa, trzecia najświętsza świątynia Islamu. Rada po potępieniu „szczególnie tych aktów przemocy popełnionych przez izraelskie służby bezpieczeństwa, które doprowadziły do odniesienia obrażeń lub utraty życia ludzkiego”, wezwała Izrael „do skrupulatnego przestrzegania zobowiązań prawnych i obowiązków wobec Konwencji Genewskiej odnoszącej się do Ochrony Cywilów w Czasach Wojny z 12 sierpnia 1949 roku, która ma zastosowanie do wszystkich terenów okupowanych po 1967 roku”.

Zastosowanie Konwencji Genewskiej do Jerozolimy zostało potwierdzone przez Radę Bezpieczeństwa 20 grudnia 1990 roku, gdy wyraziła ona poważne zaniepokojenie pogarszającą się sytuacją na „wszystkich palestyńskich terytoriach okupowanych przez Izrael od 1967 roku, łącznie z Jerozolimą” i wezwała Izrael do jej respektowania.

Od 1997 roku, specjalna sesja ONZ była zwoływana była wiele razy. Na sesji ONZ  w lutym 1999 roku Zgromadzenie Ogólne utrzymało swoje wsparcie dla procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie. Powołując się na odpowiednie rezolucje, łącznie z rezolucją 181 (II) Zgromadzenie potwierdziło, że kwestia Jerozolimy i ochrony jej unikatowego duchowego i religijnego wymiaru leży w gestii głębokiego zainteresowania społeczności międzynarodowej. Dodatkowo potwierdziło nielegalny wymiar wszystkich działań podejmowanych przez Izrael, siły okupacyjnej, które zmieniły charakter, status prawny lub skład demograficzny Jerozolimy.

Nowe osadnictwo we Wschodniej Jerozolimie, 1999 rok

W maju 1999 roku, rząd izraelski zatwierdził plan powiększenia obszaru zasiedlania w kolonii Maaleh Adumim we wschodniej Jerozolimie o ponad 1300 hektarów (3250 akrów), tworząc nieprzerwany pas osad. Nawiązując do raportu Palestyńskiego Komitetu Praw Człowieka z 1999 roku, przedstawionego na trzydziestej czwartej sesji Zgromadzenia Ogólnego, liczba gospodarstw domowych w koloniach wzrośnie szacunkowo o 25%.

Zgromadzenie Ogólne w rezolucji przyjętej w dniu 9 lutego 1999, ponownie powtórzyło, że wszystkie prawne i administracyjne kroki i akcje podjęte przez Izrael, władzę okupacyjną, które zmieniły charakter, status prawny i skład demograficzny okupowanej Wschodniej Jerozolimy oraz pozostałych okupowanych terytoriów palestyńskich, są niebyłe i nieważne i nie mają jakiejkolwiek ważności.

Zgromadzenie Ogólne ponownie zajęło się sprawą Jerozolimy na pięćdziesiątej piątej sesji. W rezolucji przyjętej dnia 1 grudnia 2000, Zgromadzenie zdecydowało że decyzja Izraela o narzuceniu prawa, jurysdykcji i administracji w Świętym Mieście Jerozolimie była nielegalna a zatem nieważna. Zgromadzenie także ubolewa nad przeniesieniem, przez niektóre państwa swoich misji dyplomatycznych do Jerozolimy co jest naruszeniem rezolucji Rady Bezpieczeństwa o numerze 478 (1980).

Te oświadczenia i rezolucje, jak wiele innych podjętych przez organy ONZ, organizacje międzynarodowe, organizacje pozarządowe i grupy religijne, pokazują trwającą determinację wspólnoty międzynarodowej do pozostania zaangażowanym w przyszłość Jerozolimy. Wykazano także wielką troskę o delikatny status procesu pokojowego i jednomyślne pragnienie, że nie zostaną podjęte żadne działania, które zagrożą temu procesowi.

tłum. Agnieszka Jagiełło

źródło: http://www.un.org

Afryka Południowa, rok 1948

Po wygraniu wyborów, Partia Narodowa przekształciła politykę segregacji rasowej wprowadzoną za czasów holenderskich i brytyjskich rządów kolonialnych w coś o wiele bardziej wyrafinowanego i machiavellicznego. Rząd podzielił mieszkańców kraju na trzy oddzielne rasy: białych, kolorowych i czarnych. Każda rasa miała swoje prawa i ograniczenia. Biała mniejszość kontrolowała znacznie większą czarną większość.

Ten system dominacji i separacji stał się powszechnie znany jako „apartheid”.

W wyniku połączenia walki zbrojnej, pokojowego oporu, presji międzynarodowej oraz bojkotu, system ten upadł ostatecznie w 1990 r. (kiedy zniesiono zakaz funkcjonowania Afrykańskiego Kongresu Narodowego i innych partii politycznych), a w 1994 r. po miażdżącym zwycięstwie jakie odniósł Afrykański Kongres Narodowy w wyborach powszechnych, Nelson Mandela został prezydentem kraju.

Na początku lat 70. wiele krajów, które potępiało zbrodnię apartheidu, uznało, że nadszedł czas aby sięgnąć po środki prawne w celu wywarcia jeszcze większego nacisku na rząd Republiki Południowej Afryki. W 1973 r. Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych (ZO ONZ) ratyfikowało Międzynarodową Konwencję o Zwalczaniu i Karaniu Zbrodni Apartheidu

Definiuje ona zbrodnię apartheidu jako „nieludzkie czyny popełnione w celu ustanowienia i utrzymania dominacji jednej grupy rasowej nad jakąkolwiek inną grupą rasową i systematycznego jej uciskania”.

W 2002 r. Statut Rzymski Międzynarodowego Trybunału Karnego, określił zbrodnię apartheidu, jako nieludzkie czyny o charakterze podobnym do innych zbrodni przeciwko ludzkości „popełnione w ramach zinstytucjonalizowanego ustroju ukierunkowanego na systematyczny ucisk oraz przewagę jednej grupy rasowej nad jakąkolwiek inną grupą rasową (lub grupami) oraz dokonane w zamiarze utrzymania tego ustroju.”

Obie definicje zwracają uwagę na coś bardzo ważnego. Zbrodnia apartheidu jest zbrodnią przeciwko ludzkości wykraczającą daleko poza terytorium RPA. Każde państwo prowadzące politykę dyskryminacji i segregacji rasowej może być uznane za winne zbrodni apartheidu.

Palestyna (pod mandatem brytyjskim), maj 1948.

14 maja 1948 r. po szybkim wycofaniu się wojsk brytyjskich z Palestyny – David Ben Gurion, szef Światowej Organizacji Syjonistycznej i prezes Agencji Żydowskiej w Palestynie, ogłosił narodziny państwa Izrael. Zamiast konstytucji przyjęto ustawy określające Izrael jako „państwo żydowskie i demokratyczne”.

W 1967 r., po wydarzeniach określanych przez Izraelczyków mianem „wojny sześciodniowej”, a przez Palestyńczyków jako „An-Naksah”, Izrael zaanektował Jerozolimę i okupował Zachodni Brzegu oraz Strefę Gazy (znane dzisiaj jako Palestyńskie Terytoria Okupowane – OPT). Od tego momentu umysły establishmentu izraelskiego nurtuje zasadnicza kwestia, a mianowicie jak zachować „żydowski” charakter państwa, kiedy 20% jego obywateli stanowią Palestyńczycy, a pozostałe 4 miliony Palestyńczyków znajduje się pod okupacją. Co się stanie jeśli Palestyńczycy rzeczywiście staną się większością w Ziemi Świętej?

Dla władz Izraela scenariusz taki był bardzo niebezpieczny, zaczęto więc prowadzić politykę, mającą zapewnić dominację ludności żydowskiej nad Palestyńczykami.

Aby zmierzyć się z „zagrożeniem demograficznym” ze strony Palestyńczyków, rząd izraelski pracował bardzo ciężko nad tym, aby prawo państwa izraelskiego stało zawsze po stronie jego żydowskich mieszkańców.

W ciągu kilku minionych dekad w samym Izraelu uchwalono ponad 30 ustaw dyskryminacyjnych. Każdy izraelski rząd dążył do „judaizacji” kraju, w jak największym stopniu pozbawiając Palestyńczyków praw obywatelskich. Na Palestyńskich Terytoriach Okupowanych wprowadzono tzw. „macierz kontroli”, system, który pozbawiał Palestyńczyków najbardziej podstawowych praw. Od 1967 r. stworzono cały labirynt checkpointów, blokad drogowych, dróg tylko dla osadników. Jednocześnie Izrael rozpoczął transfer swojej ludności na Zachodni Brzeg. Ponad pół miliona Izraelczyków żyje obecnie w ogromnych koloniach na całym Zachodnim Brzegu. Kolonie te kontrolują najbardziej strategiczne punkty i zasoby naturalne, takie jak ujęcia wody itp.

W 2002 r. rozpoczęto budowę muru bezpieczeństwa o długości 710 kilometrów wrzynającego się głęboko w obszar Zachodniego Brzegu.

Afrykańczycy utożsamiają separację z apartheidem

W 2009 r. po przeprowadzeniu licznych badań, prominentne osoby z RPA oraz pracownicy akademiccy z całego świata doszli do konkluzji, że Izrael praktykuje apartheid i kolonializm na Palestyńskich Terytoriach Okupowanych. „Jeśli chodzi o kolonializm zespół stwierdził, że polityka Izraela narusza zakaz kolonializmu, który społeczność międzynarodowa uchwaliła w latach 60., w odpowiedzi na ruchy dekolonizacyjne w Afryce i Azji.”

Polityka izraelska szatkuje terytorium Zachodniego Brzegu, część jego obszaru anektując i bezpośrednio przyłączając do Izraela, co jest cechą kolonializmu. Izrael przywłaszczył ziemię i zasoby wodne na Palestyńskich Terytoriach Okupowanych, połączył gospodarkę palestyńską z gospodarką izraelską i wprowadził system dominacji nad Palestyńczykami. Przez te działania Izrael odmówił rdzennej ludności prawa do samostanowienia, a dzieląc jej ziemią i zasoby naturalne uniemożliwił suwerenność. Nieustająca aneksja terytoriów jest przejawem kolonializmu.

„Jeśli chodzi o apartheid, zespół stwierdził, że zarówno izraelskie prawo jak i wdrażana przez ten kraj polityka na Palestyńskich Terytoriach Okupowanych stanowią odzwierciedlenie definicji apartheidu zawartej w Międzynarodowej Konwencji o Zwalczaniu i Karaniu Zbrodni Apartheidu. Prawo izraelskie uprzywilejowuje osadników żydowskich i dyskryminuje Palestyńczyków na tym samym terytorium dokonując rozróżnienia na bazie na ich tożsamości, które w tym przypadku działają jako „tożsamości rasowe”, w znaczeniu określonym przez prawo międzynarodowe.

Praktyki stosowane przez Izrael spełniają 5 z 6 kryteriów „nieludzkiego traktowania” wymienionych w Konwencji.

Izraelska polityka apartheidu jest silnie naznaczona polityką demarkacji obszarów geograficznych położonych na Zachodnim Brzegu, do których dostęp Palestyńczyków jest ograniczony i których nie mogą oni opuścić bez zezwolenia.

System ten jest bardzo podobny do polityki apartheidu w RPA, w którym miejsce pobytu czarnych mieszkańców RPA ograniczało się do miejsc wskazanych dla nich przez rząd, podczas gdy biali obywatele RPA cieszyli się swobodą przemieszczania się i pełnymi prawami na pozostałym obszarze.

W listopadzie br., grupa ekspertów, prawników, nauczycieli akademickich, świadków oraz wielu innych osobistości spotka się w Cape Town w Republice Południowej Afryki na 3. sesji Russel Tribunal on Palestine (Trybunału Russela w sprawie Palestyny).

Celem tej grupy jest znalezienie odpowiedzi na pytanie w jaki sposób polityka apartheidu stosowana jest wobec Palestyńczyków jako całości oraz przeanalizowanie dostępnych środków prawnych, których można użyć, aby przeciwstawiać się tej sytuacji na arenie międzynarodowej.

Komisja sędziowska (złożona z weteranów walki z apartheidem w RPA takich jak Ronnie Kasrils i Yasmin Sooka oraz takich osób jak brytyjski barrista Michael Mansfield, amerykańska aktywistka Cynthia McKinney, autorka amerykańska Alice Walker, laureatka Nagrody Nobla Mairead Maguire, sędzia hiszpański Martin Pallin, francuska prawniczka Gisele Halimi oraz były Minister Kultury Mali Aminata Traore) której przewodzić będą arcybiskup Desmond Tutu i Stephane Hessel wysłucha zeznań ekspertów prawnych oraz świadków (włącznie z Winnie Mandelą, Johnem Dugardem, Raji Surani i Leą Tsemel) z całego świata i skupi się na szczegółowej analizie polityki Izraela wobec Palestyńczyków.

Po wysłuchaniu ekspertów, świadków jak i przedstawicieli władz Izraela (którzy również zostali zaproszeni do wzięcia udziału w tej sesji) skład sędziowski rozważy i wyda ostateczną opinię.

Co się stanie jeśli jury uzna że polityka władz Izraela w stosunku do ludności Palestyńskiej spełnia znamiona zbrodni apartheidu zawartej w Konwencji z 1976 r. i Statucie Rzymskim z 2002 r.?

Istnieje obowiązek ścigania sprawców zbrodni zgodnie z jurysdykcją Konwencji z 1976 r. i na podstawie ogólnego prawa międzynarodowego. Państwa (osoby trzecie) mają obowiązek podjąć współpracę w celu zniesienia apartheidu. Sprawa może zostać również skierowana do Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości.

Czy państwa wypełnią swoje zobowiązania wynikające z przestrzegania prawa międzynarodowego, czy też, jak to zwykle bywa, interes polityczny wysunie się na pierwsze miejsce?

Aby wprowadzić w życie ustalenia Międzynarodowego Trybunału trzeba będzie zwrócić się do ludzi na całym świecie – do tych którzy chcą żyć w świecie opartym na równości, równych prawach dla wszystkich i sprawiedliwości.

Czy staną na wysokości zadania? Od tego zależy nasza przyszłość.

Frank Barat

Frank Barat jest aktywistą, obrońcą praw człowieka, koordynatorem Ruseel Tribunal on Palestine. Jest redaktorem książek „Gaza in crisis”, zbioru rozmów z Noamem Chomskym i Illanem Pappe oraz mającą się ukazać „Zaangażowanie międzynarodowych korporacji w izraelską okupację” z Asą Winstanley.

tłum. Aneta Jerska

źródło: Aljazeera English

Rodzaje wyburzeń:

Wyburzenia karne obejmują wyburzenia domów jako karę w stosunku do ludzi zaangażowanych w konkretne akcje i działania. Do działań objętych karnym wyburzaniem należą wszystkie działania: od organizowania pokojowych akcji politycznych przeciwko okupacji po zamachy na izraelskich cywilów. Wyburzenia karne zamrożono chwilowo w 2005 roku, kiedy IDF (Izraelskie Siły Obronne) doszły do konkluzji, że wyburzenia te powodują zwiększenie liczby zamachów i gniew mieszkańców. Wyburzenia karne ponownie zaczęto stosować po 19 stycznia 2009 roku.W rzeczywistości stanowią one 8,5% wszystkich wyburzeń. Artykuł 33 Czwartej Konwencji Genewskiej stwierdza, że “Żadna osoba nie może być ukarana za czyn, którego nie popełniła osobiście. Stosowanie kar zbiorowych oraz wszelkich innych środków zastraszania oraz terroryzowania ludności cywilnej jest zabronione”. Wyburzenia karne stanowią pogwałcenie tego artykułu.

Wyburzenia administracyjne: obejmują rozbiórkę domów z powodu tzw “braku legalnego pozwolenia”. Przeprowadzane są przeważnie na obszarze C i w Jerozolimie Wschodniej, choć przed utworzeniem regionów A, B i C były przeprowadzane także w innych miejscach. Należy podkreślić, że w prawie wszystkich przypadkach Palestyńczycy budują swoje domy “nielegalnie”. Zdobycie pozwolenia na budowę jest praktycznie niemożliwe. Ponadto wyburzeniu podlegają również domy znajdujące się w obszarze B – położone w bliskim sąsiedztwie baz wojskowych lub dróg używanych przez wojsko i osadników izraelskich. Wyburzenia administracyjne stanowią ok 26% wszystkich wyburzeń. Artykuł 53 Czwartej Konwencji Genewskiej stwierdza, że nie wolno niszczyć majątku ruchomego lub nieruchomego stanowiącego indywidualną lub wspólną własność osób prywatnych, państwa lub podmiotów prawa publicznego, organizacji społecznych i spółdzielczych, z wyjątkiem przypadków, w których wyburzenia te byłyby bezwzględnie konieczne dla przeprowadzenia operacji wojskowych. W związku z tym że w nakazach dotyczących wyburzeń administracyjnych, nie ma nawet wzmianki o działaniach wojskowych stanowią one jaskrawe naruszenie prawa międzynarodowego.

Wyburzenia wojskowe/Oczyszczanie terenu: Obejmują wyburzenia domów przeprowadzone przez IDF (Israeli Defence Forces) w celu przeprowadzenia operacji militarnych, oczyszczenia danego terenu (z jakiegokolwiek powodu) lub w celu zabicia osoby poszukiwanej, co stanowi część izraelskiej strategii stosowania egzekucji pozasądowych. Wyburzenia te stanowią ok 65,5% wszystkich wyburzeń.W tym przypadku ma również ma zastosowanie art 53 Czwartej Konwencji Genewskiej. Samo wojsko izraelskie przyznaje ( w odniesieniu do Operacji “Płynny Ołów”), że ciężko jest uzasadnić praktykę masowego wyburzania domów.

Wyburzenia niezdefiniowane: ICAHD zbiera statystyki i informacje na temat statusu wszystkich wyburzeń przeprowadzonych w latach 1967-1982. Wstȩpne wyniki wskazują, że należą do nich wyburzenia wszystkich kategorii, ale przeważającą wiȩkszość stanowią wyburzenia wojskowe albo karne.

———————————————————————————————————————

1. The Israel League for Human and Civil Rights (1970), “The United Nations Commission on the Israeli practices in the occupied territories.” Accessed 22 December 2008 via ttp://domino.un.org/. United Nations General Assembly (1967) “Report of the Secretary-General under General Assembly resolution 2252 (ES-V) and Security Council resolution 237 (1967).” Retrieved 25 September 2006 from http://www.domino.un.org. Abowd, Thomas Philip (2000) “The Moroccan Quarter: A History of the Present.” Jerusalem: Jerusalem Quarterly. Retrieved 25 September 2006 from http://www.jerusalemquarterly.org. Palestine Remembered (n. d.) “’Imwas”, “Bayt Nuba”, “Yalu”. Retrieved 25 September 2006 from  http://www.palestineremembered.com. This total does not include the numbers from the Jordan Valley villages of Nuseirat, Jiftlik, and Arajish, all of which were leveled, as those numbers are currently unavailable.
2. United Nations General Assembly (1984) “Report of the Secretary-General, Living Conditions of the Palestinian People in the Occupied Palestinian Territories.” Retrieved 25 September 2006 from http://www.domino.un.org. This is the source for all statistics on undefined demolitions between 1967 and 1982. In the actual report these are listed as punitive demolitions though a UN source states all demolitions were classified as “Collective Punishment.”
3. Human Rights Watch (2004) Razing Rafah. New York: Human Rights Watch. Halper, Jeff (2005). Obstacles to Peace (2005) Jerusalem: PalMap. This number is from a mass demolition that took place in the Gaza Strip in August.
4. UNISPAL (30 march 1979) Special Unit on Palestinian Rights bulletin no.3. Retrieved 9 November 2006 from http://www.domino.un.org. This is also cited in the 25 May 1984 document from the UN General Assembly, “Living conditions of the Palestinian people in the occupied Palestinian territories. Report of the Secretary-General.”
5. Talmor, Ronny (1989) Demolition and Sealing of Houses as a Punitive Measure in the West Bank and Gaza Strip. During the Intifada. Jerusalem: B’Tselem. This report is the source for the data on punitive demolitions from 1983-86.
6. B’Tselem (2005) “Statistics on demolition of houses as punishment 1987-2005.” Retrieved 25 September 2006 from http://www.btselem.org. All the statistics on punitive house demolitions from 1987-2005 come from this.
7. B’Tselem (2006) “Statistics on demolition of houses built without permits.” Retrieved 25 September 2006 from http://www.btselem.org. All the statistics on administrative demolitions between 1987-1993 come from this.
8. Margalit, Meir (2006) Discrimination in the Heart of the Holy City. Jerusalem: IPCC. Margalit, Meir (2006). Personal communication with Dr. Margalit, field researcher for ICAHD. B’Tselem (2006) “Statistics on demolition of houses built without permits.” Retrieved 25 September 2006 from http://www.btselem.org. UN Office for the Coordination of Humanitarian Affairs (2005-2008). Weekly Humanitarian Briefings #s 86-240. ICAHD field work, All statistics about administrative house demolitions between 1994-2009 come from these sources.
9. B’Tselem (2006) “Statistics on houses demolished for alleged military purposes.” Retrieved 25 September 2006 from http://www.btselem.org. UN Office for the Coordination of Humanitarian Affairs (2005-2008) Weekly Humanitarian Briefings #s 86-240.
10. Demolition witnessed by ICAHD staff on 19 January 2009.
11. All demolitions occurring during Cast Lead are listed in 2009, despite several hundred occurring just before the new year. http://www.sheltergaza.org:8080/ussd/
12. Ongoing and subject to change.
13. Will be updated in due time

źródło: ICAHD

W OBRONIE RATOWNIKÓW – PODSTAWOWE FAKTY

www.defendtherescuers.wordpress.com

Ataki

W ciągu minionych 9 lat – od wybuchu drugiej intifady, czyli powstania we wrześniu 2000 roku – izraelskie siły okupacyjne zabiły około 50 ratowników medycznych, w tym sanitariuszy, kierowców, lekarzy i wolontariuszy. Innymi słowy co dwa miesiące ginął jeden ratownik1.

W tym samym okresie co najmniej 500 ratowników zostało rannych – czyli pięciu na miesiąc2.

Szczyt izraelskich ataków na ratowników medycznych przypadł na ostatnią inwazję na Strefę Gazy w grudniu 2008 i styczniu 2009 roku.

W trakcie tej operacji, znanej pod kryptonimem „Płynny ołów” siły izraelskie zabiły 16 ratowników medycznych w ciągu 22 dni. Czterech z nich zginęło jednego dnia. 57 zostało rannych. Uszkodzono co najmniej 16 ambulansów, a nie mniej niż 9 z nich zostało całkowicie zniszczonych3.

Jak doniósł izraelski dziennik Haaretz prawdopodobnie izraelscy żołnierze dostali prawo „strzelania także do ratowników” w ramach wydanych przez dowództwo reguł określających zasady postępowania na polu walki.4

Niszczenie sprzętu i zabudowań

Między 29 września 2000 roku, a 27 czerwca 2003 roku Palestyńskie Stowarzyszenie Czerwonego Półksiężyca (PRCS) odnotowało 255 izraelskich ataków na karetki pogotowia. 118 ambulansów PRCS zostało uszkodzonych. Z tej liczby 28 nie nadawało się do naprawy5.

W ciągu pierwszych trzech lat intifady uszkodzeniom uległo 70% taboru Czerwonego Półksiężyca6. W trakcie operacji „Płynny ołów” główna stacja PRCS oraz stacje pogotowia w Tel al Hawa w mieście Gaza oraz w obozie uchodźców Dżabalja były ostrzeliwane przez czołgi i rakiety, w tym także przy użyciu pocisków z białym fosforem7.

Od roku 2000 zanotowano co najmniej 385 ataków na karetki pogotowia oraz zespoły ratowników medycznych – jeden atak na tydzień 8.

Tylko w ciągu trzech pierwszych miesięcy 2009 roku, odnotowano 101 takich przypadków, w tym 11 przypadków bezpośredniego ostrzelania z broni maszynowej karetek zespołów ratowniczych w Strefie Gazy oraz w miejscowości Nil’in na Zachodnim Brzegu Jordanu9.

Blokowanie dostępu do rannych

Od roku 2000 odnotowano co najmniej 2 423 przypadki blokowania dostępu do pacjentów10.

220 takich przypadków zanotowano w ciągi trzech pierwszych miesięcy 2009 roku, w tym 132 w trakcie 22 dni izraelskiej ofensywy w Strefie Gazy11.
Tylko w ciągu minionego roku (2008) było 501 takich przypadków12.

Co najmniej 129 chorych zmarło na izraelskich punktach kontrolnych (checkpointach) w wyniku braku odpowiedniej pomocy medycznej13.
Liczba ta wzrasta do 478 jeśli uwzględnimy 349 zmarłych, którzy według Palestyńskiego Ministerstwa Zdrowia stracili życie wskutek odmowy wyjazdu na odpowiednie leczenie poza granice Strefy Gazy obleganej od roku 2007 przez siły izraelskie14.

68 kobiet zmuszonych było rodzić na izraelskich punktach kontrolnych. Cztery z nich zmarły podczas porodów. W wyniku braku odpowiedniej pomocy 34 kobiety poroniły15.

Aresztowania i uwięzienia

Od roku 2000 co najmniej 144 członków zespołów ratownictwa medycznego zostało aresztowanych i czasowo zatrzymanych – w tym 64 od września 2000 do sierpnia 2002 roku.

Wśród 49 aresztowanych ratowników, którzy padli ofiarą przemocy, 15 poddano torturom, 6 użyto jako żywych tarcz, a kolejnych 6 wymagało hospitalizacji po zwolnieniu16.

Ranni ratownicy

W ciągu minionych 9 lat ratownicy medyczni udzielili pomocy prawie 40 000 Palestyńczyków ranionych przez izraelskie siły okupacyjne17.

Zgodnie ze zbiorczymi danymi Palestyńskiego Stowarzyszenia Czerwonego Półksiężyca, od września 2000 roku do grudnia 2008 roku izraelscy żołnierze ranili 33 639 Palestyńczyków. W tym 8 889 zostało poranionych ostrą amunicją a 7 253 pociskami gumowymi18.

W czasie 22 dni izraelskiej operacji „Płynny ołów” w Gazie rany odniosło 5 303 Palestyńczyków19.

Przypisy:

1 Dane Ministerstwa Zdrowia Autonomii Palestyńskiej (lipiec 2009); WHO podaje liczbę 25 zabitych w latach 2000-2003; PRCS potwierdza 15 zabitych w latach 2004-2009; W trakcie operacji „Płynny ołów” służby ratownicze Obrony Cywilnej straciły 13 zabitych, natomiast Ministerstwo Zdrowia 2 zabitych. Najniższe szacunki mówią o 46 zabitych. Liczba 100 ofiar obejmuje zabitych pracowników służb Ministerstwa Zdrowia, Obrony Cywilnej, sanitariuszy wojskowych, pracowników ambulansów prywatnych oraz PRCS.

2 Dane PRCS (wrzesień 2000 – lipiec 2009).

3 Według danych Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) opublikowanych 16 stycznia 2009 roku PRCS straciło 3 ambulansy, Obrona Cywilna 3, Union of Health Work Committees 1, UPRMC 1.
4 „Żołnierze izraelscy mają prawo strzelać bez ostrzeżenia do ratowników Gazie”, Amira Haas, Haaretz, 28 kwietnia 2009 – notatka w języku hebrajskim znaleziona w jednym z domów zajętych przez armię izraelską.

5 Palestyńskie Stowarzyszenie Czerwonego Półksiężyca “Humanitarian duty: violations of International Humanitarian Law Against The Palestine Red Crescent Society” (lipiec 2003).

6 Strona internetowa PRCS; WHO.

7 ibid.

8 Zbiorcze statystyki zaczerpnięte z raportu Czerwonego krzyża za lata 2000-2003; raportu OCHA z grudnia 2004 r; oraz statystyk PRCS za lata 2005-2009.

9 Kwartalny raport PRCS (styczeń-marzec 2009, z uwzględnieniem statystyk prowadzonych od roku 2005).

10 Stanowisko Czerwonego Krzyża, marzec 2003; kwartalny raport PRCS (styczeń-marzec 2009).

11 ibid

12 ibid

13 Sonia Nettin, „Palestinian Health Care Conditions Under Occupation”, (kwiecień 2006), Global Research.

14 Statystyki palestyńskiego Ministerstwa Zdrowia z 31 lipca 2009 roku.

15 ibid.

16 Rohan Pierce podaje liczbę 64 osób aresztowanych między wrześniem 2000 roku a 2 sierpnia 2002 roku; Palestine Monitor sierpień 2002; Tylko między 29 sierpnia 2002 roku a 27 lipca 2003 aresztowano 80 osób; Palestyńskie Stowarzyszenie Czerwonego Półksiężyca “Humanitarian duty: violations of International Humanitarian Law Against The Palestine Red Crescent Society” (lipiec 2003); raport kwartalny PRCS (styczeń-marzec 2009);

17 Dane PRCS mówią o 33 639 rannych w okresie od września 2000 roku do grudnia 2008 roku; w trakcie operacji „Płynny ołów” ranne zostały dalsze 5 303 osoby PCHR.

18 ibid

19 ibid

Zgodnie z artykułem drugim Konwencji, do tych nieludzkich działań zalicza się:

Odmowę prawa do życia i własności;
Narzucenie warunków życia obliczonych na spowodowanie całkowitego bądź częściowego fizycznego wyniszczenia;
Stworzenie warunków uniemożliwiających pełny rozwój, w szczególności zaś pogwałcenie podstawowych praw i wolności człowieka, takich jak:
Prawo do pracy,
Prawo do edukacji,
Prawo do wyjazdu i powrotu do kraju,
Prawo do identyfikacji narodowej,
Prawo do swobodnego przemieszczania się i osiedlania;
Wszelkie środki mające na celu podział ludności wzdłuż linii rasowych poprzez:
Tworzenie odseparowanych rezerwatów i gett dla członków danej grupy czy grup rasowych,
Zakaz małżeństw mieszanych między członkami odmiennych grup rasowych,
Wywłaszczenie nieruchomości należących do członków danej grupy czy grup rasowych.
Rząd izraelski jest winny wszystkich tych nieludzkich działań przeciwko narodowi palestyńskiemu.
Życie i wolność

Od września 2000 r. armia izraelska zabiła ponad 6500 mężczyzn, kobiet i dzieci palestyńskich na Okupowanych Terytoriach Palestyńskich (w tym samym czasie zginęło około tysiąca Izraelczyków). Ponadto, wielu Palestyńczyków poniosło śmierć wskutek braku dostępu do opieki medycznej (patrz www.phr.org.il). Przez ostatnich kilka lat 60 kobiet palestyńskich na Zachodnim Brzegu było zmuszonych rodzić na punktach kontrolnych; w wyniku tego zmarła ponad połowa dzieci i niektóre kobiety.
W więzieniach izraelskich znajduje się dziś ponad 10000 więźniów palestyńskich, w tym ponad 300 dzieci. Wielu z nich pozostaje uwięzionych w ramach systemu „aresztu administracyjnego” – tj. bez wyroku ani procesu, podobnie jak w Guantánamo.

Dostęp, zamieszkanie i wolność przemieszczania się

Od 1967 r. Izrael bezustannie kontroluje dostęp do Okupowanych Terytoriów Palestyńskich oraz regularnie bez żadnych wyjaśnień odsyła ludzi pragnących się tam dostać na lotnisko czy przejście graniczne z Jordanią. Obecnie ta polityka „zakazu wstępu” dramatycznie się rozszerza. Kimkolwiek jesteś – przyjeżdżającym na wakacje członkiem rodziny, czyimś narzeczonym czy narzeczoną, studentem, nauczycielem, pracownikiem organizacji praw człowieka, przedsiębiorcą, robotnikiem – grozi ci odesłanie z powrotem do najbliższego samolotu czy autobusu.

Uniemożliwianie życia rodzinnego

Jednym z „produktów ubocznych” tej polityki jest przymusowa separacja aż po deportację osób z obcym paszportem, pozostających w związku małżeńskim z osobami z palestyńskim dowodem tożsamości. W tym kłopotliwym położeniu znajduje się 120 tys. osób – wśród nich wielu Palestyńczyków będących obywatelami państw zachodnich. Muszą one ubiegać się o wizy turystyczne z koniecznością ich przedłużenia co trzy miesiące. To ukryta czystka etniczna: wielu ludzi, ubiegających się o przedłużenie wizy, spotyka się z odmową ze strony Izraela, w wyniku czego z Okupowanych Terytoriów Palestyńskich wynoszą się całe rodziny, które pragnęłyby tam pozostać.

Na Okupowanych Terytoriach Palestyńskich funkcjonuje około 600 wojskowych punktów kontrolnych, w wyniku czego poszczególne miasta i wsie pozostają odcięte od siebie nawzajem, poważnie utrudniony jest dostęp do edukacji, opieki zdrowotnej i pracy, wreszcie zakłóceniu ulega handel. Codziennym doświadczeniem Palestyńczyków na punktach kontrolnych jest stanie godzinami w kolejkach, drobiazgowa kontrola dokumentów oraz zdanie na łaskę i niełaskę żołnierzy izraelskich, którzy mogą odmówić przejścia czy przejazdu. Izraelska armia okupacyjna dzierży w swych rękach kontrolę nad wszystkimi aspektami życia Palestyńczyków.

Cały Zachodni Brzeg pocięty jest siecią dróg tylko dla Izraelczyków – zupełnie niczym w czasach apartheidu w RPA. Pojazdy Palestyńczyków (które można rozróżnić dzięki zielonym tablicom rejestracyjnym) nie mają na nie wstępu, a ich kierowcy mogą zostać zastrzeleni, pobici czy aresztowani, jeśli zostaną tam dostrzeżeni. W raporcie izraelskiej organizacji praw człowieka B’Tselem „Zakazane drogi: Dyskryminacyjny reżim dróg na Zachodnim Brzegu” (2004) czytamy, że „Izrael ogranicza Palestyńczykom na Zachodnim Brzegu ruch do 41 dróg i części dróg, liczących łącznie 700 km.” Dziś sytuacja jest nieporównanie gorsza.

Jerozolima: dyskryminacja i rugowanie Palestyńczyków

Odkąd w 1967 r. rozpoczęła się nielegalna okupacja i aneksja Jerozolimy, nawet Palestyńczycy zamieszkali w Jerozolimie Wschodniej nie są uważani za obywateli, lecz za imigrantów o statusie „stałego mieszkańca” – o którym można powiedzieć wszystko, tylko nie to, że jest stały. „Izrael traktuje palestyńskich mieszkańców Jerozolimy Wschodniej jak imigrantów, którzy żyją w swych domach nie dlatego, że mają do tego prawo, lecz z łaski władz” – pisze B’Tselem. – „Władze utrzymują tę politykę, choć Palestyńczycy ci urodzili się w Jerozolimie, żyją w mieście i nie mają innego domu. Traktowanie ich jak cudzoziemców jest zdumiewające, tym bardziej, że to Izrael wkroczył w 1967 r. do Jerozolimy Wschodniej.” Jerozolimscy Palestyńczycy nie mogą żyć w Jerozolimie z małżonkami z Zachodniego Brzegu, jeśli zaś opuszczą Jerozolimę i zamieszkają z nimi na Zachodnim Brzegu, tracą prawo do życia w Jerozolimie. Jerozolima Wschodnia jest dziś skutecznie odcinana od reszty Zachodniego Brzegu za sprawą świeżo wybudowanego, ośmiometrowego muru. Niezmiernie trudno jest otrzymać od władz okupacyjnych pozwolenie na wstęp do miasta, bez względu na powód, dla którego ktoś ubiega się o ten wstęp.
B’Tselem podaje, że żydowska ludność Jerozolimy, stanowiąca około 70 % całej ludności miasta, dysponuje tysiącem parków publicznych, 36 publicznymi basenami i 26 bibliotekami. Około 260 tys. Palestyńczyków żyjących w Jerozolimie Wschodniej dysponuje zaś jedynie 45 parkami, nie posiada ani jednego basenu oraz zmuszone jest zadowolić się 2 bibliotekami. Jak czytamy w raporcie B’Tselem: „Od momentu aneksji Jerozolimy władze municypalne nie wybudowały Palestyńczykom prawie żadnej szkoły, budynku publicznego ani kliniki medycznej. Lwia część inwestycji przeznaczona jest dla żydowskich obszarów miasta.”

Getta i grabież ziemi

Najwidoczniejszym przejawem systemu apartheidu na Okupowanych Terytoriach Palestyńskich pozostaje izraelski mur apartheidu. Choć w 2004 r. ONZ uchwaliła rezolucję, wzywającą Izrael do rozbiórki budowanego na ziemi palestyńskiej muru oraz do wypłaty odszkodowań dla osób, które w wyniku jego budowy ucierpiały bądź utraciły mienie, to jego budowa jest dziś niemal ukończona. Mur wcina się głęboko w Zachodni Brzeg i niemal całkowicie okrąża część największych skupisk ludności palestyńskiej, służąc grabieży ogromnych połaci najżyźniejszych ziem i największych źródeł wody w interesie pół miliona nielegalnych kolonizatorów izraelskich. W ten sposób miasta i wsie palestyńskie zamieniają się w izolowane getta, nękane najazdami armii izraelskiej, całkowitymi blokadami i nieraz kilkutygodniowymi godzinami policyjnymi.

Strefa Gazy, w której zgodnie z obliczeniami Banku Światowego już 87 % ludności żyje w nędzy, została w 2007 r. odcięta przez Izrael od reszty świata – jej mieszkańcy zdani są zatem na ryzykowny przemyt podstawowych dóbr tunelami z Egiptu. Inwazja wojskowa na Strefę Gazy w grudniu 2008 r. i styczniu 2009 r. kosztowała życie ponad 1400 Palestyńczyków – jedna czwarta z nich to dzieci. Oblężenie trwa do dziś.

Izraelska polityka permanentnej kolonizacji Okupowanych Terytoriów Palestyńskich była wielokrotnie potępiana przez ONZ. Wprawdzie prezydent USA George W. Bush dał w 2004 r. zielone światło dla budowy oraz aneksji budowanych kolonii, lecz inne administracje w Waszyngtonie – w tym Clintona i Obamy – pozostawały zdecydowanymi krytykami kolonizacji, nazywając kolonie „poważną przeszkodą dla pokoju”.

Sytuacja wciąż ulega pogorszeniu. Choć obecny rząd Beniamina Netaniahu niejednokrotnie mówił o zamrożeniu budowy kolonii, gwałtownie postępuje budowa tysięcy nowych domów mieszkalnych na wschód od Jerozolimy. By „zalegalizować” tę kolonizację, rząd izraelski wprowadził „prawo” sprzeczne z prawem międzynarodowym. Odwołuje się ono na przykład do wygasłych praw Imperium Osmańskiego, zgodnie z którymi ziemia leżąca odłogiem przez 3 kolejne lata przechodzi na własność państwa. Jednak w przeciwieństwie do owego imperium, Izrael nie posiada jurysdykcji nad Zachodnim Brzegiem, natomiast wojskowe punkty kontrolne i mur apartheidu skutecznie uniemożliwiają uprawę ziemi rolnikom palestyńskim. Najżyźniejszą część Zachodniego Brzegu – Dolinę Jordanu – ogłoszono „strefą wojskową”. Nielegalni kolonizatorzy izraelscy rozpoczęli produkcję rolną na eksport na ziemi odebranej Palestyńczykom, którzy posiadają do niej tytuły własności. To jawne pogwałcenie Czwartej Konwencji Genewskiej, stwierdzającej co następuje: „Siła okupacyjna nie będzie deportować ani przemieszczać żadnej części swej ludności cywilnej na okupowane przez nią terytorium.”

Grabież źródeł wody

Woda pozostaje najcenniejszym zasobem naturalnym w regionie. Nielegalne kolonie izraelskie zajmują ponad 40 % Okupowanych Terytoriów Palestyńskich, w tym najżyźniejsze ziemie i najbogatsze źródła wody. Palestyńczycy zostali pozbawieni swych ubogich zasobów wodnych w interesie nielegalnych kolonizatorów oraz w celu realizacji projektów, które służą wyłącznie Izraelczykom. Jak podaje Palestine Monitor (www.palestinemonitor.org), 3 mln zamieszkałych na Zachodnim Brzegu Palestyńczyków zużywa w ciągu roku jedynie 250 mln metrów sześciennych wody, tj. 83 metry sześcienne na osobę. Tymczasem na każdego z 500 tys. nielegalnych kolonizatorów przypada statystycznie 1450 metrów sześciennych wody rocznie – łącznie zużywają oni zatem niemal trzykrotnie więcej wody niż prawowici mieszkańcy Zachodniego Brzegu. Część kolonii sprzedaje dziś wodę okolicznym wsiom palestyńskim. Izraelski negocjator ds. wody, Kac-Oz, dowiódł dyskryminacyjnego charakteru polityki izraelskiej stwierdzając: „Palestyńczycy nie muszą niczego dowodzić, ponieważ zamieszkują tę ziemię i mają prawo do tej wody.”

Korporacje izraelskie takie jak np. Carmel Agrexco czerpią ogromne zyski z produkowanych przez kolonizatorów owoców i warzyw, wymagających intensywnej irygacji, powodującej zniszczenie środowiska oraz nędzę rolników palestyńskich, pozbawionych w ten sposób zasobów wodnych. Powszechne jest też rozmyślne zanieczyszczanie ściekami pozostałych Palestyńczykom zasobów przez nielegalne kolonie. (P. Water Resources and on theJordan Valley, biuro PSC.)

Dyskryminacja palestyńskich obywateli Izraela

Palestyńczycy, którzy przetrwali gigantyczną czystkę etniczną w 1948 r. – na jej fundamencie utworzono państwo Izrael – i którzy pozostali w swych domach, stanowią dziś 20 % ludności Izraela, lecz nie cieszą się tymi samymi prawami, które przysługują jego żydowskim obywatelom.

Uchwalone w 1950 r. izraelskie „Prawo Powrotu” zapewnia obywatelstwo izraelskie każdemu Żydowi, który zechce imigrować do Izraela. Jednakże pochodzące z 1952 r. prawo o obywatelstwie odmawia uchodźcom palestyńskim, których wygnano w 1948 r., prawa powrotu do ich domów i ziem, co oznacza ich faktyczne wydziedziczenie. Stanowi to pogwałcenie rezolucji ONZ nr 194, która potwierdziła i potwierdza prawo uchodźców palestyńskich do powrotu.

„Prawa o ziemi” umożliwiły grabież mienia uchodźców palestyńskich przez państwo Izrael i Żydowski Fundusz Narodowy. Jeden z byłych szefów Żydowskiego Funduszu Narodowego ocenił, że mowa tu o ponad 85 % całego obszaru Izraela. W efekcie Palestyńczycy, którzy posiadali 90 % ziemi, obecnie posiadają jej zaledwie 4 % (źródło: Żydowska Agencja Telegraficzna). Zgodnie z uchwalonym w 1950 r. „Prawem Własności Osób Nieobecnych” każdy Palestyńczyk, który opuścił nawet na najkrótszy możliwy okres swe miejsce zamieszkania, został zaklasyfikowany jako „osoba nieobecna”. Mienie takich osób przekazywane jest izraelskiemu Nadzorcy Własności Osób Nieobecnych, który posiada prawo jego „sprzedaży” Urzędowi Rozwoju Izraela. W związku z tym wielu uchodźców palestyńskich, żyjących w skrajnej nędzy w obozach dla uchodźców, może się przekonać, że ich ziemię i domostwa wykorzystują dziś Izraelczycy.

Rosnąca palestyńska ludność Izraela jest obecnie postrzegana jako „zagrożenie demograficzne”, zaś w popularnych programach telewizyjnych, wysokonakładowych gazetach i w Knesecie dyskutuje się o dokonaniu na niej czystki etnicznej – eufemistycznie określanej mianem „transferu”. Nie tak dawno na Uniwersytecie w Hajfie odbyła się konferencja w całości poświęcona temu tematowi.

Obywatele pochodzenia palestyńskiego spotykają się również z dyskryminacją na rynku pracy – stanowiąc na przykład tylko 3,7 % pracowników administracji oraz obejmując jedynie 1 % fakultetów uniwersyteckich. 42 % palestyńskiej ludności Izraela żyje poniżej progu nędzy, między innymi dlatego, że zasiłki dla nich ustalone są przez państwo na niższym poziomie niż dla Izraelczyków żydowskiego pochodzenia. Badania wykazują, że 40 % ofert pracy jest niedostępnych dla Palestyńczyków, gdyż znajduje się w nich żądanie wykazania się odbyciem służby wojskowej. Również izraelskie centrale związkowe przez całą swą historię prowadziły politykę dyskryminacji robotników palestyńskich – choć każdy związek zawodowy na świecie, by w ogóle zasłużyć na to miano, winien bronić praw pracowniczych bez rozróżnień ze względu na narodowość.

48 z 61 najbiedniejszych miast w Izraelu to miasta palestyńskie, zaś ponad 100 wsi palestyńskich nie jest uznawanych przez państwo. Nie są one zaznaczone na mapach. Ich mieszkańcy płacą pełne stawki podatków, lecz otrzymują usługi od państwa w bardzo ograniczonym wymiarze. Badania przeprowadzone przez Human Rights Watch nad edukacją w Izraelu wykazały, że „szkoły dla dzieci pochodzenia palestyńskiego, często przepełnione i cierpiące braki kadrowe, byle jak zbudowane, kiepsko utrzymane czy wręcz niedostępne, zapewniają mniej pomocy naukowych i możliwości edukacyjnych niż szkoły dostępne innym dzieciom izraelskim.”

Rasistowskie prawo o związkach małżeńskich

Parlament izraelski uchwalił ustawę, uniemożliwiającą Palestyńczykom wchodzącym w związek małżeński z Izraelczykami osiedlenie się w Izraelu. Tylko Palestyńczykom tego nie wolno: każdy inny, kto weźmie ślub z Izraelczykiem czy Izraelką, posiada prawo do otrzymania obywatelstwa izraelskiego. Izraelczycy pochodzenia palestyńskiego, mający małżonka z Zachodniego Brzegu czy Strefy Gazy, stają dziś przed wyborem: albo przenieść się na Okupowane Terytoria Palestyńskie, albo żyć z rozłące z mężem czy żoną. Dotyka to również ich dzieci: jeśli mają co najmniej 12 lat, odmawia im się obywatelstwa i prawa do zamieszkania, w związku z czym muszą wyjechać z Izraela.

Prawo zakazuje startu w wyborach każdemu ugrupowaniu politycznemu, które opowiada się za zniesieniem statusu Izraela jako państwa żydowskiego – tak by stało się państwem dla wszystkich obywateli. Palestyńscy posłowie Knesetu, którzy występowali na rzecz bardziej demokratycznego systemu, zostali pozbawieni immunitetu poselskiego i postawieni przed sądem za dywersję.

Zakorzeniony rasizm

Ojcowie-założyciele ruchu syjonistycznego zaplanowali czystkę etniczną na rdzennych mieszkańcach Palestyny na długo przed utworzeniem państwa Izrael. Już w czerwcu 1895 r. Teodor Herzl napisał w swym dzienniku: „Spróbujemy dyskretnie dokonać transferu biedniejszej części ludności za granicę, zapewniając jej zatrudnienie w krajach docelowych, lecz odmawiając pracy w naszym własnym kraju.” Joseph Weitz, późniejszy szef Żydowskiego Funduszu Narodowego, pisał w 1940 r.: „W tym kraju nie ma miejsca dla dwóch narodów… jedynym rozwiązaniem jest Erec Israel (Ziemia Izraela) bez Arabów… Nie możemy pozostawić ani jednej wioski, ani jednego plemienia.” Każdy kolejny rząd izraelski przybliżał ów cel – dokładnie takimi metodami, jakie przedstawiono powyżej. Obecny minister spraw zagranicznych Izraela Avigdor Lieberman powiedział: „Pożądaną dla mnie wizją jest tu zakorzenienie państwa żydowskiego i syjonistycznego… Jeśli zachodzi sprzeczność między wartościami demokratycznymi a wartościami żydowskimi i syjonistycznymi, to ważniejsze są wartości żydowskie i syjonistyczne.” (The Scotsman, 23 października 2006 r.)

Podobieństwa do RPA

Południowoafrykański profesor prawa międzynarodowego i główny obserwator ds. praw człowieka z ramienia ONZ, John Dugard, powiedział w 2007 r.: „W RPA mieliśmy Ustawę o Obszarach Grupowych. W Jerozolimie Wschodniej obowiązuje klasyfikacja terytorialna, rodząca podobne jak ta znana z RPA konsekwencje w kwestiach z kim możesz się ożenić, gdzie możesz żyć, gdzie iść do szkoły czy do szpitala.” Istnieje więcej podobieństw między południowoafrykańskim państwem apartheidu a państwem syjonistycznym, takich jak kolonizacja, znajdowanie biblijnych legitymacji dla okupacji i segregacji rasowej, systematyczne łamanie prawa międzynarodowego i rezolucji ONZ, próby ustanowienia fetyszy w postaci obdarzonych samorządem „ojczyzn” dla ofiar. To także historia wspólnych inwestycji i projektów wojskowych, w tym wspólne rozwijanie technologii, służących budowie broni nuklearnej i biologicznej, jak wreszcie deprecjacja i pogarda dla przeciwników politycznych, określanych po prostu jako „terroryści”. Jest jednak również ważna różnica: reżim apartheidu w RPA pragnął jedynie panować nad czarną ludnością – nie zaś ją wygnać. Samoloty i artyleria RPA nigdy nie bombardowały bantustanów, a południowoafrykańskie czołgi nie dokonywały krwawych najazdów na ich terytorium.

Apartheid nie jest niepokonany

Aż do 1986 r. zarówno administracja Ronalda Reagana w USA, jak i administracja Margaret Thatcher w Wielkiej Brytanii prowadziły wobec rządu RPA politykę „konstruktywnego zaangażowania”, wetując wnioski o nałożenie sankcji ONZ na państwo apartheidu. Thatcher uznała Afrykański Kongres Narodowy za organizację terrorystyczną, a w 1987 r. stwierdziła, że kto myśli, iż kiedykolwiek utworzy on rząd w RPA, ten „żyje w chmurach”. Ale rzecz jasna apartheid padł, zaś Afrykański Kongres Narodowy został oficjalnie uznany. Gdy Nelson Mandela przybył do Wielkiej Brytanii, Thatcher była jedyną osobą, z którą nie chciał się on spotkać.

John Dugard napisał w raporcie dla ONZ ze stycznia 2007 r.: „Istnieją, szczególnie w Trzecim Świecie, inne reżimy, które gwałcą prawa człowieka, ale nie ma drugiego takiego przypadku reżimu wspieranego przez Zachód, który odmawia samostanowienia i praw człowieka dla narodu rozwijającego się, i który czyni to od tak dawna. Wobec tego jest jasne, że Okupowane Terytoria Palestyńskie stanowią egzamin dla Zachodu, egzamin, który świadczyć będzie o jego przywiązaniu dla praw człowieka. Jeśli Zachód nie zda tego egzaminu, niech nie oczekuje, że kraje świata rozwijającego się traktować będą poważnie sprawę łamania praw człowieka u nich, a wygląda właśnie na to, że Zachód nie zda tego egzaminu…”

Era apartheidu w RPA dobiegła końca dopiero wówczas, gdy społeczność międzynarodowa podjęła skuteczne środki na rzecz zwalczenia dyskryminacji i ucisku. Podobne środki – takie jak sankcje, wycofanie inwestycji i bojkot – musi ona zastosować przeciwko ostatniej na świecie ostoi apartheidu, jaką stanowi państwo Izrael.

biały – tereny żydowskie

Jedynie 18 % palestyńskich kobiet z Izraela ma dostęp do rynku pracy, w porównaniu z 56 % w przypadku kobiet żydowskich (w odniesieniu do mężczyzn narodowości arabskiej odsetek ten wynosi 59 %).

Od utworzenia Państwa Izrael w 1948 r. nie powstała ani jedna nowa osada arabska, podczas gdy utworzono ponad 600 osiedli żydowskich.
Zaledwie 3,5 % ziemi w Izraelu jest w posiadaniu Palestyńczyków.

Osiedla zamieszkane przez Palestyńczyków otrzymały tylko 5 % z funduszy rozwojowych oraz 3 % ze zwykłego budżetu krajowego, podczas gdy Palestyńczycy stanowią 20 % ludności Izraela.

Kalendarium:

1947-1949. 700-800 tys. Palestyńczyków zmuszonych zostało w czasie wojny do opuszczenia swoich domów. Jedynie 160 tys. pozostało w Izraelu.

21 października 1948. Władze narzucają im reżim wojskowy oparty na brytyjskim prawie wyjątkowym (które funkcjonuje do dziś).

1948-2008. Prowadzono masowe wywłaszczenia palestyńskich ziem, doprowadzając do przymusowej proletaryzacji większości izraelskich Arabów.

Koniec 1966 r. Zniesienie reżimu wojskowego, któremu towarzyszyło ogłoszenie „czarnej listy” działaczy, na których nałożono areszt domowy lub ograniczenia swobody poruszania się.

Czerwiec 1967 r. Okupacja Strefy Gazy, Zachodniego Brzegu i Wzgórz Golan dała Arabom z Izraela pierwszą szansę na kontakt z bliskimi wypędzonymi wcześniej z Izraela.

30 marca 1976 r. W czasie rozpędzania manifestacji przeciwko konfiskacie ziemi zginęło sześć osób, a kilkadziesiąt odniosło rany. Dla upamiętnienia tych wydarzeń 30 marca ogłoszono „Dniem Ziemi”.

Październik 2000 r. W wyniku interwencji służb porządkowych w czasie manifestacji poparcia dla drugiej intifady zginęło 13 osób.

Na podstawie raportów Agencji Narodów Zjednoczonych do Spraw Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie (UNRWA); Centre Mossawa, The Human Rights Status of the Palestinian Arab Minority,Citizens of Israel, Haifa, październik 2008 ; Centre Adva, Israel: A social report 1998-2007, Tel-Aviv, 2008. Statystyki (o ile nie wskazano inaczej) dotyczą 2006 r.

Mit: Izrael jest państwem prawa, dążącym do ustanowienia pokojowej koegzystencji ze swoimi sąsiadami.

Prawda: W 1948 roku, wkrótce po tym jak ONZ oddała 56% terytoriów Palestyny dużej grupie imigrantów, siły syjonistyczne stanowiące mniejszość ludności żydowskiej wypędziły dużą część ludności Palestyńskiej z domów i zajęły 78% terytoriów Palestyny. W trakcie tych działań, w celu uniemożliwienia powrotu uchodźcom zrównano z ziemią ponad 400 wiosek palestyńskich. W 1967 roku władze Izraela rozpoczęły okupację pozostałych terytoriów Palestyny ze Strefą Gazy włącznie, inicjując osadnictwo obywateli żydowskich na podbitych terytoriach, co stanowiło pogwałcenie Czwartej Konwencji Genewskiej.
W 2002 roku na ziemiach palestyńskich Izrael rozpoczął budowę długiego na 400 mil muru, wykorzystując go do zagarnięcia najbardziej żyznych terenów i źródeł wody na Zachodnim Brzegu Jordanu. Na tych obszarach stworzono swojego rodzaju getta i enklawy, w których zamknięto Palestyńczyków, otoczonych przez armię izraelską i nielegalne osiedla osadników żydowskich. Wykorzystywano najróżniejsze metody, aby zmusić Palestyńczyków do opuszczenia domów we Wschodniej Jerozolimie, którą Izrael zaanektował, łamiąc w ten sposób po raz kolejny prawo międzynarodowe.
Izrael naruszył ponad 60 rezolucji ONZ-u wzywających do powrotu uchodźców, wycofania osadników żydowskich z nielegalnych osiedli, zburzenia muru i zakończenia blokady Strefy Gazy.

Mit: Izrael jest zastraszany przez kraje arabskie bezpośrednio z nim sąsiadujące.

Prawda: Egipt i Jordania mają ustanowione z Izraelem stosunki dyplomatyczne i umowy handlowe. Liban i Syria nie utrzymują stosunków dyplomatycznych z Izraelem, ponieważ w dalszym ciągu nadal okupuje on część ich terytoriów. Liga Arabska wielokrotnie oferowała państwu Izrael pełną normalizację stosunków w zamian za utworzenie stabilnego państwa palestyńskiego obejmującego terytorium Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy. Izrael odrzucił te propozycje.

Mit: Izrael wycofał swoje wojska i zburzył osiedla osadników żydowskich w Strefie Gazy w 2005 roku, ale Palestyńczycy mimo tych działań i oferty pokoju zainicjowali kolejne akty przemocy.

Prawda: Izrael wycofał 8000 osadników ze Strefy Gazy po 38 latach okupacji – ale natychmiast zwiększył o 30 000 osób nielegalne osadnictwo na Zachodnim Brzegu (którego wielkość szacuje się obecnie na 450 tysięcy osadników). Jednocześnie wprowadzono ostre restrykcje na wszystkich przejściach granicznych ze Strefą Gazy, czyniąc praktycznie niemożliwym normalne funkcjonowanie gospodarki na tym obszarze. W latach 2005-2007 armia izraelska zabiła 1290 Palestyńczyków w samej Strefie Gazy, w tym 222 dzieci. W latach 2005-2008 11 Izraelczyków zginęło w wyniku ostrzału rakietowego.

Mit: Izrael od wielu lat cierpi z powodu tysięcy rakiet wystrzeliwanych na jego terytorium z północnej części Strefy Gazy.

Prawda: Pierwsze domowej roboty rakiety Kassam zostały wystrzelone na terytorium Izraela w październiku 2001 roku. Pierwsze ofiary śmiertelne miały miejsce w marcu 2007 roku. Do listopada 2008 roku w wyniku ostrzału rakietowego śmierć poniosło 13 Izraelczyków. Natomiast w okresie między wrześniem 2000 roku a listopadem 2008 roku ponad 5 tysięcy Palestyńczyków zostało zabitych – ponad połowa z nich w Strefie Gazy. W ciągu ostatnich kilku lat rakiety Kassam zwiększyły swój zasięg, ale z wojskowego punktu widzenia są one bardzo mało skuteczne w porównaniu z amerykańskim samolotami F-16, helikopterami Apache, czołgami Merkava i śmigłowcami bojowymi, w które Izrael jest wyposażony. Według Hamasu ostrzały rakietowe kierowane na terytorium Izraela stanowią odwet nie tylko za śmierć tysięcy Palestyńczyków zamordowanych na Zachodnim Brzegu i w Strefie Gazy, ale również za postępującą konfiskatę ziem (patrz wyżej). Hamas chce w ten sposób zmusić Izrael do zakończenia okupacji, podobnie jak został do tego zmuszony przez siły Hezbollahu w południowym Libanie.

Mit: Hamas zerwał ostatnie zawieszenie broni, co spowodowało bombardowania ze strony Izraela i inwazję na Strefę Gazy.

Prawda: W listopadzie 2008 r., w trakcie trwającego pół roku zawieszenia broni, armia izraelska zabiła 14 Palestyńczyków i zaostrzyła blokadę Strefy Gazy. W odwecie wystrzelono rakiety Kassam na Negev nie powodując żadnych ofiar w ludziach. Rzecznik władz izraelskich przyznał, że atak na Strefę Gazy był planowany już nas osiem miesięcy przed podpisaniem zawieszenia broni. Władze Izraela świadomie zawarły porozumienie o zawieszeniu broni nigdy nie mając zamiaru go przestrzegać.

Mit: Hamas jest nielegalną organizacją terrorystyczną dążąca do unicestwienia państwa Izrael. W związku z tym niemożliwe są jakiekolwiek negocjacje Izraela z Hamasem.

Prawda: Hamas jest nacjonalistyczną organizacją islamską składającą się z partii politycznej i skrzydła militarnego odpowiedzialnego w dużej mierze przez ostatnie lata za prowadzenie szkół i szpitali w Strefie Gazy w warunkach ciężkiej okupacji wojskowej. W ten sposób Hamas zyskał sobie sympatię również świeckich Palestyńczyków, którym organizacja jawiła się jako pomocna i nieskorumpowana, w przeciwieństwie do Fatahu. Kiedy Hamas wygrał wybory, zaoferował władzom Izraela 10-letni pokój podczas którego miały być prowadzone negocjacje. Izrael odrzucił tę propozycję i kontynuował rozgłaszanie cytatów z wcześniejszych manifestów organizacji wzywających do powrotu na palestyńskie ziemie.

Mit: Hamas przejął władze w Strefie Gazy w wyniku zamachu stanu w czerwcu 2007 roku, obalając tym samym prawowitego przywódcę Autonomii Palestyńskiej Mahmouda Abbasa.

Prawda: Hamas przejął władze w 2006 r., w wyniku wyborów określanych przez obserwatorów międzynarodowych jako wolne i niezwisłe i utworzył Rząd Jedności Narodowej, w którym zaproponowano parlamentarzystom z partii Fatah stanowiska ministerialne. Podczas gdy rząd Stanów Zjednoczonych i rządy krajów zachodnich poparły Izrael w postanowieniu nie uznawania wyboru Hamasu, w czerwcu 2006 roku wojska izraelskie uprowadziły kilkudziesięciu ministrów i parlamentarzystów Hamasu i osadziły ich w więzieniu. Izrael i USA zachęcały Fatah do przeprowadzenia zamachu stanu w Strefie Gazy, ale Hamas uprzedził tą sytuację i w czerwcu 2007 roku przejął władzę w Gazie. Mahmoud Abbas został wybrany prezydentem Autonomii Palestyńskiej, ale jego partia nie uzyskała mandatu.

Mit: Izrael zawsze stara się zminimalizować ofiary wśród ludności cywilnej, a swoje ataki kieruje jedynie w kierunku członków Hamasu.

Prawda: Izrael jest jedynym krajem, poza Stanami Zjednoczonymi dysponującym najbardziej zaawansowaną technicznie bronią na świecie. Jego skomputeryzowany system nawigacyjny (sprzedawany do Wielkiej Brytanii) przesyła bardzo szczegółowe informacje na temat każdego skrawka placu w Strefie Gazy. A mimo to setki Palestyńczyków zostało zabitych i rannych. Zbombardowano elektrownię, karetki pogotowia, szkoły, szpitale i wiele obiektów infrastrukturalnych.

Mit: Każdy naród w obliczu ataków rakietowych lub bombowych odpowiedziałby z całą mocą.

Prawda: Przez lata Brytyjczycy doświadczali ataków terrorystycznych ze strony IRA, które pochłonęły znacznie więcej ofiar niż w Izraelu. Wielka Brytania nigdy nie bombardowała celów cywilnych i infrastruktury, a porozumienia osiągnięto prowadząc pokojowe negocjacje.

Mit: Hamas wykorzystuje mieszkańców Gazy jako żywe tarcze

Prawda: Gaza jest jednym z najgęściej zaludnionych obszarów na Ziemi, z 1,5 milionową populacją zamieszkującą obszar długości 25 mil i 5 mil szerokości. Nie ma tam jaskiń ani lasów, w których mieszkańcy mogliby się ukryć – jedynie obszary miejskie.

Mit: Władzom Izraela leży na sercu dobro mieszkańców Strefy Gazy.

Prawda: Od czerwca 2007 roku Izrael wprowadził blokadę Strefy Gazy uniemożliwiając transfer nie tylko ludzi ale również towarów pierwszej potrzeby. Pacjenci mieli możliwość opuszczenia Strefy w celu uzyskania pomocy medycznej w innym miejscu, ale w ubiegłym roku władze Izraela odmówiły większości chorych pozwolenia na wyjazd, w konsekwencji czego dziesiątki z nich zmarło.

Mit: Mieszkańcy Strefy Gazy tak naprawdę nie cierpią – jest to celowo wyolbrzymione dla celów propagandowych.

Prawda: John Ging, dyrektor agencji ONZ ds. uchodźców w Strefie Gazy, Profesor Richard Falk, specjalny sprawozdawca ONZ do terytoriów okupowanych , przedstawiciele Oxfam`u i innych międzynarodowych organizacji pomocowych i praw człowieka oskarżają Izrael o łamanie międzynarodowego prawa humanitarnego. Od lat monitorują oni sytuację w Strefie Gazy i zwracają uwagę na potrzebę pilnej interwencji humanitarnej i poprawę tragicznej sytuacji mieszkańców Strefy Gazy.

Mit: Ludzie, którzy krytykują Izrael to antysemici

Prawda: Bycie antysemitą oznacza stosowanie rasistowskich kryteriów wobec Żydów. Jednak wielu Żydów, również tych w Izraelu krytykuje politykę własnego państwa. Stosowana przez władze Izraela polityka czystek etnicznych i przejmowania gruntów mac swoje korzenie w ideologi syjonizmu i przekonaniu, że Żydzi mają wyłączne prawo do Palestyny. Bycie antysyjonistą oznacza przeciwstawienie się tej ideologi i praktyce. Izrael wykorzystuje retorykę antysemityzmu aby zastraszyć ludzi i zmusić ich do milczenia.

Pobierz w PDF prawda_o_gazie-2-1

„Gaza jest więzieniem, a zdaje się że Izrael wyrzucił klucz” Specjalny Sprawozdawca Organizacji Narodów Zjednoczonych w zakresie Praw Człowieka, John Dugard

Oblężenie trwa

Upłynął rok, a znaczna część mieszkańców wciąż obozuje pośród ruin. Izrael kontynuuje blokadę importu materiałów budowlanych i paliwa, niezbędnych przy rekonstrukcji domów, szkół, szpitali i podstawowej infrastruktury w Strefie Gazy – w tym punktu odprowadzania ścieków miasta Gaza. Ponieważ także żywność oraz materiały medyczne podlegają blokadzie, mieszkańcy muszą sprowadzać podstawowe artykuły przez tunele łączące Gazę z Egiptem. Te z kolei stają się celem nieregularnych obław i bombardowań zarówno ze strony izraelskich, jak i egipskich sił zbrojnych. Wiele osób już zginęło uduszonych w zawalonych tunelach lub zabitych na miejscu podczas obławy. Tymczasem Egipt rozpoczął niedawno wznoszenie bariery, wkopanej głęboko pod ziemią, która ma powstrzymać wykorzystanie tuneli. Jeszcze przed izraelską operacją „Płynny Ołów”, 80% mieszkańców (średni wiek to 16 lat) żyło w biedzie; 35% z nich zostało zaklasyfikowanych jako „żyjący w skrajnym ubóstwie”.

Chorzy mogli zwykle opuszczać Gazę by szukać opieki medycznej gdzie indziej, jednak obecnie Izrael odmawia większości wydania stosownego pozwolenia, co doprowadziło już do śmierci wielu z nich, jak donosi organizacja Lekarze na rzecz Praw Człowieka (ang.: Physicians for Human Rights) – oddział w Izraelu (www.phri.org). Niedawno wydany raport PHRI wyszczególnia, w jaki sposób palestyńscy pacjenci wymagający opieki medycznej za granicą „stają się łatwo dostępnym i ważnym celem dla służb Shin Bet, usiłujących rekrutować informatorów oraz gromadzić wiadomości” – kolejne pogwałcenie prawa międzynarodowego.
Zbrodnie wojenne

Wiele międzynarodowych organizacji– w tym także palestyńskie i izraelskie ugrupowania obrońców praw człowieka – potępiło działania Izraela. Po intensywnym śledztwie Amnesty International opublikowała w czerwcu 2009 roku szczegółowy raport Izrael/Gaza: Operacja „Płynny Ołów”: 22 dni zagłady i zniszczenia (zobacz www.amnesty.org). Raport jest wysoce krytyczny w ocenie działań Izraela, wskazując, że bombowce F16 „bez ostrzeżenia brały na cel i niszczyły domy ludności cywilnej, zabijając i raniąc dziesiątki ich mieszkańców, często w trakcie gdy ci spali”. „Dzieci bawiące się na dachach swych domów lub na ulicach, także inni cywile zajmujący się swoimi codziennymi sprawami, podobnie jak i personel medyczny opiekujący się rannymi, byli zabijani w świetle dnia przy użyciu Hellfire’ów i innych rakiet o wysokiej precyzji rażenia wystrzeliwanych z helikopterów oraz bezzałogowych aparatów latających (UAV) lub trutni, a także precyzyjnych pocisków wystrzeliwanych z czołgów. Nie uzyskaliśmy odpowiedzi na niepokojące pytanie: jak to się stało, że tak wysokiej precyzji broń, której operator może dostrzec nawet drobne detale swego celu i która może uderzać precyzyjnie nawet poruszające się pojazdy, zabiła tak wiele dzieci i innych cywilów.”

Raport mówi o „działaniu lekkomyślnym, nie biorącym pod uwagę życia i własności cywilów oraz konsekwentnych uchybieniach gdy idzie o odróżnianie celów wojskowych od cywilów i obiektów cywilnych.” W odniesieniu do zniszczenia domostw, bydła, sklepów i publicznych zabudowań, AI mówi: „Wiele z tych zniszczeń było wynikiem działań nieuzasadnionych i umyślnych, powstało w taki sposób i w takich okolicznościach, które jasno wskazują, że nie można ich usprawiedliwić militarną koniecznością”, dodając że „siły Izraela […] nie dopuszczały do rannych karetek pogotowia i służb medycznych, nie pozwalały przetransportować ich do szpitala, w kilku zaś przypadkach brały na cel karetkę, załogi ratowników i innych ludzi próbujących ewakuować rannych” oraz że „żołnierze izraelscy wykorzystywali także cywilów, w tym dzieci, jako „żywe tarcze”. Narażając ich życie zmuszali do pozostania w pobliżu swych domów, które to z kolei przejmowali i wykorzystywali jako pozycje wojskowe. Niektórzy zostali zmuszeni do wykonywania niebezpiecznych zadań takich jak sprawdzanie budynków i obiektów podejrzanych o bycie pułapkami”. Niedawno powstały Raport Goldstone’a, będący rezultatem prac Misji Dochodzeniowej (ang. Fact-Fiding Mission) prowadzonej z ramienia ONZ na terenie Gazy, także stwierdza, że „zabijanie cywilów było, jak się wydaje, bezpośrednim celem armii izraelskiej” oraz że „operacja ta stanowiła przejaw globalnej polityki mającej na celu ukaranie mieszkańców Gazy za ich krnąbrność i jawne wsparcie dla Hamasu”. Raport wymienia zbrodnie wojenne i potencjalne zbrodnie przeciwko ludzkości popełnione przez armię izraelską, jak również wzywa rządy wszystkich krajów do podjęcia działań mających na celu wymierzenie sprawiedliwości ludziom odpowiedzialnym za te działania, z postawieniem przed Międzynarodowym Trybunałem Karnym włącznie. Mimo intensywnych nacisków ze strony organizacji prosyjonistycznych oraz bulwersującego uchybienia delegacji polskiej, która odmówiła Raportowi wsparcia, głosując przeciw jego przyjęciu, został on zaaprobowany przez Zgromadzenie Ogólne ONZ. Inne pozostające w toku śledztwa prowadzone przez zespoły złożone z prawników zajmujących się prawami człowieka, zwłaszcza przez mającą siedzibę w Wielkiej Brytanii organizację Prawnicy na rzecz Praw Człowieka w Palestynie (ang. Lawyers for Palestinian Human Rights) (www.lphr.org), gromadzą dowody przestępstw, w tym użycia niedozwolonej broni, które powinny doprowadzić do oskarżenia izraelskich polityków i przywódców wojskowych o zbrodnie wojenne. Jednak lobby proizraelskie jest dostatecznie silne by powstrzymać te działania, o ile nie znajdą one odpowiednio szerokiego wsparcia i presji ze strony społeczeństwa, zarówno w Polsce jak i wszędzie indziej. Haniebne milczenie Wielkie nadzieje wiązano z dojściem do władzy Obamy, które oznaczać miało zmianę w polityce USA. Jednak zamiast realizacji jego twardych oświadczeń dotyczących powstrzymania wzrostu nielegalnego osadnictwa, mamy do czynienia z żałosnym odwrotem od nich. Także rząd polski w dalszym ciągu udziela swojego bezwarunkowego wsparcia państwu Izrael, wykpiwając sięczczą gadaniną na temat praw Palestyńczyków i szacunku dla prawa międzynarodowego. Jako sygnatariusz Czwartej Konwencji Genewskiej, rząd polski ma obowiązek przeciwdziałać naruszaniu tej konwencji. Tymczasem wciąż wspiera Izrael, kupując od Izraela broń i dążąc do przywrócenia preferencyjnych porozumień handlowych pomiędzy Izraelem i UE. Odmawia także przeciwstawienia się izraelskiej blokadzie Gazy i trwającemu aresztowi demokratycznie wybranych członków Rady Legislacyjnej Autonomii Palestyńskiej. W obliczu takiej nędznej służalczości, działanie stało się zadaniem zwykłych mieszkańców:

Co możesz zrobić

Bojkotuj izraelskie produkty, dopóki Izrael nie zgodzi się przestrzegać prawa międzynarodowego Domagaj się od rządu Izraela zniesienia oblężenia Gazy. Wezwij do uwolnienia palestyńskich członków parlamentu, których Izrael uprowadził i uwięził Wspieraj zawieszenie porozumień handlowych między UE a Izraelem dopóki Izrael nie zakończy swej okupacji. Naciskaj w tych kwestiach przedstawiciela swojego okręgu wyborczego w parlamencie oraz kandydatów do parlamentu.

Pobierz w PDF gaza_dzisiaj-1